VII SA/Wa 1674/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskutek nie wniesienia wniosku o uzasadnienie przedmiotowe orzeczenie stało się prawomocne z dniem 23 lutego 2010 r. Pismem z dnia 14 maja 2010 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) skarżący R. N. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Na poparcie swej prośby przytoczył okoliczności związane z pobytem w ramach rekonwalescencji (w okresie od 12 grudnia 2009 r. do 31 stycznia 2010 r.) w gospodarstwie agroturystycznym, spowodowanym koniecznością dłuższego odpoczynku i zmiany trybu życia. Skarżący cierpi bowiem na depresję i w wymienionym okresie nasiliły się jej objawy, które w jego ocenie utrudniały mu normalne funkcjonowanie w społeczeństwie i załatwianie zwykłych codziennych spraw. Stąd też nie interesował się wniesioną przez siebie skargą i dopiero 10 maja 2010 r. zatelefonował do Sądu gdzie uzyskał informację o zapadłym 21 stycznia wyroku. Skarżący w swym piśmie zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku oraz zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) stanowi, iż jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 ww. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W świetle postanowień zawartych w ww. przepisach, uchybiony termin do wniesienia skargi należy przywrócić w przypadku, gdy strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (por. art. 87 § 2 ww. ustawy), powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego (patrz: art. 86 § 2 cytowanej wyżej ustawy). Wskazać należy, iż pomimo przytoczenia przez wnioskodawcę wielu poważnych okoliczności związanych z uchybieniem terminu a dotyczących stanu zdrowia i kondycji psychicznej strona nie uprawdopodobniła – zdaniem Sądu – braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium "uprawdopodobnienia braku winy", polega bowiem na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Biorąc ten miernik pod uwagę należy stwierdzić, iż skoro wnioskodawca - mimo poważnej choroby - potrafił zorganizować sobie pobyt w ośrodku wypoczynkowym, rekreacyjnym znaczy to, że strona umie zadbać o swe własne sprawy .W ocenie Sądu mógł też bez większych trudności dowiedzieć się sam, lub korzystając z pomocy domowników co się dzieje z wniesioną skargą do Sądu. Odnosząc się do drugiego wniosku – o wstrzymanie wykonania wyroku oraz decyzji należy stwierdzić że brak jest możliwości prawnych jego uwzględnienia. Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.