VII SA/Wa 1654/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. – zwana dalej k.p.a.), art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80 poz. 721, ze zm.), w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustawy (Dz. U. Nr 154, poz. 958), oraz art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. H. z dnia 5 lutego 2010 r., uzupełnionego pismem z dnia 24 marca 2010 r., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą, na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, pozwolenia na budowę autostrady [...], [...]. Organ uznał bowiem, iż brak było podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn podmiotowych. Powołując się na przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stwierdził, iż wnioskodawczyni M. H., nie posiada tytułu własności bądź użytkowania wieczystego wobec nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu [...] Obwodnicy [...]. Zaś okoliczności przywołane w piśmie z dnia 17 marca 2010 r., tj. "... Konstytucyjne prawo do dziedziczenia ..." nie mogą stanowić o statusie strony w przedmiotowym postępowaniu. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. H., podnosząc w nim argumentację wskazującą na wadliwość decyzji o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. H., od w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ zaznaczył, iż czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 k.p.a.). Zakończenie tych czynności wstępnych decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją. W tym kontekście stwierdził, iż stroną postępowania w niniejszej sprawie, jest jedynie M. H., bowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], o odmowie wznowienia postępowania, dotyczyła wyłącznie jej interesu prawnego. Twierdzenia te stanowiły podstawę do umorzenia postępowania odwoławczego. Z powyższym rozstrzygnięciem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. nie zgodziła się M. H. wywodząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła ona o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż wniosła ją osoba nie mająca przymiotu strony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, przy czym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego musi przejawiać się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego decyzją obowiązku. Legitymacja do złożenia skargi podlega badaniu przez sąd administracyjny przed zbadaniem skargi merytorycznie. Uwzględnienie skargi możliwe jest wówczas, gdy skarżący wykaże interes prawny pojmowany nie tylko jako uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu organu administracji publicznej przez Sąd, lecz gdy wykaże, że interes ten polega na istnieniu związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a rozstrzygnięciem zaskarżonego aktu. Istotę legitymacji skargowej stanowi zatem uprawnienie do żądania przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez podmiot, wykazujący istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Legitymacja do wniesienia skargi wynikająca z tak rozumianego interesu prawnego istnieje obiektywnie, a nie dlatego, że ocenę taką wyraża podmiot wnoszący skargę albo też organ rozstrzygający sprawę administracyjną. Ponadto zauważyć należy, iż ostateczna decyzja administracyjna, nawet przez sam fakt jej doręczenia określonej osobie, nie przesądza jeszcze, że podmiot, który ją otrzymał, legitymuje się interesem prawnym. Kwestia ta podlega ocenie sądu administracyjnego w ramach kontroli sprawowanej na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie obowiązkiem Sądu, było zatem dokonanie w pierwszej kolejności oceny legitymacji skarżącej do wniesienia skargi. Badając sprawę w tym kontekście, Sąd uznał, iż wniesiona przez M. H. skarga, nie pochodzi od podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi na w/w decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., [...]. Brak jest bowiem podstaw do uznania, że M. H., posiada legitymację materialnoprawną, czyli interes prawny do wniesienia skargi. Nie wykazała ona bowiem istnienia po swojej stronie interesu prawnego związanego z zaskarżoną decyzją, ponadto nie była stroną postępowania zakończonego kwestionowana decyzją, a zaskarżona decyzja nie była do niej skierowana. W okolicznościach niniejszej sprawy, w stosunku do wnoszącej skargę można jedynie mówić o istnieniu interesu faktycznego, jest on jednak pozbawiony ochrony prawnej i nie stanowi legitymacji do wniesienia skargi. Brak zaś legitymacji do wniesienia skargi stanowi przesłankę materialnoprawną skutkującą oddaleniem skargi, bez możliwości merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.