VII SA/Wa 1674/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2006 r. sprawy ze skargi H. i W. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. skargę oddala Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...].12.2002r. Nr [...] na podstawie art.28, 33 ust.1, 34 ust.4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 – tekst jednolity) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w R., usytuowanej przy granicy działek nr [...], dla I. i S. G. Od w/wym. decyzji wnieśli odwołanie H. i W. L., właściciele działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...], sąsiadującej z nieruchomością przewidzianą pod inwestycję. Strona odwołująca się podniosła, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jest sprzeczne z art.5 Prawa budowlanego oraz rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołujący się zarzucili decyzji o pozwoleniu na budowę nieprawidłowości co do rozwiązań z ustaleniami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podnosząc, że śmietnik nie może być zakwalifikowany do infrastruktury technicznej projektowanego budynku gospodarczo-garażowego, a ponadto nie został on wymieniony w "decyzji o warunkach". Ponadto budynek został zaprojektowany w odległości 4,5 m od budynku mieszkalnego skarżących (ściany z otworami okiennymi) co w przyszłości ograniczy zamierzenia inwestycyjne, dotyczące innych obiektów niż gospodarcze. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2003r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem przepisów zawartych w art. 5 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, zatwierdzony w pozwoleniu projekt budowlany spełnia podstawowe wymagania dotyczące uzasadnienia interesów osób trzecich, a w szczególności dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, bezpieczeństwa konstrukcji i pożarowego. W granicy posesji została zaprojektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Wysokość budynku - ściany usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki wynosi 4,60 m od poziomu terenu. Organ wskazał, że budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, ścianą z otworami okiennymi winny być sytuowane w odległości co najmniej 4,0 m od granicy działki, aby wzajemnie nie powodowały ograniczenia naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w tych budynkach. Wskazał również, że zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity - Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.) warunek umożliwienia naturalnego oświetlenia uznaje się za spełniony, jeżeli odległość obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość. Wysokość obiektu przesłaniającego liczy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego. W omawianej sytuacji wysokość obiektu przesłaniającego (projektowanego budynku gospodarczo-garażowego) wynosi 4,6 m - l,3m (minimalna możliwa najniższa dolna krawędź okna) = 3,6 m. Zatem wysokość obiektu przesłaniającego 3,6m (proj. budynek) i jest mniejsza od odległości - 4,0m, w jakiej od granicy działki może być usytuowany budynek z otworami okiennymi. Przy takich odległościach zachowane są również przepisy pożarowe, bowiem w projektowanym budynku gospodarczo garażowym ściana usytuowana przy granicy działki jest zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Skargę na decyzję Wojewody [...] wnieśli H. i W. L., którzy skarżonej decyzji zarzucili naruszenie postanowień Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto zdaniem skarżących śmietnik został zaprojektowany w sprzeczności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy bowiem nie można zaliczyć go do infrastruktury. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o je oddalenie . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Sąd uznał ,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 35 ust. 1 cyt. wyżej Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Ponadto sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem przepisów zawartych w art. 5 Prawa budowlanego tzn. zatwierdzony w pozwoleniu projekt budowlany spełnia podstawowe wymagania dotyczące uzasadnienia interesów osób trzecich, a w szczególności dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, bezpieczeństwa konstrukcji i pożarowego. Sąd nie podziela również poglądu skarżących, że projektując zabudowę naruszono przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity - Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.) Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity - Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.) warunek umożliwienia naturalnego oświetlenia uznaje się za spełniony, jeżeli odległość obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość. Wysokość obiektu przesłaniającego liczy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego. W omawianej sytuacji wysokość obiektu przesłaniającego (projektowanego budynku gospodarczo-garażowego) wynosi 4,6 m - l,3m (minimalna możliwa najniższa dolna krawędź okna) = 3,6 m. Zatem wysokość obiektu przesłaniającego 3,6m (proj. budynek) i jest mniejsza od odległości - 4,0m, w jakiej od granicy działki może być usytuowany budynek z otworami okiennymi. Przy takich odległościach zachowane są również przepisy pożarowe, bowiem w projektowanym budynku gospodarczo garażowym ściana usytuowana przy granicy działki jest zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Wskazać również należy, że inwestor uzyskał ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę budynku gospodarczo-garażowego, w której została rozstrzygnięta zgodność inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności tej decyzji i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością, przedłożył projekt budowlany opracowany przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia oraz zgodnie z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi zawartymi w cyt. wyżej rozporządzeniu, a także zgodnie z art. 5 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu dot. realizacji śmietnika na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wskazać należy, że zarówno projekt techniczny jak i pozwolenie na budowę nie przewiduje jego realizacji. Zatem nie można czynić zarzutu iż rozpoczęcie inwestycji wskazanej w decyzji Prezydenta Miasta R. nastąpiło przed wydaniem pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, organ wydający pozwolenie na budowę nie naruszył prawa budowlanego, a w szczególności nie naruszył art. 5 ust.2 Ustawy Prawo Budowlane z dnia 7.07.1994 r. ( Dz.U. z 2003 nr 207 poz. 2016, z późn. zmianami) , dotyczący ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.