VII SA/Wa 1674/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. Z., T. Z., M. L. i P. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...] Prezydent [...], działając na podstawie art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na "nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku przy ul. [...] - [...] wraz ze zmianą sposobu użytkowania nieużytkowego poddasza na pomieszczenia mieszkalne dla lokali mieszkalnych znajdujących się na piętrze budynku" na działkach ew. nr: [...] z obrębu [...] w jednostce ewidencyjnej nr [...] w [...] w Dzielnicy [...]. Organ uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla "[...]" (uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2001 r., opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...], poz. [...]), określonymi dla jednostki terenowej oznaczonej symbolem "[...]" obejmującej przedmiotową nieruchomość. Dalej organ wyjaśnił, że zapisy § 9. ww. planu zawierają ustalenia szczegółowe określone dla jednostek terenowych oznaczonych symbolami: [...], dla których: 1. na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] ustala się jako przeznaczenie podstawowe - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną: 1) istniejącą na większości terenu - do kontynuacji użytkowania z dopuszczeniem modernizacji i przebudowy z zachowaniem skali i charakteru architektonicznego istniejącego osiedla; 2) uzupełniającą - na wolnych działkach oraz wymienną - w miejscach zabudowy zdegradowanej; 2. dopuszcza się na terenie, o którym mowa w ust. 1 kontynuację oraz realizację funkcji usługowych nieuciążliwych dla środowiska, z ewentualną małą uciążliwością potwierdzoną opracowaniem z zakresu ochrony środowiska ograniczoną do terenu własnej działki; 3. ustala się typ zabudowy: budynki wolnostojące, bliźniacze i szeregowe; 4. w stosunku do nowej zabudowy ustala się następujące wymogi: 1) architektura i zagospodarowanie terenu nawiązujące do istniejącego charakteru osiedla, 2) wysokość budynków do 7,2 m od poziomu terenu do spodu okapu lub gzymsu wieńczącego budynek, 3) dachy strome o pochyleniu połaci równym lub większym od 45 0 - poddasze użytkowe, 4) wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy I = 0,7, 5) zaleca się ujednolicenie ogrodzeń sąsiadujących posesji, 6) zaleca się utrzymanie min. 50% powierzchni biologicznie czynnej; 5. ustala się lokalizowanie garaży i miejsc parkingowych na terenie własnej działki; 6. ustala się obowiązek ochrony istniejącego starodrzewu i wartościowej zieleni. Zdaniem organu skoro w planie miejscowym nie wprowadzono słownika pojęć użytych w tekście planu, to wszelkie definicje należy czytać w sposób zdefiniowany we właściwych aktach wyższej rangi. Zatem użyte w zapisach planu pojęcie "przebudowy" winno być zgodne z definicją ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - art. 3 pkt. 7a) przebudowa - przez którą należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji: w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Natomiast brak pojęcia "modernizacji" w ww. ustawie wskazuje aby jego definicję stosować zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego, zgodnie z którym pojęcie to stanowi "unowocześnienie i usprawnienie czegoś". W języku potocznym za modernizacje traktowane jest ulepszenie, podwyższenie wartości użytkowej, czy też technicznej, podwyższenie standardu. Po analizie dokumentacji projektowej (demontażu konstrukcji dachu istniejącego budynku i wykonania na murach kolankowych wieńca żelbetowego do zakotwienia nowej konstrukcji dachu z podniesieniem kalenicy z rzędnej +8,965 do rzędnej +9,80 celem zwiększenia wysokości nieużytkowego poddasza dla zmiany sposobu użytkowania poddasza na pomieszczenia mieszkalne, w efekcie dojdzie do zwiększenia kubatury budynku z 1800 m3 do 1948, 46 m3) organ stwierdził, że choć we wniosku zamierzenie budowlane określono jako remont elewacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wymienną zabudową zdegradowanego poddasza", to jednak "de facto" będzie to nadbudowa i rozbudowa budynku, na co nie zezwala § 9 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczając w stosunku do istniejącej zabudowy modernizację i przebudowę. Odnośnie zapisu planu o konieczności zachowania wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy określonego jako I = 0,7, organ stwierdził, że z uwagi na brak definicji tego pojęcia w planie, należy je odczytywać w sposób zdefiniowany w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016. r., poz. 778 ze zm.) z uwzględnieniem zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] ze zmianami (uchwała nr [...] z dnia [...] października 2010 r.) jako stosunek sumy powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji naziemnych wszystkich budynków znajdujących się na terenie wskazanej działki budowlanej do jej powierzchni. Oznacza to, że wszystkie nowe inwestycje w tym rozbudowa i nadbudowa istniejących obiektów muszą uwzględniać konieczność zachowania powyższego wskaźnika. Obecnie wskaźnik ten dla zabudowy na nieruchomości przy ul. [...] wynosi I = 0,9. W ocenie organu niedopuszczalna jest inwestycja, w wyniku której doszłoby do zwiększenia wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy, który przekracza już dopuszczalną wielkość określoną w planie. W wyniku projektowanej rozbudowy i nadbudowy budynku przy ul. [...] nieużytkowe poddasze stanowić będzie kondygnację mieszkalną, której powierzchnia całkowita spowoduje zwiększenie wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy powyżej wielkości 0,9, co jest niezgodne z zapisami planu miejscowego. Oceniając wykonanie przez inwestorów postanowienia z dnia [...] stycznia 2017 r., Nr [...] organ stwierdził, że w tytule, na rysunkach i w opisie projektu budowlanego załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę brak jest czytelnej informacji o rodzaju budynku tj. czy budynek jest budynkiem jednorodzinnym czy wielorodzinnym oraz o ilości znajdujących się w nim lokali mieszkalnych, inwestorzy poprawili tytuł projektu budowlanego, chociaż strona tytułowa została opatrzona nieautoryzowaną naklejką, natomiast zmianie nie uległa nazwa zamierzenia inwestycyjnego wpisana w druku wniosku o pozwolenie na budowę, przedłożona przy piśmie z dnia 17 lutego 2017. r. zgoda M. L. - współwłaścicielki nieruchomości dotyczy jedynie prac remontowych i modernizacyjnych związanych ze zmianą sposobu użytkowania poddasza na pomieszczenia mieszkalne połączone z lokalami, nie obejmując nadbudowy i rozbudowy budynku. Konkludując organ wskazał, że gdy projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich uzupełnienia, a po jego upływie, w sytuacji gdy inwestor nie dostosował się do uwag zawartych w postanowieniu, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2017 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. Z., T. Z., M. L. i P. L. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, a dodatkowo opisując pojęcie modernizacji odwołał się do wyroku Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. [...]: "Pojęcie modernizacja, nie posiadające definicji legalnej, według wiedzy powszechnie dostępnej oznacza unowocześnienie, uwspółcześnienie produktu, trwale ulepszenie, np. istniejącego obiektu budowlanego prowadzące do zwiększenia jego wartości użytkowej. Obejmuje prace związane z podnoszeniem walorów estetycznych i użytkowych budynku lub innego produktu." oraz stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie interpretacji pojęcia "modernizacja" (zamieszczonego na stronie: [...] w dniu 2 marca 2006 r.), w którym - po analizie definicji poszczególnych robót budowlanych wskazano: "Pojęcie "modernizacja" mieści się w zakresie pojęciowym "remontu", "przebudowy" albo "rozbudowy",,. W zakresie pojęcia "przebudowy" odniósł się definicja zawartej w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, a w przypadku "nadbudowy" - do art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Na tej podstawie stwierdził, że planowane przedsięwzięcie stanowi "nadbudowę" budynku mieszkalnego. Z uwagi na to, iż plan miejscowy nie dopuszcza w stosunku do istniejącej zabudowy możliwości "nadbudowy", przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogu zawartego w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ II instancji zwrócił uwagę, że projekt zagospodarowania terenu (część rysunkowa) zawiera nieautoryzowane poprawki w tytule projektu budowlanego oraz w metryczkach załączonych map (brak jest informacji na temat autora oraz daty dokonania poprawek), zaznaczony obszar aktualizacji mapy został określony w sposób niezgodny z art. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U 1995, Nr 25, poz. 133), gdyż powinien obejmować obszar w pasie minimum 30 m, zaś obejmuje obszar znacznie mniejszy. Ponadto, załączone do projektu budowlanego zaświadczenia inż. B. G. i mgr inż. bud. K. K. są nieaktualne odpowiednio na czas ostatnich zmian w projekcie budowlanym (luty 2017 r.) oraz sporządzenia opinii technicznej dot. możliwości adaptacji poddasza na cele mieszkalne. Brakuje ponadto podpisu na oświadczeniu projektanta, które wymagane jest zgodnie z zapisem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie wezwał inwestorów do usunięcia występujących w dokumentacji projektowej niezgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisami Prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Wnioskodawca przedłożył częściowe uzupełnienie dokumentacji, jednakże nie doprowadziło ono do usunięcia wszystkich występujących w projekcie uchybień. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. Z., T. Z., M. L. i P. L. wnosząc o uchylenie obu decyzji. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, art. 12, art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 136 k.p.a., poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające utrzymanie w mocy decyzji organu I oraz nierozpatrzenie sprawy merytorycznie i nieprzeprowadzenie ewentualnego dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia materiału dowodowego, co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności oraz szybkości postępowania administracyjnego; -art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 1, art. 140, art. 8 oraz art. 11 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu, a w konsekwencji brak wydania decyzji merytorycznej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, brak przekonującego uzasadnienia podjęcia decyzji utrzymującej w mocy, podczas gdy decyzja taka musi być wyczerpująco i szczegółowo uzasadniona; - art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. art. 35 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez błędne stwierdzenie przez organy, że skarżący nie wywiązali się z obowiązków wynikających z postanowienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, co oprócz naruszenia zasady swobodnej, wszechstronnej oceny dowodów było sprzeczne z naczelną zasadą postępowania, dotyczącą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie obywateli do działań organów administracji publicznej; - art. 35 ust. 3 oraz art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego w związku z art. 6 oraz 107 § 1 k.p.a., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że planowane przez skarżących roboty objęte projektem budowlanym nie mieszczą się w zakresie pojęć modernizacja i przebudowa, w sytuacji gdy planowana inwestycja mieści się w zakresie pojęć modernizacji i przebudowy; - art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 4 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz art. 6, 7 i 77 k.p.a., poprzez bezpodstawne odmówienie wydania skarżącym decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, gdy planowana inwestycja jest zgodna ze wszystkimi wymaganiami określonymi w przepisach prawa, w szczególności zgodna z wymaganiami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla "[...]" przyjętego na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2001 r.; - art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 6 i art. 7 k.p.a. w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji, poprzez wadliwą interpretację zapisów planu miejscowego; - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez bezpodstawne odmówienie wydania skarżącym decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, gdy planowana inwestycja jest zgodna ze wszystkimi wymaganiami określonymi w planie miejscowym, w tym w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy; - art. 35 ust. 3 oraz 4 Prawa budowlanego w związku z art. 6 oraz 107 § 1 k.p.a., poprzez brak wskazania w decyzjach podstaw prawnych naruszeń, jakich dopatrzyły się organy (a stanowiących podstawę odmowy wydania pozwolenia na budowę skarżącym), podczas gdy każda decyzja administracyjna powinna wskazywać podstawę prawną jej wydania; - art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji naruszenie zasady równego traktowania podmiotów władających nieruchomościami znajdującymi się na terenie miejscowego planu, polegające na wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę zezwalających na prowadzenie robót budowlanych, w znacznie szerszym zakresie niż wnioskują skarżący, w istniejącej zabudowie zlokalizowanej na terenie miejscowego planu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: "ppsa" sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd orzekający w niniejszej spawie nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów prawa. Wobec tego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2017 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na "nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku przy ul. [...] wraz ze zmianą sposobu użytkowania nieużytkowego poddasza na pomieszczenia mieszkalne dla lokali mieszkalnych znajdujących się na piętrze budynku" na działkach ew. nr: [...] z obrębu [...] w jednostce ewidencyjnej nr [...] w [...] w Dzielnicy [...]