VII SA/Wa 168/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2018 r., [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. G., reprezentowanego przez A. S., od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2018 r. znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją z [...] września 2018 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek M. G. i J. G., nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2015 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. K. i R. K. pozwolenia na przebudowę budynku gospodarczego oraz budowę wiaty na działce o nr ew. [...] km [...], obr. [...], przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od tej decyzji w ustawowym terminie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J. G. reprezentowany przez A. S. Rozpoznając odwołanie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności takich rozstrzygnięć może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Badając decyzję w postępowaniu nieważnościowym organ zobligowany jest sprawdzić, czy nie zachodzi jakakolwiek przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a., obligująca organ do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Jedną z przesłanek skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje decyzja. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt sprawy, inwestorzy - M. K. i R. K., do wniosku z 4 września 2015 r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji dołączyli oświadczenia o prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ew. [...], obr. [...], [...] (księga wieczysta nr [...]). Zgodnie z przepisami o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu nie było wymagane. Sporna inwestycja położna jest na terenie objętym ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] września 2001 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...] - [...] nowa w granicach administracyjnych, część wsi [...] oraz część wsi [...] po wschodniej i zachodniej stronie ulicy [...] do skrzyżowania z ulicą [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2001, nr [...], poz. [...] z późn. zm.). Należy zatem stwierdzić, że nie zostały rażąco naruszone przywołane wyżej przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Działka o nr ew. [...], obr. [...], [...], położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem M/U. Zgodnie z § 7 ust. 4 miejscowego planu na terenach oznaczonych symbolem M/U ustala się jako przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej z usługami oraz z urządzeniami towarzyszącymi. Na terenach tych m.in. przeznacza się wolne tereny na lokalizację budynków mieszkalnych, wolno stojących z usługami lub realizację usług na terenach budynków mieszkalnych istniejących, ustala się zasadę dostosowania rodzaju budynków mieszkalnych wielorodzinnych lub jednorodzinnych do budynków istniejących w sąsiedztwie pod względem gabarytu, kształtu dachu, Intensywność zabudowania i utwardzenia działek określa się do 60 %, (w tym: budynki, nawierzchnie utwardzone, dojścia, dojazdy i parkingi, tarasy i trwałe urządzenia rekreacyjne), pozostałą część działki należy użytkować jako czynną biologicznie. Stosownie natomiast do § 8 ust. 3 w zw. z § 8 ust. 2 miejscowego planu ustala się wysokość budynków mieszkalnych, która nie może przekraczać 2 kondygnacji, w tym poddasze użytkowe i 11,0 m liczonych od powierzchni terenu do kalenicy, dopuszcza się wysokość budynków mieszkalnych do 3 kondygnacji, w tym poddasze użytkowe w dachu stromym, do 14,0 m liczonych od powierzchni terenu do kalenicy w przypadku: a) lokalizacji zabudowy w sąsiedztwie istniejących budynków o zbliżonych gabarytach pod warunkiem dokonania analizy stopnia ingerencji w krajobraz, b) dla budynków niepodpiwniczonych lub których poziomy parterów są wyniesione mniej niż 0,5 m nad teren, zaleca się stosować dach dwuspadowy, symetryczny o kącie nachylenia 30° - 45° kryty dachówką lub materiałem odpowiadającym dachówce, ustala się możliwość podpiwniczenia budynków mieszkalnych jednorodzinnych, do wysokości poziomu parteru nie wyżej niż 1,5 m nad poziomem terenu, a w przypadku występowania wody gruntowej szczelinowej na głębokości mniej niż 1,0 m pod powierzchnią terenu, zaleca się projektowanie budynków bez podpiwniczenia, ustala się dla planowanych budynków zasadę jednakowego