VII SA/Wa 1655/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Wnioskiem dnia 29 marca 2007r. S. M. wystąpił o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia dla małżonków J. na budowę budynku gospodarczego na działce ewid. nr [...] w C. [...], jak wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W wyniku wszczętego postępowania nieważnościowego Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2007r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu, gdyż nie stwierdził naruszeń przepisów mogących skutkować nieważnością orzeczenia z art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda wskazał, iż zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, inwestor miał obowiązek uzyskać zgodę wszystkich współwłaścicieli działek z uwagi na realizację inwestycji bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. Właściciel sąsiedniej działki S. M. najpierw sam udzielił takiej zgody 13 września 2000r., a następnie oświadczenie to zostało zmienione na oświadczenie obojga małż. M. z datą 24 listopada 2000r. i zawierało jedyne zastrzeżenie, aby budynek sąsiedni był usytuowany tylną (podłużną) ścianą we wspólnej granicy i przystawiony do ściany istniejących 2 budynków gospodarczych stojących także w granicy. Tak więc - jak stwierdził organ - przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie nastąpiło naruszenie przepisów, natomiast fakt stwierdzonych w odrębnym postępowaniu odstępstw od zatwierdzonego projektu nie pozostaje w sprzeczności z udzieloną zgodą przez zainteresowanego. Powyższa decyzja został utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2007r. [...], gdzie organ odwoławczy powołując zapis § 12 ust. 4 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r., wskazał iż przepis dopuszczał usytuowanie budynku przy granicy działki budowlanej za uzyskaniem zgody jej właściciela. Usunięcie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001r. zapisu § 12 ust. 6 wskazanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, powoduje, że brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor nie uzyskał zgody sąsiada. Odnosząc się do przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że projektowany budynek gospodarczy przylega bezpośrednio do już istniejącego w granicy obu działek, budynku gospodarczego skarżącego i nawiązuje do gabarytów istniejącej zabudowy, co oznacza, że spełnia wymogi przepisów techniczno - budowlanych. Tym samym - jak stwierdził GINB rozstrzygnięcie organu odwoławczego aczkolwiek z nieco innych przyczyn, jest tożsame z rozstrzygnięciem organu wojewódzkiego. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł S. M., bo nie zgadza się z uzasadnieniem Zdaniem skarżącego decyzji o pozwoleniu nie można było wydać bez uzyskania zgody Ministra w trybie art. 9 prawa budowlanego na odstępstwa od warunków techniczno - budowlanych i to decyduje - według skarżącego - o rażącym naruszeniu prawa. Nadto nie zgadza się z twierdzeniem organu odwoławczego o nawiązaniu do istniejącej zabudowy, skoro zaprojektowany i wykonany obiekt jest wyższy od jego obiektu o ok. 0,65 m. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzorczym. Postępowanie to jest nadzwyczajnym trybem mającym na celu stwierdzenie czy decyzja kontrolowana została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego tj. czy wystąpiły przesłanki wymienione w tym przepisie, a stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności. Postępowanie nadzorcze jest, więc postępowaniem prowadzonym w ograniczonym zakresie, a to oznacza, że organ nadzoru nie rozstrzyga istoty sprawy, zajmując się tylko i wyłącznie wadliwością samej decyzji kontrolowanej. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji (art. 16 kpa) i z tego względu zastosowanie tego nadzwyczajnego środka wzruszenia decyzji winno opierać się na wnikliwej ocenie legalności kontrolowanej decyzji. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontrola postępowania nieważnościowego dotyczyła decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego. Budynek ten miał być posadowiony we wspólnej granicy ze skarżącym (przystawiony tylną ścianą do jego dwóch budynków gospodarczych) i zgodnie z obowiązującymi w okresie wydawania decyzji przepisami, inwestor uzyskał zgodę wszystkich współwłaścicieli sąsiednich działek. Skarżący wystąpił zaś o stwierdzenie nieważności pozwolenia z uwagi na zlokalizowanie obiektu w granicy z jego budynkiem i jeszcze przewyższającym go kwestionując też swoją zgodę na realizację tego obiektu. Organ nadzoru odmówił stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu, gdyż projektowany budynek spełniał wymogi przepisów techniczno - budowlanych. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że wyeliminowanie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001r. przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uzależniającego wydanie pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości od wyrażenia zgody przez właściciela działki sąsiedniej powoduje, iż brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu, jeżeli inwestor nie uzyskał zgody sąsiada. Nie można bowiem stwierdzić rażącego naruszenia przepisu, co do którego zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający jego niekonstytucyjność. Stanowisko to znajduje oparcie w poglądzie prezentowanym w orzecznictwie, iż nie można domagać się stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przepis prawa materialnego, który został na skutek orzeczenia TK wyeliminowany z obrotu prawnego jako niezgodny z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2004r. II OSK 771/05). Za chybiony należy uznać zarzut skargi o rażącym naruszeniu prawa przy wydawaniu pozwolenia wskutek nie przeprowadzenia postępowania w trybie art. 9 prawa budowlanego tj. uzyskania zgody Ministra na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, bowiem ustalenia projektu budowlanego a odstępstwo od projektu przy jego realizacji to dwa odrębne zagadnienia. Odstępstwo przy realizacji od założeń projektu pozostaje bez wpływu na postępowanie nieważnościowe dotyczące zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę, które jak już wyżej wskazano jest postępowaniem o ograniczonym zakresie i dotyczy tylko wady kwalifikowanej w decyzji o pozwoleniu na budowę. Reasumując skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.)