VII SA/Wa 1677/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2006 r. sprawy ze skargi I. P. i J. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na wykonanie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących I. i J.P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].X.05 nr [...] w związku z wyrokiem WSA z dn. 4.IV.2005 sygn. akt VIISA/Wa 322/04, po ponownym rozpatrzeniu odwołania zainteresowanych, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dn. [...] .XI.03 stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dn. [...].X.1986r udzielającej F. L. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu otworów okiennych i drzwiowych w ścianie budynku mieszkalnego usytuowanej w granicy działki przy ul. [...] od strony działki Nr [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia [...].11.2003r., Wojewoda [...] po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta w [...] z dnia [...].10.1986r., udzielającej F. L. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na : wykonaniu otworów okiennych i drzwiowych w ścianie budynku mieszkalnego, usytuowanej w granicy działki przy ul. [...] od strony działki Nr [...] obr. [...] w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wyjaśnił, iż decyzja Prezydenta Miasta w [...] z dnia [...].10.1986r., dotknięta jest wadą określoną z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, skutkującą stwierdzeniem nieważności takiej decyzji. Decyzja Wojewody została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].02.2004r., na którą I. i J. P. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 4.04.2005r.,sygn. akt: VIISA/Wa 322/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2004r., wskazując, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. odnoszący się do budynków gospodarczych, a tym samym została błędnie wskazana podstawa prawna rozstrzygnięcia w decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta w [...] z dnia [...].10.1986r. W związku z wyrokiem Sądu organ odwoławczy rozpatrując ponownie odwołanie wskazał, iż w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na wykonanie 5 – ciu otworów okiennych i jednego drzwiowego w ścianie budynku mieszkalnego obowiązywała ustawa z 24.X.1974r. Prawo budowlane oraz przepisy wykonawcze zawarte w rozporz. Ministra Administracji, Gosp. Terenowej i Ochrony Środowiska z dn. 3.VII.1980r. Z akt sprawy wynika że Prezydent Miasta w [...] decyzją z dnia [...].10.1986r., w oparciu o art. 29 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane udzielił F. L. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu 5- ciu otworów okiennych i jeden drzwiowy w ścianie budynku mieszkalnego, usytuowanej w granicy działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta nie zawierała żadnej podstawy prawnej, która dopuszczałaby wykonanie przedmiotowych otworów. Zd. organu odwoławczego wydanie pozwolenia na wykonanie przedmiotowych otworów, w ścianie budynku mieszkalnego, usytuowanej w granicy działki w sposób rażący narusza § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia określa wprawdzie warunki techniczne, jakie winny spełniać nowobudowane budynki mieszkalne i ich usytuowanie w stosunku do granic sąsiednich działek, jednakże odnosi się on i ma zastosowanie do wszelkich obiektów, które posiadają jakiekolwiek otwory od granicy działki. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie został naruszony w sposób rażący § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia, dający podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta w [...] z dn. [...] .X.1986r. Skargę sądową na powyższą decyzję złożyli małż. P. zarzucając rażące naruszenie art. 64 Konstytucji RP poprzez bezprawne naruszenie prawa własności skarżących, rażące naruszenie przepisów art. 10 § 1 Kpa przez pozbawienie skarżących możliwości obrony swych praw w postępowaniu nadzorczym oraz naruszenie przepisów art. 6 ,7, 8, 11 i 12 Kpa poprzez niewyjaśnienie wyczerpujące sprawy, a także rażące naruszenie prawa przez zastosowanie § 12 ust. 1 rozporz. Ministra Adm.,Gosp. Terenowej i Ochrony Środowiska z 3.VII. 1980 do budynku mieszkalnego skarżących, który nie jest wolnostojącym ani nie wchodzi w skład żadnego gospodarstwa rolnego, a także § 7 pkt 1 tegoż rozporządzenia stanowiącego o konieczności zapewnienia dla pomieszczeń dostępu światła dziennego i słońca. Jak wskazali skarżący ich budynek mieszkalny będący kamienicą w centrum miasta, w obszarze silnie zurbanizowanym jako element ciągu zabudowy kamienic nie stanowi ani części gospodarstwa rolnego ani nie jest budynkiem wolnostojącym, a zatem nie ma do niego zastosowania § 12 ust. 1 powoł. rozporządzenia. Nadto skarżący podkreślili, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania nieważnościowego nastąpiło w dacie 26.XI.03 i w tej samej dacie wydana ostała decyzja, co pozbawiło ich możliwości wypowiedzenia się w tej sprawie. Skarżący zarzucili, iż organ odwoławczy zignorował i pominął wiążące go wskazówki zawarte w uzasadnieniu wyroku sądowego z dn. 4. IV.05r. Skarżący w przedmiotowej skardze wnosili o uchylenie decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody z dn. [...].XI.03r. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w decyzji i wskazując, iż skarżący otrzymali zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego i do dnia otrzymania decyzji Wojewody nie złożyli żadnych wyjaśnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem naruszone zostały przepisy proceduralne. Sąd administracyjny dokonuje oceny działalności organów administracji poprzez kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Skarżący aktem notarialnym z dn. [...].V.2003r nabyli od F. L. nieruchomość przy ul. [...] w [...]. Poprzedniemu właścicielowi decyzją z dn. [...].X.1986r. udzielono zezwolenia na wykonanie otworów okiennych i drzwiowych w ścianie ogniowej budynku przy ul. [...] . Nieważność powyższej decyzji stwierdził Wojewoda [...], którego decyzję utrzymał w mocy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dn. [...].II.04r. Wyrokiem z dn. 4.IV.05 sygn. VIISA/Wa 322/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazując błędne zastosowanie przepisu jak również niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i konieczność ponownego rozpoznania przez organ odwołania skarżących. Wydając decyzję, będącą przedmiotem obecnego postępowania sądowego, organ odwoławczy w oparciu o przepis określający warunki techniczne jakie powinny spełniać nowowybudowane budynki mieszkalne i ich usytuowanie względem granic sąsiednich działek, stwierdził rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji zezwalającej na wykonanie otworów w ścianie budynku, co stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji przez organ nadzorczy. Dokonując wskazania przepisu § 12 ust. 1 rozp. Ministra Administracji, Gosp. Terenowej i Ochrony Środowiska z dn. 3.VII.1980r jako rażąco naruszonego w decyzji z dn. [...] .X.1986r. organ nadzorczy wyższego stopnia nie rozważył czy przepis ten może być zastosowany do miejskiej, zwartej zabudowy w obszarze silnie zurbanizowanym, który sprawia, iż budynek stanowi integralny element ciągu zabudowy z innymi kamienicami. Badając zaskarżoną decyzję nieważnościową organu I instancji, organ odwoławczy nie wziął pod uwagę decyzji lokalizacyjnej Nr [...] z dn. [...].X. 1986r. w której Prezydent Miasta [...] ustalił lokalizację punktu usługowego w przedmiotowej nieruchomości z dostępem od strony dz. Nr [...], stanowiącej własność Sk. Państwa i nie zbadał, czy plan miejscowy zagospodarowania dopuszczał zamieszczenie w ścianie przedmiotowego budynku otworów okiennych z dostępem od ulicy. Z dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych wynika, iż zgodnie z projektem podziału działki nr [...] na dwie nowo oznaczone nr [...] i [...] wyrażono zgodę na służebność przechodu przez działkę nr [...], stanowiącą własność Sk. Państwa, na rzecz właścicieli działki [...] ( mapa uzupełniająca wpisana do ewidencji Wojew. Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno – Kartograficznej w [...] dnia 23. I. 1986r.). Decyzja lokalizacyjna wymagała skonfrontowania z planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] ( o zgodności z planem mówiła decyzja z [...].X.1986r zezwalająca na wykonanie otworów w ścianie ogniowej budynku od strony działki Nr [...]) tym bardziej, że na temat tej lokalizacji wypowiadał się konserwator zabytków, czego organ nie wziął pod uwagę. Złożone na rozprawie wyjaśnienia skarżącego odnośnie otworów okiennych w ścianie tego budynku stanowiących jedyne okna oświetlające lokal do wewnątrz z uwagi na otoczenie z trzech stron innymi budynkami ( po drugiej stronie jest tylko wejście), a umiejscowionych w ścianie zewnętrznej w granicy z działką Nr [...] stanowiącą wcześniej podwórko, mogą wskazywać na późniejszą zmianę przeznaczenia działki Nr [...], co nie może skutkować negatywnie na decyzję, która w dacie jej wydawania odpowiadała prawu. Tak więc niewyjaśnienie i nie rozważenie przez organy administracji wskazanych wyżej kwestii, jak również brak ustalenia jaki charakter miała działka Nr [...], znajdująca się obok domu skarżącego, stanowią o naruszeniu art. 7,10,77 i 107 § 3 Kpa. Naruszenie to jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy jest podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dn. 30.VIII.02 Prawo o postępowaniu przed sądami administr.( Dz. U. 153, poz.1270). Przy orzekaniu zastosowano art. 152 ustawy, a o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.