wyniesienia poziomów parterów nad terenem oraz zachowania jednakowych kątów nachylenia dachów I usytuowania kalenic (prostopadłych lub równoległych do ulicy); budynki powinny tworzyć jednolite ciągi oraz nawiązywać do sąsiadującej, istniejącej zabudowy, ustala się wysokość budynków gospodarczych, garaży, która nie może przekraczać 1 kondygnacji z dachem płaskim lub stromym, ustala się nieprzekraczalne linie planowanej zabudowy dla zasadniczej bryły budynku w odległości: a) 43,0 m od linii rozgraniczającej ulice KGP (50,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni), b) 21,5 m od linii rozgraniczającej ulice KZ (50,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni), c) 8,0 m od linii rozgraniczającej ulice KL, d) 6,0 m od linii rozgraniczającej ulice KD, e) 4,0 m od linii rozgraniczającej ciągi piesze KX i ciągi pieszo-jezdne KY. Organ odwoławczy nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja uchybiała rażąco ww. wymogom miejscowego planu. I tak w projekcie budowlanym wskazano, że "przedmiotem inwestycji jest przebudowa istniejącego budynku gospodarczego oraz budowa wiaty. Przebudowie podlegają pomieszczenia na parterze, adaptacja poddasza na cele gospodarcze, wymiana więźby dachowej i pokrycia dachu. Dodatkowo przewidziano termomodernizację całego budynku, z wymianą stolarki okiennej i drzwiowej oraz budowę przylegającej wiaty" (zob. Projekt budowlany, cz. I Opis projektu zagospodarowania terenu, pkt 1. Przedmiot inwestycji). Mając na uwadze zarzuty wniosku o stwierdzenie nieważności Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że bez wpływu na ważność pozwolenia na budowę pozostaje kwestia, iż w kontrolowanym pozwoleniu na budowę projektowana inwestycja została określona jako "przebudowa budynku gospodarczego oraz budowa wiaty". Sama okoliczność, że roboty budowlane w części dotyczącej budynku gospodarczego (dach, schody) zostały nazwane "przebudową", a nie "rozbudową" istniejącego budynku gospodarczego nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2015 r., nr [...], znak: [...]. Przedmiotem kontroli w tym postępowaniu jest konkretny projekt budowlany stanowiący integralną część wskazanej decyzji organu podstawowego. Z projektu budowlanego wynika zaś, że "projekt przebudowy obejmuje obszar wymienionej działki, nie zmieniając gabarytów budynku, jego szerokości, długości, wysokości ani kubatury (zob. Projekt budowlany, cz. I Opis projektu zagospodarowania terenu, pkt 2. Istniejący stan zagospodarowania działki). Projektowana przebudowa budynku gospodarczego na działce nr [...], k.m.4 w [...] przy ul. [...] polega na przebudowie pomieszczeń na parterze, adaptacji poddasza na cele gospodarcze, wymianie więźby dachowej i pokrycia dachu. Dodatkowo przewidziano termomodernizację całego budynku, z wymianą stolarki okiennej i drzwiowej oraz budowę przylegającej wiaty. Główne wejście do budynku pozostaje bez zmian i znajduje się na elewacji frontowej, obok nowoprojektowanej otworu okiennego" (Projekt budowlany, cz. II Opis do projektu architektoniczno-budowlanego, pkt 2. Przeznaczenie i program użytkowy). Z dokumentacji projektowej wynika, że wysokość, ilość kondygnacji nie zmienią się (zob. rys. nr 03A, Elewacje czołowe, rys nr 07A, Przekrój A-A, rys. nr 02I, Rzut dachu i przekrój A-A). Na sąsiednich działkach o nr ew. [...], [...], [...] w miejscowym planie przewidziano drogę KZ 1x2/KR. Zgodnie z § 10 ust. 3 pkt 1 lit. a miejscowego planu ustala się odległości i strefy ograniczeń zabudowy terenu wynikające z uciążliwości akustycznej ruchu komunikacyjnego mierzone od krawędzi jezdni dla ulic KGP 2X2 i KZ 1X2 i zakazuje się w pasie terenu dla KZ - 30 m od skrajnej krawędzi jezdni realizacji lub przebudowy budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi, do czasu wzniesienia zabezpieczeń akustycznych w ich liniach rozgraniczenia. Z analizy załącznika graficznego do planu miejscowego i projektu zagospodarowaniu terenu wynika, że roboty budowlane objęte spornym pozwoleniem na budowę zostały zaplanowane w 30 metrowym pasie wyznaczonym od krawędzi projektowanej jezdni KZ 1x2/KR. Tym samym projektowane roboty budowlane w powyższym zakresie naruszają miejscowy plan. