VII SA/Wa 1683/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego E. Sp. z o.o. w W. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] lipca 2010r., na podstawie art. 138 § 2 Kpa. uchylił decyzję Prezydenta m. W. nr [...] z [...] maja 2010r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku biurowo – usługowego " [...]" z częścią handlową i usługami w parterze i na I piętrze, garażem podziemnym niezbędną infrastrukturą techniczna na działce nr ew. [...] wraz z nadwieszeniem nad działkami o nr ew. [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w W . W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w jego ocenie przy rozpatrzeniu wniosku inwestora o wydaniu pozwolenia na budowę organ architektoniczno – budowlany nie odniósł się do kwestii odstępstw od warunków technicznych wydając stosowne postanowienia w sprawie uchylenia zgody na wnioskowane prze inwestora odstępstwa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła E. Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 138 § 2 Kpa., a nadto art. 6, 8,107 § 1 i 3 oraz art. 124 Kpa. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej spółki podkreślił, że w jego ocenie Prezydent m. W. dokonał szczegółowej analizy zebranego materiału przedstawiając ją w uzasadnieniu . Poza tym zdaniem skarżącej spółki obowiązkiem organu odwoławczego było rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, a nie tylko skontrolować decyzję I instancji. W ocenie skarżącej Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji rażąco naruszył art. 138 § 2 Kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153,poz. 1269 ze zm.) kontroluje jedynie legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] lipca 2010r. uchylająca decyzję Prezydenta m. W. z [...] maja 2010r. wydaną w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji . Zważyć należy, iż kontrolowana decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji , gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części – tj. jedynie wówczas gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 136 K.p.a., tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego. Kompetencja organu odwoławczego do podejmowania decyzji kasacyjnych jest zatem wyraźnie ograniczona przesłankami ustawowymi, chociaż sposób ich sformułowania w tekście przepisu pozostawia organowi drugiej instancji pewien margines swobody przy ocenie, czy w konkretnym stanie faktycznym sprawy przesłanki te istotnie wystąpiły (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1997 r. .lIl ZP 5/96, OSNAPiUS 1997 Nr 15, poz. 262). Organ odwoławczy czyniąc użytek z przepisu art.138 § 2 K.p.a. powinien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art.136 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] nie uzasadnił przesłanek, wskazanych w powołanym jako podstawa prawna decyzji, przepisu podnosząc jedynie, że organ I instancji winien ponownie rozpatrzyć wniosek inwestora o wydanie zgody na odstępstwa i wydać ponownie rozstrzygnięcie w tym zakresie, bowiem wcześniej wydaną decyzję organ uchylił pozwolenie na budowę a więc i rozstrzygnięcia w przedmiocie odstępstw . Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela w/ wskazanego poglądu organu. Z analizy akt sprawy wynika jednoznacznie, że decyzją nr [...] wydaną [...] stycznia 2010r. Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta m. W. z [...] listopada 2009r i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 kpa. , podając nadto, że postanowienia wyrażające zgodę na odstępstwa ( 553/WOL/09 i 554/WOL/09) wydane na podstawie art. 9 Prawa budowlanego wobec ich lakonicznego uzasadnienia nie pozwalają na właściwą ich weryfikację . Przy czym należy podkreślić, że organ nie kwestionował okoliczności w jakich Minister a następnie Prezydent m. W. wyrazili zgodę na odstępstwa, nie usiłował dokonać oceny wydanych prze Prezydenta postanowień w powiązaniu ze zgromadzonym materiałem, a więc trudno uznać, że rozstrzygnięcia wydane na podstawie art. 9 Prawa budowlanego były błędne i wniosek inwestora wymaga ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia. Jak wskazał naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym 23 listopada 2007r. w sprawie II OSK 381/6 – brak w postanowieniu dostatecznie rozbudowanego uzasadnienia nie oznacza, że na podstawie akt sprawy nie można ustalić okoliczności jakie uzasadniały zastosowanie art. 9 Prawa budowlanego, czyli aby organ odwoławczy mógł wykonać ciążący na nim obowiązek rozpatrzenia sprawy co do jej istoty. Wobec powyższego w ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 kpa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji