VII SA/Wa 1684/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi J. D. i T. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 1684/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. dalej: kpa) - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. R. uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., odmawiającą stwierdzenia, na wniosek M. R., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. i J. D. pozwolenia na budowę wiaty magazynowej oraz pawilonów do hodowli zwierząt futerkowych (norek) w miejscowości N., gm. W., na działce nr ew. [...]. sprostowanej następnie postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] lutego 2008 r. i postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...].04.2010 r., Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia na wniosek M. R., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. i J. D. pozwolenia na budowę wiaty magazynowej oraz pawilonów do hodowli zwierząt futerkowych (norek) w miejscowości N., gm. W., na działce nr ew. [...], sprostowanej następnie postanowieniem Starosty [...] z dnia [...].02.2008r. i postanowieniem Starosty [...] z dnia [...].07.2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności jest samodzielnym postępowaniem, którego celem jest ustalenie , czy dana decyzja dotknięta jest, że jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oceniając decyzję z dnia [...].01.2005 r. z punktu widzenia zaistnienia ww. przesłanek organ wskazał, że decyzję o pozwoleniu na budowę wydał właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej tj. Starosta [...] Podnoszony we wniosku zarzut, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest wewnętrznie sprzeczna i z tego powodu niewykonalna, a jej niewykonalność ma charakter trwały nie uwzględnia całości zgromadzonego materiału dowodowego. Pojęcie niewykonalności decyzji administracyjnej (przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.) rozumiane jest, jako niewykonalność faktyczna jak i niewykonalność prawna. Niewykonalność decyzji ma charakter faktyczny, kiedy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze obiektywnie wykluczającym okresowe działanie np. ze względu na niski poziom wiedzy technicznej czy dostępny poziom technologii. Niewykonalności decyzji, tak rozumianej w tej sprawie nie stwierdzono. Prawna niewykonalność decyzji mieści się w pojęciu wydania decyzji bez podstawy prawnej (przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Nałożenie w uzasadnieniu decyzji Starosty obowiązku przedłożenia analizy porealizacyjnej (w punkcie decyzji dot. m.in. prowadzenia robót budowlanych) i następnie w pkt 6 zwolnienie inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie z powodu zaliczenia obiektu do kategorii II nie pozwala na sprecyzowanie jednoznacznego stwierdzenia "niewykonalności decyzji". Obiekty kategorii II, zgodnie z art. 55 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane zostały zwolnione z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Niewątpliwie takie naruszenie prawa wynikające z niestaranności działania organu administracji architektoniczno-budowlanej I instancji spowodowanej samowolną zmianą wzoru decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 32 ust 5 Prawa budowlanego) określonego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 242, poz. 2421) zaliczone może być do zwykłego naruszenia prawa. Kolejny zarzut dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku ze sposobem rozwiązania nieprzepuszczalnego podłoża pod klatkami zawieszanymi nad 20 cm warstwą rozściełanej słomy nie uwzględnia całości zapisów dokonanych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgromadzone dowody w tym ustalenia zapisane w Raporcie wskazują, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. W procesie hodowli norek nie powstają ścieki technologiczne związane bezpośrednio z tą hodowlą, przedsięwzięcie na etapie budowy, eksploatacji i ewentualnej likwidacji nie stanowi zagrożenia dla środowiska gruntowo - wodnego, zatrzymanie wód opadowych (tzw. czystych ścieków) następuje zgodnie z przepisami na terenie zlewni działki inwestora. W sprawie nie ustalono również aby wystąpiły pozostałe przesłanki nieważnościowe wymienione w art. 156 § 1 pkt. 2-7 kpa. Od wskazanej wyżej decyzji Wojewody [...] odwołanie w terminie złożył M. R. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w imieniu M. R., złożyła radca prawny A. D.. W aktach organu stopnia wojewódzkiego znajduje się poświadczona za zgodność z oryginałem kopia pełnomocnictwa udzielonego przez M. R. radcy prawnemu A. D., z treści którego wynika, że obejmuje ono umocowanie do zastępowania w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...].01.2005r., nr [...], a także upoważnienie do złożenia odwołania, skargi do sądu administracyjnego oraz reprezentowania w ewentualnym postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W/w pełnomocnictwo nie obejmuje więc zastępstwa w postępowaniu nieważnościowym. Organ wojewódzki winien więc, w przypadku gdy podanie nie czyniło zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, wezwać wnoszącego, stosownie do przepisu art. 64 § 2 Kpa, do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, iż nieuzupełnienie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Natomiast w toku postępowania odwoławczego, organ nie może na podstawie przywołanego wyżej art. 64 § 2 Kpa, usunąć braku, o