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszenie to nie ma jednak charakteru rażącego. Naruszony § 10 ust. 3 pkt 1 lit. a miejscowego planu wprost wskazuje, że wyznaczone w 30 m pasie ograniczenie zabudowy (obowiązujące do czasu wzniesienia zabezpieczeń akustycznych w ich liniach rozgraniczenia) ma na celu ochronę przed uciążliwościami akustycznymi ruchu komunikacyjnego. Skoro zatem inwestorzy dobrowolnie z takiej ochrony rezygnują to trudno uznać, że wskazane naruszenie jest rażące. Tym samym stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku nie został rażąco naruszony przywołany wyżej przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Kontynuując uzasadnienie decyzji organ wskazał na art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j-t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) budynek na działce budowlanej należy sytuować, co do zasady, w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jak wskazano powyżej "projekt przebudowy obejmuje obszar wymienionej działki, nie zmieniając gabarytów budynku, jego szerokości, długości, wysokości ani kubatury (zob. Projekt budowlany, cz. I Opis projektu zagospodarowania terenu, pkt 2. Istniejący stan zagospodarowania działki). W tych okolicznościach nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie odwołania, że "we wniosku wskazano na niezgodne z przepisami prawa zatwierdzenie projektu budowlanego obejmujące odbudowę dachu budynku gospodarczego w odległości ok. 80 cm od granicy z sąsiednią działką budowlaną bez zastosowania procedury opisanej w § 2 "warunków technicznych", bądź uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno- budowlanych w zakresie lokalizacji budynku w odniesieniu do sąsiedniej działki budowlanej". Zgodnie z projektem budowlanym sporne zamierzenie inwestycyjne obejmuje wymianę więźby dachowej i pokrycia dachu z wymianą stolarki okiennej (zob. Projekt budowlany, cz. I Opis projektu zagospodarowania terenu, pkt 1. Przedmiot inwestycji). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek gospodarczy objęty spornym pozwoleniem na budowę był już usytuowany w granicy od 1,1 do 1,3 m od granicy działki o nr ew. [...] stanowiącej własność M. G. i J. G., zaś geometria dachu podlegającego wymianie (kąt nachylenia, wysokość w kalenicy, szerokość) nie zmienia się (zob. rys. nr 06A, Rzut dachu, rys. nr 02I, Rzut dachu i przekrój A-A). Skoro zatem roboty budowlane stanowią wymianę więźby dachowej i pokrycia dachu wraz z wymianą stolarki okiennej, to w analizowanym przypadku nie znajduje zastosowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Z projektu zagospodarowania terenu wynika ponadto, że projektowane zamierzenie przewiduje rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego o schody zewnętrzne w odległości ok. 2,5 m od granicy działki o nr ew. [...]. Zgodnie z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Sporna inwestycja obejmuje również budowę wiaty w odległości 1,3 m od granicy działki o nr ew. [...]. Powyższa wiata została zaprojektowana jako dobudowa do budynku gospodarczego objętego spornym pozwoleniem na budowę. Dokonując analizy definicji wiaty, Głównym Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że pojęcie to nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy Prawo budowlane, dla określania tego pojęcia pomocna może być treść załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB; Dz. U. Nr 112, poz. 1316 z późn. zm.), z którego wynika, że wiata stanowi pomieszczenie naziemne, nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Podobnie pojęcie to rozumie się w orzecznictwie, gdzie wskazuje się na podstawowe cechy obiektu pozwalające zakwalifikować go jako wiatę, a mianowicie posiadanie fundamentów lub posadowienie budowli na słupach i brak wszystkich ścian. Brak wszystkich ścian nie jest jednak bezwzględnym kryterium przy klasyfikacji obiektu jako wiaty, ponieważ przyjmuje się, że obiekt nie ma jednej ściany żeby mógł spełniać taką funkcję. Dopiero całkowite wydzielenie z przestrzeni za pomocą ścian czyniłoby z obiektu budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych wiata jest to budowla, która nie posiada co najmniej jednej ściany. