VII SA/Wa 1678/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego S. R. kwotę 500 zł (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2011r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania S. R. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. R. nr [...] z dnia [...].02.2011r., , odmawiającą wydania nakazu rozbiórki budynku gospodarczego - obecnie użytkowanego jako budynek gospodarczo - mieszkalny z chlewnią i warsztatem mechanicznym na działce nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...]. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. R. wszczął postępowanie administracyjne na wniosek S. R. w sprawie samowoli budowlanej budynku mieszkalno - gospodarczego, obecnie użytkowanego przez jako budynek gospodarczo - mieszkalny z chlewnią i warsztatem samochodowym, usytuowanego na działce o nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. R. ustalił, iż przedmiotowy obiekt powstał w latach 80 ubiegłego wieku w warunkach samowoli budowlanej, a właścicielami tego obiektu są A. i M. P. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadząc postępowanie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, stosownie do dyspozycji art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ustalił, że zgodnie z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego gm. [...]a uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Narodowej Gminy [...] w dniu [...]-03-1988 r / publikacja uchwały w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia [...]-11-1088 r. poz. 128/, działka nr ew. [...] była położona na terenach zabudowy zagrodowej na których dopuszczało się wyłącznie inwestycje związane z indywidualną gospodarką rolną /wymiany zasobów, modernizacji, nowych zabudowali/, ponadto plan dopuszczał lokalizację obiektów szklarniowych, pieczarkarni, rzemiosła nieuciążliwego i usług z zachowaniem wymogów sanitarnych i technicznych oraz zachowania odległości od zespołu zabudowy mieszkaniowej (pismo Urzędu Gminy [...] z dnia 29-04- 2010 r. Ldz. 7323/168/2010 r.). Zgodnie z kolejnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" gm. [...] uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2003 r. /publikacja uchwały w Dz. U. Woj. [...]Nr 290 poz. 7663 z dnia 18-11-2003 r. i zgodnie z załączonym załącznikiem graficznym działka nr [...] w [...] znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem [...] przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jako przeznaczenie podstawowe, dopuszcza się realizacji obiektów mieszkaniowo-pensjonatowych, letniskowych, obiektów i urządzeń związanych z działalnością rzemieślniczą o uciążliwości mieszczącej się w granicach własności oraz inną, nieuciążliwą działalnością gospodarczą i komunalną. Istniejąca zabudowa zagrodowa może podlegać wymianie, rozbiórce i przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania budynków pod warunkiem utrzymania przeznaczenia podstawowego lub dopuszczalnego terenu.( pismo Urzędu Gminy [...] z dnia 29-04-2010 r.). Organ ustalił rownież, w oparciu o wykonaną inwentaryzację budynku oraz oględziny obiektu, że budynek gospodarczy, obecnie jako budynek gospodarczo - mieszkalny z chlewnią i warsztatem samochodowym został wybudowany z materiałów niepalnych z pokryciem z materiałów niepalnych w odległości 2 m od działki sąsiedniej nr [...] we wsi [...] będącej wówczas działką rolną niezabudowaną. Obecnie po podziale działki nr ewid. [...], działka nr ewid. [...]stanowi drogę dojazdową do pozostałych działek. Natomiast budynek mieszkalny jednorodzinny S. R., E. R.jest zlokalizowany na działce nr ewid. [...] położonej po drugiej stronie działki nr ew. [...]w odległości większej niż 8.00 m. W budynku od strony działki o nr ew. [...]znajdują się 4 otwory okienne. Przedmiotowy budynek spełnia funkcję mieszkalną, gospodarczą oraz w części jest użytkowany jako warsztat samochodowy. Ustalono, iż w jednym otworze okiennym znajduje się rura stalowa, która podłączona jest do piecyka węglowego. W ocenie obu organów budynek gospodarczy, obecnie użytkowany jako budynek gospodarczo - mieszkalny z chlewnią i warsztatem samochodowym został zlokalizowany zgodnie z warunkami i przepisami o planowaniu przestrzennym, nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, jego lokalizacja nie pogarsza warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia przy czym organy przywołały przepisy § 12 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U Nr 17, poz. 62). Organ odwołowczy stwierdził, że ze sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane inwentaryzacji i opinii technicznej wynika, że