VII SA/Wa 1656/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. C. i S. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją wydaną [...] lutego 2010r. na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał Z. i S. C. rozbiórkę rozbudowanego bez pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie dobudowy garażu z tarasem, wykonania schodów betonowych z przyziemia na taras i z tarasu na poddasze na działce nr [...] przy ul. [...] w B. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak [...] wydaną [...] marca 2010r. Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji w dniu [...] maja 2010r. złożyli Z. i S. C. zarzucając organowi rażące naruszenie § 12 ust. 3 lit a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zastosowanie nieobowiązującego przepisu oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego pominięcie i tym samym nieustaleniu czy inwestycja stanowi zagrożenie pożarowe dla niezabudowanej działki. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] lipca 2010r. na podstawie art. 158 § 1 Kpa. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem. W uzasadnieniu organ podał, że jak wynika z protokołu oględzin przeprowadzonych przez powiatowy organ nadzoru budowlanego, inwestorzy wykonali dobudowę (do budynku mieszkalnego) garażu – pomieszczenia gospodarczego o wymiarach 4,30 x 5,30 x 2,55 z tarasem oraz wejściem z tego tarasu na poddasze przy czym samowolnie wybudowana ściana tego pomieszczenia ( bez otworów) usytuowana jest w odległości od 0,8 m do 0,5m od granicy z sąsiednią działką nr [...], a więc z naruszeniem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. Organ przywołał treść art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i podał, że wobec naruszenia przepisów wykonawczych w zakresie odległości sytuowania budynków od granicy sąsiedniej działki budowlanej, nie ma możliwości legalizacji samowoli. W ocenie organu kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli Z. i S. C. podając, iż dokonana rozbudowa nie wpływa ujemnie na działkę sąsiednią. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] lipca 2010r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2010r. powtarzając w uzasadnieniu wcześniejsze argumenty. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli Z. i S. C. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, art. 6, art. 7,8,9,11,77 i 107 § 3 Kpa. oraz § 2 art. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzucili również, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął fakt dokonania zgłoszenia budowy pomieszczenia gospodarczego jakie dokonali właściwemu organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153,poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] lipca 2010r. utrzymująca w mocy własną decyzję z [...] lipca 2010r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2010r. wydanej w przedmiocie rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego. Należy podkreślić w pierwszej kolejności, że kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu nadzorczym, nieważnościowym będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych ( art. 16 Kpa). W tym postępowaniu organ nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a jedynie bada czy decyzja ostateczna jest dotknięta którąś z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty badanej decyzji. Zgodnie z art. 156 § 1 Kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wśród ww. przesłanek art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, wymienia wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że w świetle orzecznictwa sądowo - administracyjnego, o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki, oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Rażące naruszenie prawa polega na oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy niewymagający stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydawanego przez organy praworządnego państwa. Biorąc pod uwagę powyższą regulację Sąd w pełni podziela ocenę organu, że objęta wnioskiem decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Bezspornym jest bowiem, że roboty budowlane polegające na dobudowaniu do budynku mieszkalnego garażu – pomieszczenia gospodarczego z tarasem oraz schodami skarżący wykonali bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a wykonana dobudowa od strony działki sąsiedniej ( nr [...]) została zlokalizowana z rażącym naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów wykonawczych tj. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec tego organ prawidłowo ocenił, że brak było podstaw do dokonania legalizacji dokonanej przez skarżących samowoli, bowiem budowa narusza przepisy techniczno – budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia dokonanego przez inwestorów zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego pomieszczenia należy podkreślić, że Starosta B. decyzją z [...] października 2009r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw wobec tego zgłoszenia, co powoduje, że realizacja robót nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej. Reasumując, w ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa., zaś zarzuty skarżących nie mają wpływu na rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu nieważnościowym . Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.