VII SA/Wa 1676/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1676/09 ze skargi E. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w lokalu mieszkalnym postanawia odmówić E. J. przyznania prawa pomocy w części poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 30 października 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił E. J. przyznania prawa pomocy w części poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 13 listopada 2009 r. na ww. postanowienie E. J. wniosła sprzeciw. Tym samym postanowienie z dnia 30 października 2009 r. straciło moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że E. J. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mamą i bratem, a łączny dochód w gospodarstwie domowym wynosi 8849 złotych brutto. Strona podała, że posiada mieszkanie o pow. 46 m2. Wskazała również, że od 2004 r., pomagała finansowo w ciężkiej chorobie bratowej, której leczenie pochłaniało znaczne środki finansowe. Dodatkowym wydatkiem były koszty pogrzebu bratowej, która zmarła 15 sierpnia 2009 r. W dodatkowych wyjaśnieniach wskazała, że miesięczne koszty utrzymania wynoszą – wyżywienie około 2000 zł., środki czystości 300 zł., telefon komórkowy 50 zł. Z nadesłanych rachunków wynika, że za telefon stacjonarny strona płaci około 80 zł miesięcznie, energię elektryczną od 30 – 100 zł. – w zależności od okresu roku, gaz około 85 zł., ubezpieczenie 50 zł. Wnioskodawczyni przedstawiła wyciąg z rachunku bankowego brata, innych wyciągów z kont osobistych nie przedstawiła. Dodała, że matka wnioskodawczyni wymaga stałej pomocy osoby trzeciej. We wniesionym sprzeciwie wnioskodawczyni wskazała, że dochód netto w gospodarstwie domowym wynosi 6.759,05 złotych. Ponadto wskazała na wydatki miesięczne, które wraz z rachunkami za telefony czynsze energię elektryczną gaz, ubezpieczenie i lekarstwa mamy, jej lekarstwa, opłatę na szkołę, wyżywienie oraz środki czystości, łącznie wynoszą 5.135,96. A zatem po opłaceniu wszystkich koniecznych rachunków oraz zakupie żywności wnioskodawczyni pozostaje kwota 1.623,09 złotych. Wnioskodawczyni wskazała, że kwota która jej pozostaje, tj. ok. 1.600 złotych przeznacza na zakup odzieży oraz ewentualne dodatkowe koszty związane z leczeniem matki, takimi jak dowóz do lekarza i dodatkowe leki. Z powyższego wynika, że wnioskodawczyni nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wnioskodawczyni sama we wniesionym sprzeciwie powołuje się na okoliczność, że po uwzględnieniu wszystkich miesięcznych wydatków pozostaje jej ok. 1600 złotych. W ocenie Sądu zgromadzona ww. miesięczna kwota powoduje, że przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazania wymaga, że celem instytucji prawa pomocy dla osoby fizycznej jest zapewnienie jej prawa do sądu w sytuacji, gdy osoba ta z przyczyn od siebie niezależnych nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z sądowym rozpoznaniem sprawy. Przyznanie prawa pomocy nie może być nadużywane w sytuacji, gdy strona posiada dochody i środki majątkowe, i dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.