przedmiotowy obiekt powstał zgodnie z przepisami prawa budowanego, przepisami BHP, wiedzą techniczną, jego stan konstrukcyjny nie stwarza niebezpieczeństwa dla zdrowia i życia ludzkiego, budynek może być użytkowany na cele mieszkaniowe i gospodarczo - inwestorskie. W/w obiekt nie oddziaływuje również na nieruchomość skarżących. Przedmiotowa inwestycja (budynek gospodarczo - mieszkalny z chlewnią i warsztatem mechanicznym), nie narusza praw podmiotowych związanych z nieruchomością będącą własnością E. i S. R., w tym nie ogranicza możliwości zabudowy nieruchomości skarżących oraz możliwości jej zagospodarowania. Ponadto odwoławczy stwierdził, że organ powiatowy słusznie powołał się na przepisy § 12 ust. 1 i 2 i § 13 ust.1 i 2 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 03.07.1980r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki. W związku z powyższym organy stwierdziły , iż stan techniczny przedmiotowego budynku jest prawidłowy i nie narusza przepisów w/w rozporządzenia, dlatego nie zaistniały podstawy do orzeczenia nakazu rozbiórki w/w obiektu, których mowa w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. Zdaniem organów nadzoru budowlanego, nie zaistniały także podstawy do orzeczenia zmian i przeróbek z art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, należało - stosownie do żądania strony -odmówić wydania nakazu A. i M. P. rozbiórki budynku gospodarczego - obecnie użytkowanego jako budynek gospodarczo - mieszkalny z chlewnią i warsztatem mechanicznym na działce o nr ew. [...] we wsi [...], gmina [...]. W skardze S. R. zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) obrazę przepisów postępowania, a konkretnie art. 77 § 1 i art. 7 ustawy / dn. 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (I)z. U. / 2000 r. nr 98. poz. 1071. tekst jednolity ze zm.), zwanej dalej: k.p.a.. przez niezcbranic i mero/patrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, 2 ) obrazę przepisów postępowania, a konkretnie art. 78 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie dowodów zgłaszanych przez stronę jakimi były zdjęcia poglądowe i zapis audio-wizualny przedstawiających sposób wykorzystania zabudowali, których rozbiórki się domagano, a które to dowody miały istotne znaczenie dla sprawy rzutując na ocenę materiału dowodowego, w szczególności podważały ustalenia poczynione podczas oględzin dokonywanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. 3 ) obrazę przepisów postępowania, a konkretnie art. 79 § 2 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. przez ograniczanie prawa strony do udziału w postępowaniu dowodowym, w szczególności przez niedopuszczanie w braniu udziału w oględzinach oraz swobodnym wypowiadaniu się w przedmiocie przeprowadzanych dowodów 4. ) obrazę przepisów postępowania, a konkretnie art. 80 k.p.a. przez poczynienie błędnych ustaleń, oceniając przez pryzmat całego materiału dowodowego, że uciążliwości powstałe w wyniku użytkowania spornej nieruchomości mieszczą się w granicach określonych przez prawo własności oraz że nie oddziałuje negatywnie na zdrowie ludzie i otoczenie; 5. ) obrazę przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z z 1974 r. prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. stwierdzenie, że sporne obiekty budowlane znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę dla tego rodzaju działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy przeznaczenie terenów jest dla celów wyłącznie mieszkaniowych lub mieszkaniowe) gospodarczych związanych z niską uciążliwością działałności gospodarczej; 6. ) obrazę art. 37 ust. I pkt 2 dawnego prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. stwierdzenie, że sporne zabudowania i sposób ich wykorzystania nie powodują niebezpieczeństwa dla ludzi, mienia oraz niedopuszczalnie pogarszają warunki zdrowotne lub użytkowe dla otoczenia, w sytuacji, gdy immisje na działki sąsiednie i stan higieniczno sanitarny rzeczonych obiektów w świetle wskazanych przepisów prawa uniemożliwiał sanowanie stanu samowoli budowlanej; 7. ) obrazę przepisów prawa materialnego, a konkretnie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji. Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki przez jego błędną wykładnię, tj. stwierdzenie, że obiekt mieszkalno gospodarczy może być usytuowany w odległości mniejszej niż 4 m od granicy sąsiedniej działki jeżeli działka sąsiednia była działką niezabudowaną, 8. ) obrazę § 12 ust. 1 i § 13 ust. i i 2 Rozporządzenia przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. stwierdzenie, że sporne obiekty mieszkalno - gospodarcze mogą być usytuowane przy granicy działki, a nic w odległości ponad 4 m, w sytuacji, gdy sporne obiekty znajdują się w odległości mniejszej niż 2 m od granicy działki i na dodatek posiadają otwory okienne od strony działki sąsiedniej, pełniąc przy tym funkcje mieszkalne, a nie wyłącznie gospodarcze 9. ) obrazę § 16 pkt 3 5 Rozporządzenia przez ich niezastosowanie, tj. pominięcie okoliczności, że pomieszczenia części mieszkalnej i pomieszczenia części gospodarczej spornych obiektów budowlanych zostały umieszczone w jednym budynku bez zachowania przepisów technicznych, bhp i ppoż; 10) obrazę § 23 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia przez ich niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie, że odległość zbiorników do gromadzenia nieczystości znajduje się w odległości mniejszej niż 7.5m od granicy działki sąsiedniej; 11) obrazę § 75 rozporządzenia przez jego niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie, ze chlewnia nie posiada urządzeń kanalizacyjnych ani zbiorników na gnojówkę lub gnojowicę, co w istotny sposób narusza przepisy techniczne i bhp w odniesieniu do spornego obiektu budów lanego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożonej skardze nie można odmówić słuszności. W omawianej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną budynku mieszkalno – gospodarczego zrealizowanego w latach osiemdziesiątych , obecnie użytkowanego jako budynek gospodarczo - mieszkalny z chlewnią i warsztatem samochodowym, usytuowanego na działce o nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...]. W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę ,że słusznie organy administracyjne obydwu instancji uznały, że w sprawie przedmiotowego budynku inwentarskiego zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane bowiem w ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie budził wątpliwości co do tego, iż przedmiotowa inwestycja była realizowana przed 1 stycznia 1995 r. Zgodnie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów należy stosować przepisy dotychczasowe. Biorąc pod uwagę, że inwestor dokonał samowoli budowlanej w pierwszej kolejności obowiązkiem organu było zbadanie obiektu pod kątem wszystkich przesłanek wymienionych w art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm../. Zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy "obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Wystąpienie przesłanek określonych w jednym z punktów art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane determinuje konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Zatem warunkiem zastosowania przez organ administracji publicznej przymusowej rozbiórki obiektu, jest równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek, pierwszej, że obiekt wybudowano lub budowę rozpoczęto bez wymaganego prawem pozwolenia i drugiej, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie nie przewidzianym - w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym - pod zabudowę albo przeznaczonym jest pod zabudowę innego rodzaju. Ocena zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym sprowadza się do kontroli inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli na danym terenie plan taki obowiązuje. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieją rozbieżności w zakresie wykładni art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, bowiem treść art. 37 ust. 1 pozwala na dokonanie różnej wykładni zakodowanej w nim normy prawnej, zarówno wykładni wskazywanej przez organy administracji, jak i przez skarżącego w skardze złożonej do sądu administracyjnego. Zgodnie z dominującą obecnie linią orzecznictwa administracyjnego zwrot zawarty w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego "obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przewidziany pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę" -sformułowany w czasie teraźniejszym - pozwala na postawienie tezy, iż skutki samowoli budowlanej na gruncie tego artykułu oceniać należy w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji (patrz wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2009r. II OSK 1320/09) . Zgodnie z przepisami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonego uchwałą nr XXI/98/88 Rady Narodowej Gminy [...] z dnia 24.03.1988r. oraz zgodnie z pismem Urzędu Gminy [...] z dnia 29.04.2010r., działka o nr ew. 121 była położona na terenach zabudowy zagrodowej, na których dopuszczało się inwestycje związane z indywidualną gospodarką rolną /wymiany zasobów, modernizacji, nowych zabudowań/, ponadto plan dopuszczał lokalizację obiektów