VII SA/Wa 1658/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 maja 2011 r. (data wpływu do Sądu: 2 września 2011 r.) skarżący poinformował Sąd, że wraca do I. oraz wskazał zagraniczny adres do korespondencji. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 21 września 2011 r. wezwano skarżącego do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce – w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 października 2011 r., jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Skarżący nie wykonał wezwania, pomimo upływu zakreślonego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 299 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. – jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Zgodnie z art. 299 § 2 p.p.s.a., w razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 1, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie skarżący nie ustanowił w wyznaczonym terminie pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Wprawdzie skarżący podjął próbę ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, jak wynika z treści pisma z dnia 13 grudnia 2011 r., jednak okazała się ona nieskuteczna. Z tych przyczyn, na podstawie art. 299 § 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.