którym mowa wyżej, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, z uwagi na fakt, iż wniosek o stwierdzenie nieważności został rozpatrzony przez organ I instancji i zostało wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie. Ponadto, w myśl art. 63 § 3 Kpa, podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, zaś stosownie do przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę mogło być wydane temu kto złożył wniosek w tej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, pod wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 1.12 ,2004r., w treści którego jako inwestorów wskazano dwie osoby, tj. T. D. oraz J. D. podpis złożyła tylko jedna z tych osób. Nieczytelność podpisu nie pozwala na identyfikację, która z w/w osób go złożyła. Tymczasem z sentencji decyzji Starosty [...] z dnia [...].01.2005r., Nr [...], wynika, że pozwolenie wydano po rozpatrzeniu wniosku obu wskazanych w nim osób. Organ wskazał, iż obok trybu i terminu wniesienia odwołania kodeks postępowania administracyjnego w art. 63 normuje również wymagania formalne co do formy i treści jakie musi spełniać podanie (także pisemny wniosek), aby jego wniesienie spowodowało zamierzony skutek prawny. Podanie (wniosek) powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Natomiast na podstawie § 3 wymienionej regulacji prawnej podanie (wniosek) wniesione pisemnie (albo ustnie do protokołu) powinno być podpisane przez wnoszącego, przez co należy rozumieć umieszczenie własnoręcznego podpisu przez tę osobę pod treścią takiego dokumentu. Jednocześnie należy podnieść, że w przypadku gdy podanie nie czyniło zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należało wezwać wnoszącego do usunięcia braków, stosownie do przywołanego już powyżej art. 64 § 2 kpa. Z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewody [...] nie wynika także, aby organ I instancji dokonał analizy przedmiotowego pozwolenia na budowę pod względem zgodności projektu budowlanego z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004 r., ustalającą warunki zabudowy dla budowy wiaty magazynowej oraz pawilonów do hodowli zwierząt futerkowych (norek) na działce nr ew. [...], położonej w N. Ponadto, jakkolwiek w uzasadnieniu weryfikowanego rozstrzygnięcia organ I instancji, odniósł się do podniesionych we wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego zarzutów, tym niemniej nie dokonał oceny zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z obowiązującym prawem, nie przeprowadzając w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, co nie pozwala poddać decyzji Wojewody [...] kontroli instancyjnej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przeprowadzenie postępowania w w/w zakresie, wyłącznie przez organ II instancji doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 kpa. Z uwagi na powyższe, zasadnym było w ocenie organu odwoławczego wydanie decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa, gdyż podjęcie decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym. J. D. i T. D. złożyli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 156 § 2 kpa i uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010r., w sytuacji gdy decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Skarżącym pozwolenia na budowę wiaty magazynowej oraz pawilonów do hodowli zwierząt futerkowych w miejscowości N., gmina W., na działce nr ewidencyjny [...]) wywołała nieodwracalne skutki prawne w związku z wzniesieniem zabudowań, których dotyczyło w/w pozwolenie na budowę, 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 138 § 2 kpa., poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej, w sytuacji gdy w myśl art. 138 § 1 pkt 2 kpa Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązany był orzec co do istoty sprawy, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości ani w znacznej części. W związku z powyższym skarżący wnieśli o : 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010r., 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli dodatkowo, że nieuzasadniony jest zarzut braku podpisu jednego ze skarżących pod wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący oświadczyli, że pod wnioskiem podpisał się J. D. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik T. D. omyłkowo nie dołączając do wniosku pełnomocnictwa, na podstawie którego działał. Nie można również w okolicznościach niniejszej sprawy uznać aby brak tego pełnomocnictwa stanowił rażące naruszenie prawa. Skarżący nie zgodzili się również ze stanowiskiem organu odwoławczego co do tego, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazali, że ewentualne naruszenia prawa których dopuścić się organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę nie mają charakteru oczywistego i rażącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o charakterze kasacyjnym, wydana w oparciu o art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ to jest w dniu [...] lipca 2010 r. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że postępowanie przed organem pierwszej instancji dotknięte było szeregiem wad, które skutkowały koniecznością jego powtórzenia i uzupełnienia. Jednocześnie organ podkreślił, że przeprowadzenie postępowania we wskazanym w uzasadnieniu zakresie prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Jak trafnie wskazał organ administracji zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Wskazana wyżej odrębność postępowania nie zwalnia jednak organu od należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy a zatem przestrzegania zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie nieważnościowe jest należyte wyjaśnienie czy kontrolowana w takim postępowaniu decyzja spełnia przesłanki wymienione w ww. przepisie. