VII SA/Wa 1679/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w W. postanawia : odrzucić skargę. W dniu [...] września 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. M. z dnia [...] września 2006r. dotyczący "...sfałszowania karty oceny narażenia zawodowego przez pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w W. w związku z podejrzeniem choroby zawodowej w związku z wykonywaną pracą zawodową w [...] w okresie od 1972 – 2000r...). Pismem z dnia [...] września 2006r. zatytułowanym "skarga" skarżący uzupełnił swoją skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia od których służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie oraz inne akty lub czynności organów z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. Zgodnie z § 6.1. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, lekarz wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Stwierdzić zatem należy, że karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej jest jednym z dokumentów niezbędnych do oceny i wydania przez lekarza orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne i stanowi materiał dowodowy na podstawie, którego właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaję decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W przypadku stwierdzenia, że materiał dowodowy nie jest wystarczający organ może wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultacje oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. Od decyzji wydanej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego przysługuje odwołanie do właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego a dopiero od decyzji wydanej przez organ odwoławczy służy osobie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z powyższych względów, stwierdzić należy że skarga na kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, stanowiącą materiał dowodowy i podstawę przy podejmowaniu decyzji przez lekarza o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.