VII SA/Wa 1676/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie skargę oddala. D. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2005r. utrzymującego w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 08.2005r., znak: [...], odmawiającego stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].05.2000r., znak: [...] udzielającej F. i M. K. pozwolenia na użytkowanie 4-ch budynków gospodarczych, zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...] Postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]o z dnia [...].05.2000r. Nr [...] w sprawie o pozwolenie na użytkowanie czterech budynków gospodarczych wszczęte zostało z wniosku D. M.z z dnia 22.06.2005r. D. M., właścicielka sąsiedniej działki, jako przesłankę stwierdzenia nieważności w/w decyzji ostatecznej Starosty [...] wskazała wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz naruszenie właściwości rzeczowej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...].08.2005r. stwierdził, że, Starosta [...] na podstawie przepisu art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 07.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) udzielił pozwolenia na użytkowanie czterech budynków gospodarczych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził również ,że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...].11.1999r., znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U.Nr 89 poz. 414 z późn. zm.), nakazał M. i F. K. wykonanie inwentaryzacji geodezyjno - inwentaryzacyjnej samowolnie pobudowanych 4-ech obiektów na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w [...], celem uzyskania pozwolenia na ich użytkowanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].01.2000r., znak: [...], uchylił wskazaną wyżej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w części dotyczącej warunków uzyskania pozwolenia na użytkowanie i nakazał inwestorom wykonanie szeregu czynności zmierzających do doprowadzenia samowolnie wybudowanych obiektów do stanu zgodnego z przepisami, polegających na: odprowadzeniu wód opadowych ze śmietnika na teren własnej działki, uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego i pozostałych obiektów poprzednio użytkowanych jako ustęp, śmietnik i wędzarnia również w celach gospodarczych oraz zobowiązał inwestorów do dołączenia do wniosku o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie: dowodu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz oświadczenia osoby posiadającej odpowiednie przygotowanie zawodowe potwierdzającego, że przedmiotowe obiekty zostały pobudowane zgodnie ze sztuką budowlaną i nadają się do użytkowania na cele wskazane we wniosku. Po przekazaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], wniosku inwestorów wraz ze złożoną stosowną dokumentacją i informacją o wykonaniu przez zobowiązanych decyzji ostatecznej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].04.2000r., - Starosta [...] decyzją z dnia [...] 05.2000r., znak: [...], udzielił M. i F. K. pozwolenia na użytkowanie 4-ech budynków gospodarczych na działce położonej przy ul. [...] w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...].10.2005r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].08.2005r., a odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].05.2000r., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U.Nr 89 poz. 414 z późn.zm.). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazuje w uzasadnieniu decyzji, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadził postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wybudowanych czterech obiektów gospodarczych na działce nr geod. [...] położonej przy ul. [...] w [...], zakończone decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].01.2000r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz.U.Nr 38 poz. 229 z późn.zm.), w związku z art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994r. Natomiast postępowanie administracyjne wszczęte przez Starostę [...], na wniosek Państwa M. i F. K., zawiadomieniem z dnia 19.04.2000r., stanowiło nowe postępowanie administracyjne, prowadzone w oparciu o przepisy obowiązującej w dacie jego wszczęcia ustawy- Prawo budowlane z 1994r. Organ odwoławczy stwierdził, że nie jest zasadny zarzut, iż Starosta [...] nie był organem właściwym do wydania kwestionowanej decyzji bowiem ustawa z dnia 24.07.1998r., o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U.Nr 106 poz.668 z dnia 17.08.1998r.) wprowadziła nowe brzmienie rozdziału 8 Prawa budowlanego z 1994r., w myśl którego zgodnie z art. 83 ust. 1 w/w ustawy kompetentnym organem do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego stal się organ administracji architektoniczno - budowlanej (w przedmiotowej sprawie Starosta [...]). Zaskarżając decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, D. M. podnosi ,że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zmieniając decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].11.1999r. zwolnił inwestorów z nałożonego przez organ I instancji obowiązku opracowania inwentaryzacji powykonawczej (projektu powykonawczego) budowlanej i geodezyjnej. Ponadto ,zdaniem strony skarżącej, podstawą prawną decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 2000-01-[...] Nr [...] w sprawie zobowiązania inwestora do wykonania pewnych czynności w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanych budynków do stanu zgodnego z prawem, był art. 40 i 42 Prawa budowlanego z 1974r. w zw. z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego z 1994r. Natomiast postawą prawną decyzji Starosty [...] udzielającej F. i M. K. pozwolenia na użytkowanie 4-ch budynków gospodarczych był art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego z 1994r. Zdaniem strony skarżącej postępowanie w sprawie legalizacji samowoli budowlanej nie może być postępowaniem podwójnym. Pierwszym w sprawie popełnionej