szklarniowych, pieczarkarni, rzemiosła nieuciążliwego i usług z zachowaniem wymogów sanitarnych i technicznych oraz zachowania odległości od zespołu zabudowy mieszkaniowej. Natomiast zgodnie z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla Gminy [...] uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...].09.2003r., sporna działka o nr ew. [...] w [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jako przeznaczenie podstawowe, dopuszcza się realizację obiektów mieszkaniowo - pensjonatowych, letniskowych, obiektów i urządzeń związanych z działalnością rzemieślniczą o uciążliwości mieszczącej się w granicach własności oraz inną, nieuciążliwą działalnością gospodarczą i komunalną. Istniejąca zabudowa zagrodowa może podlegać wymianie, rozbiórce i przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania budynków pod warunkiem utrzymania przeznaczenia podstawowego lub dopuszczalnego terenu. Zdaniem [...]WINB przedmiotowy obiekt nie narusza zapisów, obecnie obowiązującego planu zagospodarowani przestrzennego, zaś ewentualne uciążliwości związane z działalnością gospodarczą i istniejącą chlewnią mieszczą się w granicach własności. Jako dominujący, Sąd uznał pogląd, że orzeczenie o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) może być wydane po stwierdzeniu, że obiekt ten zrealizowano w warunkach samowoli budowlanej oraz na terenie, który nie jest przeznaczony na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania obowiązującym w dacie wydawania decyzji. Organ odwoławczy wprawdzie stwierdził, że przedmiotowy obiekt nie narusza zapisów również obecnie obowiązującego planu zagospodarowani przestrzennego, zaś ewentualne uciążliwości związane z działalnością gospodarczą i istniejącą chlewnią mieszczą się w granicach własności to jednak nie uzasadnił tej tezy zgodnie z zasadami wyrażonymi w przepisach art. 7 i 77 K.p.a., biorąc w szczególności pod uwagę szereg zastrzeżeń strony skarżacej i przedstawiony przez nią materiał dowodowy w sprawie. Analiza akt przeprowadzona przez organ odwoławczy nie wskazuje, aby sposób użytkowania spornej inwestycji ograniczał się tylko do granic działki o nr. 121. Sąd uznał, ze zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło zarówno w wyniku naruszenia przepisów naruszenia prawa materialnego w zakresie wykładni art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. jak i postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w kierunku pozwalającym wyeliminować wskazanej wyżej wątpliwości dot. zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności dot. budynku gospodarczo - mieszkalnego z chlewnią i warsztatem mechanicznym w bezpośredni sposób zdeterminowało merytoryczne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zauważyć przecież należy, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla Gminy [...] sporna działka o nr ew. [...] w [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jako przeznaczenie podstawowe, dopuszcza się realizację obiektów mieszkaniowo - pensjonatowych, letniskowych, obiektów i urządzeń związanych z działalnością rzemieślniczą o uciążliwości mieszczącej się w granicach własności oraz inną, nieuciążliwą działalnością gospodarczą i komunalną. Przypomnieć również należy ,że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., umożliwiają legalizację obiektu dopiero po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tego Prawa. Podnieść również należy, że po wykluczeniu konieczność wydania nakazu rozbiórki obiektu, organ powinien rozważyć czy jest niezbędne nakazanie inwestorowi wykonania w oznaczonym czasie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami prawa. Dopiero jeżeli inwestor dokona niezbędnych zmian lub przeróbek lub organ stwierdzi, że nie ma potrzeby wykonywania zmian lub przeróbek to wówczas inwestor może użytkować już bez żadnych przeszkód użytkować obiekt czyli uzyskać pozwolenie na użytkowanie. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona decyzja zapadła z oczywistym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa budowlanego co było wynikiem naruszenia art. 7 i art. 77 w związku z art.80 Kpa . Organ administracyjny powinien podjąć wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązany jest prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Zgodnie z ark 80 k.p.a. organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z tych względów uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji jest jak najbardziej uzasadnione. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 ust.1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) orzekł jak w sentencji wyroku.