VII SA/Wa 1681/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2006 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. skargę oddala Zawiadomieniem z dnia [...].10 2002 r. Wojewoda [...] wszczął na wniosek B. S., H. P., M. W. i A. P. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...].06.1993 r. zatwierdzającego projekt i udzielającego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w Z. Wnioskodawczynie wskazały, że obiekt został zaprojektowany zbyt blisko granicy działki, nie posiada odpowiedniego dojazdu a ponadto wnioskodawczynie nie uczestniczyły w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...].11.2002 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst z 1980 r. - Dz.U. Nr 9, poz. 26 z pózn. zm.), odmówił stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...].06.1993 r. . Zdaniem Wojewody [...], wydane w dniu [...].06.1993 r. przez Kierownika Urzędu Rejonowego w N. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w Z. nie narusza § 12 ust. 2 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki zawartych w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. ( Dz.U. Nr 17 z 14 sierpnia 1980 r., poz. 62 ), bowiem zgoda sąsiada na przybliżenie budynku do granicy działki nie była wymagana. Organ stwierdził, że działka inwestora ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Zatem zarzuty stron zawarte we wniosku z dnia [...].08.2002 r. oraz z dnia [...].10.2002r. o stwierdzenie nieważności decyzji organu stopnia podstawowego nie zasługują na uwzględnienie i dlatego orzeczono jak w sentencji. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2002 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] lutego 2003r. podzielił stanowisko Wojewody odnośnie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...].06.1993 r. Organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie budynku w odległości 1,50 m od granicy sąsiada w świetle przepisu § 12 ust.2 powołanego wyżej rozporządzenia jest możliwe przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki. Odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Organu odwoławczy wskazał również, że z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że działka inwestora ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Natomiast sprawa faktycznego korzystania przez skarżących z istniejących dotychczas przejazdów jest sprawą cywilną, podlegająca rozpoznaniu przez właściwy sąd powszechny. W skardze wniesionej do Sądu Administracyjnego B. S. podtrzymała argumentacje, że obiekt został zaprojektowany zbyt blisko granicy działki i nie posiada odpowiedniego dojazdu. Wskazała ponadto ,że nie uczestniczyła w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Sąd uznał ,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że punktem odniesienia dla oceny legalności decyzji administracyjnej i jej zgodności z prawem jest stan rzeczy z chwili jej wydania. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny w postępowaniu nadzwyczajnym była decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...].06.1993 r. zatwierdzająca projekt i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w Z. Wnioskodawczynie wskazały, że obiekt został zaprojektowany zbyt blisko granicy działki, nie posiada odpowiedniego dojazdu a ponadto wnioskodawczynie nie uczestniczyły w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do ostatniego argumentu skarżącej stwierdzić należy ,że kwestia nie uczestniczenia w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie stanowi przesłanki nieważnościowej wymienionych enumeratywnie w art.156 § 1 k.p.a. Brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu ( art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ), jest bowiem przesłanką wznowieniową . Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jedną z wad wymienionych § 1 pkt.2 tego przepisu jest rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji łącznego wystąpienia trzech przesłanek: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja (por. np. wyrok SN z 8.04.1994 r. (III ARN 13/94), OSN 1994, z. 3, poz. 36, wyrok NSA z 18.07.1994 r. (V SA 535/94), ONSA 1995, z. 2, poz. 91). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Odnosząc się do argumentacji strony skarżącej , że obiekt mieszkalny został zaprojektowany zbyt blisko granicy działki i nie posiada odpowiedniego dojazdu Sąd wyjaśnia, że rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17 z 14 sierpnia 1980 r., poz. 62) stanowiło w § 12 ust. 2 brzmi: " Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m ". Z zatwierdzonego planu realizacyjnego wynika, że budynek został usytuowany w odległości 1.50m od granicy z działką sąsiada, z uwzględnieniem zachowania odległości od zabudowań istniejących na sąsiedniej działce. W związku z powyższym nie można w niniejszej sprawie stawiać tezy, że budynek mieszkalny na działce nr [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w Z. został zaprojektowany z rażącym naruszeniem w/w paragrafu cyt. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. Nadmienić należy, że w świetle ww. przepisów zgoda sąsiada na przybliżenie budynku do granicy działki nie była wymagana. Zatem również zarzut dotyczący braku zgody nie jest również uzasadniony. Ponadto Sąd stwierdza, że działka nr [...] położona przy ul. [...] w Z. na której został zaprojektowany dom mieszkalny posiada dostęp do drogi publicznej. To ,że między sąsiadami powstały spory dotyczące korzystania z istniejących już dróg nie podlegają ocenie ani organów administracyjnych ani Sądu administracyjnego lecz rozpoznaniu przez sąd powszechny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.