. Na wstępie należy podkreślić, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie zależy od uznania organu, lecz jest procedurą sformalizowaną i gdy zostaną spełnione wszystkie wymagania, organ nie może odmówić wydania takiej decyzji, o czym stanowi art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Do wymagań tych należy: złożenie wniosku w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana, złożenie wniosku w okresie ważności pozwoleń, jeżeli są one wymagane, złożenie oświadczeń, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego) oraz zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem oraz spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN" (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego). W związku z powyższym zadaniem organu jest ustalenie, które z powyższych wymogów, z uwagi na charakter sprawy, powinny być spełnione, a następnie sprawdzenie, czy zostały spełnione. W razie ustalenia, że nie wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zostały spełnione, organ działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Należy podkreślić, że ww. przepis przewiduje sankcję w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę za nie usunięcie wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma fakt znajdowania się terenu inwestycyjnego na terenie obowiązywania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla osiedla [...], w jednostce oznaczonej na rysunku planu symbolem [...]. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 planu na terenie oznaczonym na rysunku planu tym symbolem ustala się jako przeznaczenie podstawowe - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i dla istniejącej zabudowy plan przewiduje kontynuację użytkowania z dopuszczeniem modernizacji i przebudowy z zachowaniem skali i charakteru architektonicznego istniejącego osiedla. Oznacza, to że dla oceny zgodności wniosku skarżących z tym zapisem planu niezbędne jest wyjaśnienie pojęcia "modernizacji" i "przebudowy". W przypadku pojęcia modernizacji organy zasadnie, z uwagi na brak definicji tego pojęcia w planie miejscowym oraz w Prawie budowlanym, odwołały się do potocznego znaczenia tego pojęcia oraz definicji słownikowej. Natomiast organy niezasadnie wyjaśniając pojęcie "przebudowy", z uwagi na brak definicji tego pojęcia w planie miejscowym, posłużyły się definicją z Prawa budowlanego. Podkreślić należy, że definicja pojęcia przebudowy obecnie w Prawie budowlanym znajduje się w art. 3 pkt 7a, Choć definicja ta została wprowadzona do Prawa budowlanego w dniu 26 września 2005 r. na podstawie art. 1 pkt 1 b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., Nr 163, poz.1364), to Prawo budowlane już wcześniej się tym pojęcie posługiwało w swoich artykułach. Zdecydowanie pojęcie to nie było tożsame z pojęciem nadbudowy, ponieważ oba te pojęcia występują niezależnie obok siebie (w definicji budowy - art. 3 pkt 6). Tak więc pojęcie to w kształcie określonym w tej definicji nie istniało w dacie tworzenia planu miejscowego. Przypomnijmy był to rok 2001. Zatem pojęciu przebudowy zawartemu w planie miejscowym nie należy nadawać znaczenia takiego jakie wynika z definicji zawartej obecnie w Prawie budowlanym. Zgodnie z definicją przebudowy zawartą w słoniku języka polskiego, termin ten oznacza: "dokonywanie zmian w budowie czegoś" lub "zmiana istniejącego stanu czegoś na inny". Jednakże błąd popełniony przez organy przy definiowaniu pojęcia przebudowy nie wpływa na poprawność rozstrzygnięcia sprawy. Nie może budzić wątpliwości, że przewidziany w projekcie budowlanym rodzaj robót budowlanych polega na nadbudowie. Tego rodzaju robót nie dopuszczał wspomniany wcześniej § 9 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego. Podkreślić ponownie w tym miejscu należy, że określenie "przebudowa" użyte w planie nie może być stosowane zamiennie z określeniem "nadbudowa" bowiem w chwili uchwalania miejscowego planu obowiązujące prawo budowlane wyróżniało osobno nadbudowę i przebudowę. Plan miejscowy przewiduje konieczność zachowania wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy określonego wielkością 1=0,7. Bezdyskusyjnym jest, że dotyczy on nowopowstających pod rządami tego planu budynków. Jeśli zaś chodzi o zabudowę istniejącą to nie wpływa on na nią dopóty dopóki nie ulega ona zmianie, a