VII SA/Wa 1668/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. B. i W. B. na decyzję Wojewody {...] z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących A. B. i W. B. kwotę 770 zł (siedemset siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [...] [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M .i W. G. pozwolenia na dobudowę garażu do istniejącego budynku mieszkalnego (usytuowanego w granicy z dz. nr ew. [...] i [...]) na dz. nr ew. [...] obr. [...]ul. [...], Gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż Minister Infrastruktury w dniu [...] lutego 2005 r. upoważnił Starostę [...] [...] do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z 2002 r.). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] Starosta zezwolił na usytuowanie budynku garażowego bezpośrednio przy granicy z dz. nr ew. [...] i [...]. Nadto inwestor uzupełnił złożoną dokumentację o projekt na aktualnej mapie oraz dołączenie części opisowej do projektu zagospodarowania działki. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i W. B. oraz G. F., zarzucając jej niezgodność z art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt 6, art. 5 ust. 1, 8 i 9 Praw budowlanego oraz niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wschodniej części gminy [...] zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy nr [...]z dnia [...] maja 2000 r. Nadto A. i W. B. podnieśli, iż upoważnienie wydane przez ministra Infrastruktury wyraża zgodę na odstępstwo i wybudowanie garażu na granicy z sąsiednimi działkami pod warunkiem poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Tymczasem projektowany budynek ma powstać w bezpośredniej blisko części działki skarżących przeznaczonych przez nich na wypoczynek i w tym celu przez nich nakładem czasu i środków zagospodarowanej. Odwołanie G. F. podnosi dodatkowo, iż dobudowa garażu spowoduje ograniczenie dostępu światła dziennego do jego budynku od strony południowej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2005 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołań A. i W. B. oraz G. F., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego inwestor spełnił przesłanki określone w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, bowiem złożył oświadczenie o posiadany prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zachował, wyznaczony decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, termin do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Nadto w toku dwukrotnego rozpatrzenia sprawy (na skutek uchylenia poprzedniej decyzji organu I instancji) inwestor wypełnił obowiązki nałożone na niego postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. i wyeliminował istniejące nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Zezwolenie na usytuowanie garażu bezpośrednio przy granicy z działkami nr ew. [...] i [...] w oparciu o upoważnienie udzielone przez Ministra Infrastruktury doprowadziło, zdaniem organu odwoławczego, do zgodności zamierzenia z przepisami Prawa budowlanego. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniach zarzutów, organ wyjaśnił, iż nie ma podstaw do kwestionowania rozwiązań przyjętych w projekcie sporządzonym przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, a biorąc pod uwagę rozmiary planowanego obiektu nie zachodzi obawa zacienienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku sąsiednim. Zdaniem organu odwoławczego nietrafnym jest zarzut niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem art. 9 Prawa budowlanego, regulujący zasady odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, dopuszcza w szczególnych przypadkach możliwość innej, niż przewidziana w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu czy planie miejscowym, zabudowy. Brak jest także, w ocenie organu, podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 5 Prawa budowlanego, a posiadając działkę budowlaną należy się liczyć z możliwością zabudowy na działkach sąsiednich. Skargę na powyższą decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...][...] wnieśli A. i W. B. Skarga zarzuca naruszenie art. 9 Prawa budowlanego w związku z art. 77, 79 i 89 kpa, bowiem organy obu instancji nie uzasadniły dlaczego dobudowa garażu w granicy z działkami sąsiednimi jest uzasadniona w sposób szczególny, zwłaszcza, ze w piśmie Wójta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. zawarte jest stwierdzenie "na powyższej nieruchomości istnieje możliwość pobudowania garażu w innym miejscu ...". Nadto zdaniem skarżących forma wyrażenia zgody na odstępstwo na podstawie art. 9 ust. 2 Praw budowlanego następuje w drodze decyzji administracyjnej, a nie – jak to uczynił organ – postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Na wstępie należy wyjaśnić, iż w toku kontroli decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, weryfikacji podlega sposób zastosowania odstępstwa od warunków techniczno-budowlanych w konkretnej sprawie. Udzielone pismem z dnia [...] lutego 2005 r. przez Ministra Infrastruktury upoważnienie dla Starosty [...][...] do wyrażenia zgody na odstępstwo stanowi jedynie uprawnienie dla organu do udzielenia takiej zgody ale jej nie nakazuje ani nie zastępuje. To organ architektoniczno-budowlany winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, którego celem jest ustalenie czy w danej sprawie wystąpiły warunki, o których mowa w art. 9 Prawa budowlanego. Do kompetencji tego organu należy wyjaśnienie i uzasadnienie co decyduje, iż konkretną sprawę ocenia jako "przypadek szczególnie uzasadniony" w rozumieniu art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, w oparciu o obiektywne kryteria jakimi są: – powierzchnia i ukształtowanie działki objętej planowaną inwestycją, – sposób zagospodarowania działek sąsiednich, – charakter przepisu techniczno-budowlanego, którego dotyczy odstępstwo. Żadna z tych przesłanek nie została w stopniu dostatecznym wyjaśniona w toku postępowania z naruszeniem art. 7 i 77 kpa oraz należycie uzasadniona wbrew nakazom art. 107 § 3 kpa. Na uwagę zasługuje również fakt, iż jak słusznie podnosi skarga, Wójt Gminy [...]w piśmie kierowanym do Wojewody [...] stwierdził, iż istnieje na przedmiotowej działce możliwość budowy garażu bez konieczności sytuowania go w ostrej granicy z dwiema sąsiednimi nieruchomościami. Okoliczność ta całkowicie umknęła uwadze organu wyrażającego zgodę na odstępstwo od § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nietrafnym natomiast jest zarzut skargi dotyczący niewłaściwej formy w jakiej zgody na powyższe odstępstwo udzielono. Przepis art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego wyraźnie wskazuje, iż zgoda na odstępstwo lub jej odmowa następuje w drodze postanowienia, zaś czynione w skardze uwagi na ten temat dotyczą strony materialnej powyższego rozstrzygnięcia. Zupełnie natomiast nieuzasadniona jest teza zaprezentowana przez organ odwoławczy, iż art. 9 Praw budowlanego pozwala na zabudowę inną niż przewidziana w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji zdaje się nie zauważać, iż art. 9 odnosi się jedynie do możliwości odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych i nie pozwala na ingerencję w sferę dotyczącą zagospodarowania przestrzennego. Nie stanowi więc wyjątku od zasady związanie organu architektoniczno-budowlanego ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czy też samego planu miejscowego zagospodarowani przestrzennego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy odniesie się także merytorycznie do sformułowanego w odwołaniu G. F. zarzutu zacienienia pomieszczeń mieszkalnych w jego budynku w kontekście ewentualnego naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mając na uwadze ujawnione wady, tj. naruszenie art. 7 i 77 kpa i art. 107 § 3 kpa, mające wpływ na wynik postępowania, a w konsekwencji prowadzące do naruszenia art. 9 Prawa budowlanego, należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie w pkt II i III wyroku znalazło oparcie w art. 152 i 200 cytowanej ustawy.