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wiata nie musi być obiektem wolnostojącym, zaś powiązanie wiaty z budynkiem nie przesądza o braku możliwości zakwalifikowania jej, jako takiego obiektu. Wiata może przylegać do budynku, a nadto może mieć wspólny dach z budynkiem, gdyż jest to racjonale z ekonomicznego punktu widzenia. Tym samym obiekt budowlany, zaprojektowany bez przegród zewnętrznych, fundamentów, nie odpowiada określonym w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego warunkom i w związku z tym nie może być uznawany za budynek. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W konsekwencji, należy uznać, że w stosunku do wiaty nie obowiązują przepisy dotyczące usytuowania budynku zawarte w § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a więc wiata jako budowla może być sytuowana w odległościach mniejszych niż określone w § 12 ww. rozporządzenia od granicy działek. Podsumowując powyższe rozważania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że decyzja Starosty [...] z [...] października 2015 r. nr [...], znak: [...] nie naruszała rażąco przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Ponadto nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł J. G. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. ponieważ organ nie wyjaśnił całkowicie stanu faktycznego poprzez niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, art. 35 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuzasadnione uznanie, że przebudowa budynku z odbudową dachu nie podlega ustaleniom przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja o pozwoleniu na budowę nie został wydana z wadą uzasadniającą jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności w trybie art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności nie zapadła z rażącym naruszeniem prawa. Dostrzeżone wady, szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie wywołują skutków, które nie mogły by zostać zaakceptowane w państwie prawa. Tymczasem, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas gdy konkretny, nie wymagający szczególnej wykładni, przepis zostanie w sposób oczywisty naruszony wywołując szczególnie dotkliwe skutki społeczno gospodarcze. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Wbrew stanowisku skarżącego rozbieżność między nazwą projektu a jego zawartością nie może stanowić o kwalifikowanej wadzie kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, w której projekt nią zatwierdzony odpowiada przepisom prawa. Rozbudowa budynku o schody, wobec ich usytuowania odpowiada przepisom prawa, jak wnikliwie omówił to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ma rację skarżący, projektowane roboty budowlane miały polegać m.in. "na wymianie więźby dachowej i pokrycia dachu" a "zakończenie" połaci dachu bez wykonania okapów (istniejących w formie oryginalnej). Jak sam jednak wskazał rozwiązanie to dostosowywano do aktualnych zapisów § 12 ust. 6 pkt 1 warunków technicznych i nie doszło przy tym do naruszenia praw skarżącego jako właściciela sąsiedniej nieruchomości. Nie można w warunkach racjonalnego rozumowania podzielić argumentacji skarżącego, że cyt. "Przebudowa budynku (tak nazwana została inwestycja) ponad wszelką wątpliwość podlegała wszystkim regułom "warunków technicznych" z uwagi na jednoznaczne brzmienie przepisu § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Biorąc dodatkowo pod uwagę fakt zaprojektowania nowego dachu (w całości, nie tylko więźba i pokrycie) po uprzedniej rozbiórce, należałoby odnieść się do przepisów dotyczących minimalnych odległości budynku od innych obiektów i granic sąsiednich działek budowlanych. Jestem przekonany, że stwierdzenie odtworzenia dachu w dotychczasowych gabarytach nie daje podstawy do nieuszanowania przepisów § 2 i § 12 "warunków technicznych" - obowiązujące przepisy techniczno-budowlane nie przewidują jakichkolwiek wyjątków w takich sytuacjach"- koniec cytatu. Nie można oczekiwać, że wymiana konstrukcji dachu na budynku usytuowanym w ostrej granicy będzie wiązała się z zachowaniem odległości od granicy tej nowej konstrukcji. W tych warunkach część tak usytuowanego budynku musiałaby bowiem pozostać bez nowego dachu. Brak udziału w postepowaniu zakończonym decyzją ostateczną, podmiotu któremu przysługiwał przymiot strony, stanowi przesłankę wznowieniową przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie którąkolwiek przesłankę z art. 156 § 1 k.p.a. Tym samym okoliczność ta nie może być skutecznie podnoszona w postepowaniu nieważnościowym. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).