więc przewidzianej planem modernizacji lub przebudowie. Wówczas już wskaźnik ten ma zastosowanie. Innymi słowy w przypadku zabudowy już istniejącej o wskaźniku mniejszym niż 1=0,7 w ramach przebudowy lub modernizacji nie może dojść do przekroczenia tego wskaźnika. Zaś w przypadku budynków przekraczających ten wskaźnik, tak jak budynek skarżących, jak trafie przyjęły organy, że nie może dojść do dodatkowego jego zwiększenia. W efekcie przeprowadzenia prac objętych wnioskiem skarżących bez wątpienia doszłoby do naruszenia zapisów planu, a więc nie można w taki przypadku mówić o zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym wymóg tej zgodności warunkuje możliwość uzyskania pozwolenia na budowę, a jej brak oznacza bezwarunkową odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem już tylko z tego powodu rozstrzygnięcie organów jest prawidłowe. Dodatkowo należy wskazać, że po stwierdzeniu przez organ I instancji niezgodności w dokumentacji projektowej z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisami Prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zasadnie inwestorzy zostali wezwani do usunięcia nieprawidłowości. Również prawidłowo organy ustaliły nie wywiązanie się przez inwestorów z nałożonych na nich postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. obowiązków w postaci: - braku czytelnej informacji w tytule, na rysunkach i w opisie projektu budowlanego załaczonego do wniosku o pozwolenie na budowę o rodzaju budynku tj. czy budynek jest budynkiem jednorodzinnym czy wielorodzinnym oraz oraz o ilości znajdujących się w nim lokali mieszkalnych; - nieautoryzowanych poprawek w tytule projektu budowlanego oraz w metryczkach załączonych map (brak jest informacji na temat autora oraz daty dokonania poprawek); - nie zmienienie nazwy zamierzenia inwestycyjnego wpisanej w druku wniosku o pozwolenie na budowę; - określenia zaznaczonego obszaru aktualizacji mapy niezgodnie z art. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (mapa do celów projektowych powinna obejmować obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, zaś zaznaczony na projekcie zagospodarowania działki obszar aktualizacji został określony w pasie znacznie mniejszym); - nieaktualnych, załączonych do projektu budowlanego, zaświadczeń inż. B. G. i mgr inż. bud. K. K. odpowiednio na czas ostatnich zmian w projekcie budowlanym (luty 2017 r.) oraz sporządzenia opinii technicznej dot. możliwości adaptacji poddasza na cele mieszkalne; - braku podpisu na oświadczeniu projektanta, które wymagane jest zgodnie z zapisem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego; - braku zgody M. L. współwłaścicielki nieruchomości przy ul. [...] na projektowaną nadbudowę i rozbudowę budynku wraz ze zmianą użytkowania poddasza na pomieszczenia mieszkalne połączone z lokalami mieszkalnymi. Przedłożona przy piśmie z dnia 17 lutego 201 7r. zgoda dotyczy jednak jedynie prac remontowych i modernizacyjnych związanych ze zmianą sposobu użytkowania poddasza na pomieszczenia mieszkalne połączone z lokalami, nie obejmując nadbudowy i rozbudowy budynku. W tych okolicznościach prawidłowe więc jest rozstrzygnięcie odmawiające zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym miejscu odnosząc się do argumentów skargi, należy wyjaśnić, że art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nakłada na organy obowiązek wezwania inwestora o braki, z czego organ w niniejszej sprawie się wywiązał, ale jednocześnie wprost stanowi, że po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego na usunięcie braków organ ma obowiązek wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem stanowisko skarżących o bezpodstawnym zarzuceniu skarżącym nie wywiązania się z obowiązków nałożonych postanowieniem, bez wyjaśnienia przez organ odwoławczy wagi naruszeń jest niezasadne. Sam przepis uzależnia wydanie decyzji odmownej od samego stwierdzenia nie spełnienia obowiązków nałożonych postanowieniem, a nie od wagi niespełnionych obowiązków. Ponadto braki te nie mogą być, wbrew twierdzeniom skarżących, uzupełnione w ramach przeprowadzenia przez organ li instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego prowadzonego na podstawie art. 136 k.p.a. Z uwagi na powyższe, organy, wbrew twierdzeniom skargi, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz przepisy mające w sprawie zastosowanie, w konsekwencji wydając zasadnie decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach zarzuty skargi okazały się niezasadne. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.