samowoli budowlanej oraz drugim w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Zdaniem strony postępowanie jest tylko jedne - w sprawie legalizacji popełnionej samowoli budowlanej kończące się wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie samowolnie wzniesionych obiektów. Postępowanie prowadzone przez organu nadzoru budowlanego nie kończy sprawy a jest jedynie decyzją dotyczącą nałożenia na inwestora pewnych obowiązków, jest decyzją częściową nie kończącą postępowania. W uzupełnieniu skargi Strona skarżąca w piśmie z dnia 15 marca 2006r. przywołując art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego wskazuje, że w stosunku do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (przed 01.01.19995r.) nie stosuje się art. 48 oraz, że w stosunku do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe (Prawo budowlane z 1974r.). Zdaniem strony z przepisu tego wynika jednoznacznie, że w stosunku do całego postępowania administracyjnego dotyczącego legalizacji samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego lub jego części, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995r, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, łącznie z wydaniem pozwolenia na użytkowanie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974r. Strona ponownie podnosi, że nie można w jednym prowadzonym postępowaniu administracyjnym stosować prawa opartego na różnych aktach prawnych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem oceny [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w postępowaniu nieważnościowym była decyzja Starosty [...] z dnia [...].05.2000r., znak: [...] udzielającej F. i M. K. pozwolenia na użytkowanie 4-ch budynków gospodarczych, zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem i dokonana w tym aspekcie ocena zaskarżonej decyzji, Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dające podstawę do jej uchylenia. Na wstępie należy podnieść, że punktem odniesienia dla oceny legalności decyzji administracyjnej jest stan rzeczy z chwili jej wydania. Z treści art. 19 kpa jasno wynika, iż organ administracji publicznej z urzędu jest zobowiązany do przestrzegania swojej właściwości rzeczowej, instancyjnej. Trafnie organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż organem właściwym do załatwienia niniejszej sprawy był Starosta [...], bowiem w dacie wydania kwestionowanej decyzji Starosty (t. j. w dniu [...] maja2000r.) obowiązywał przepis art.83 ust.1 ustawy z dnia 24.07.1998r., o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U.Nr 106 poz.668 z dnia 17.08.1998r.) który wprowadził nowe brzmienie rozdziału 8 Prawa budowlanego z 1994r., w myśl którego kompetentnym organem do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego stał się organ administracji architektoniczno - budowlanej (w przedmiotowej sprawie Starosta [...]). Dopiero w dniu 11 lipca 2003r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003r. – o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003r., Nr 80, poz. 718), której art. 7 ust. 4 tej ustawy stanowił, iż właściwość organów w zakresie dotyczącym załatwienia spraw, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się na podstawie powyższej ustawy. Zgodnie zatem z w/w przepisem ustawy z dnia 11 lipca 2003r. zadania należące do organów nadzoru budowlanego wymienione zostały w art. 83 powołanej wyżej ustawy w brzmieniu znowelizowanym przez art. 1 ust. 1 pkt 62 ustawy z dnia 27 marca 2003r. Tym samym uznać należało, iż właściwym w zakresie wydania pozwolenia na użytkowanie obiektów, przed wejściem w życie w/w nowelizacji Prawa budowlanego z 1994r. był organ architektoniczno – budowlany, – Starosta. Nie jest zasadny zarzut strony, że postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie nie jest postępowaniem samodzielnym. Taki pogląd jest całkowicie nieuprawniony. Z załączonych akt sprawy wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadził postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wybudowanych czterech obiektów gospodarczych na działce nr geod [...] położonej przy ul. [...] w [...], zakończone decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].01.2000r., znak: [...]. Postępowanie administracyjne wszczęte przez Starostę [...], na wniosek inwestorów M. i F. K., stanowiło nowe postępowanie administracyjne, prowadzone w oparciu o przepisy obowiązującej w dacie jego wszczęcia ustawy - Prawo budowlane z 1994r. Tak więc w chwili wydawania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, przez organ I instancji, jak i II instancji, organy architektoniczno-budowlane dysponowały decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].01.2000r. Obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie nałożony został w decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor wypełnił wszystkie wymogi wynikające z decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].01.2000r. Skoro organ administracyjny stwierdził wykonanie w/w decyzji, brak było podstaw do odmowy udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie zrealizowanych obiektów. Ponieważ sprawa o pozwolenie na użytkowanie wszczęta była na wniosek inwestora w dniu 3 kwietnia 2004r. to zgodnie z przepisem art.103 ust.1 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. (Dz.U. z roku 1994 Nr.89 poz.414) stosuje się przepisy tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, który dotyczy Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem strony, że skoro postępowanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zakończone ostateczną decyzją z dnia [...].01.2000r. prowadzone było na podstawie przepisów art.40 i 42 ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane (Dz.U. Nr.38 poz.229 z póź. zm.) to do postępowania Starosty o pozwolenie na użytkowanie nie mogły mieć zastosowania przepisy ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.