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. została wydana z naruszeniem ww. przepisów co uprawniało organ odwoławczy do jej uchylenia jednakże nie tylko z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. I tak podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. Jak trafnie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie ocenił czy decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności jest zgodna z ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004 r. ustalającej warunki zabudowy dla budowy wiaty magazynowej oraz pawilonów do hodowli zwierząt futerkowych (norek) na działce ewid. [...] położonej w N. Stwierdzenie ewentualnej niezgodności z tą decyzją winno być następnie ocenione z punktu widzenia zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa zwłaszcza pkt 2 tego przepisu. Nie może przy tym ujść uwadze organów, że decyzja z dnia [...] stycznia 2005 r. była przedmiotem kontroli organów architektoniczno - budowlanych w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym z wniosku M. R. o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W wyniku rozpoznania tego wniosku decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Starosta [...] odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2005 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2008 r. uchylił ww. decyzję Starosty [...] i na podstawie art. 151 § 1 i 146 § 2 kpa stwierdził, że decyzja Starosty [...] dnia [...] stycznia 2005 r. została wydana z naruszeniem prawa. Powyższe rozstrzygnięcie było przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009 r. w sprawie II SA/Po 590/08 uchylił zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał m.in. - odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego sprzeczności decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] o warunkach zabudowy, że organy administracji prawidłowo ustaliły, że postanowienia decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące geometrii dachu oraz nachylenia jego połaci, odnosiły się jedynie do planowanej budowy wiaty magazynowej, nie zaś pawilonów do hodowli zwierząt futerkowych. Jednocześnie jednak w wymienionej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2004 r. ustalono w ustępie 2 pkt c) wymóg odprowadzania ścieków do zbiornika bezodpływowego, zaś zatwierdzony projekt budowlany nie przewidywał budowy takiego zbiornika, ani nie wskazywał na jego istnienie na terenie planowanej inwestycji. Natomiast zgodnie z załączonymi do akt sprawy dokumentami na nieruchomości, na której powstać miała planowana inwestycja, istniały już zabudowania. Żaden z organów administracji nie wyjaśnił tych kwestii i nie dokonał oceny, czy istotnie brak bezodpływowego zbiornika w projekcie budowlanym skutkował naruszeniem warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2004 r. Zgodnie z treścią art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe a w przypadkach w ustawie przepisanych także inne osoby. Wprawdzie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 kwietnia 2009 r. odnosił się do decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym lecz przedstawiona w nim ocena z całą pewnością wiąże organy administracji (architektoniczno - budowlane ) a także Sąd w postępowaniu nieważnośoiowym. Sąd wyraził bowiem ocenę co do zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z decyzją ustalającą warunki zabudowy i tą oceną związany będzie organ ponownie rozpoznający sprawę. Winien natomiast ocenić czy ewentualne niezgodności zwłaszcza w części dotyczącej wymogu odprowadzania ścieków do zbiornika bezodpływowego stanowić będą kwalifikowane naruszenie art. 35 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów wskazać należy, że nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. Nie można wszak podzielić stanowiska skarżącego co do naruszenia art. 156 § 2 kpa to jest, że decyzja udzielającą pozwolenia na budowę wywołała nieodwracalne skutki prawne w związku z wzniesieniem zabudowań, których dotyczyło w/w pozwolenie na budowę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zgodnie z którym realizacja obiektu budowlanego w oparciu o decyzję objętą kontrolą w postępowaniu nieważnościowym może być rozważanie li tylko w kategorii nieodwracalnych skutków faktycznych. I tak m.in. w orzeczeniu z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie II OSK 1055/06 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zdarzenia faktyczne, zaistniałe po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym stanowiące bezpośredni skutek decyzji o pozwoleniu na budowę, w postaci zrealizowania inwestycji, kwalifikują się wyłącznie do sfery faktów, a nie prawa i w konsekwencji nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do zastosowania art. 156 § 2 k.p.a. Zauważyć jednocześnie należy, że zrealizowanie inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wywołuje wprawdzie określone skutki faktyczne, w tym także późniejsze związane z rozpoczęciem użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, lecz podkreślić należy, że ewentualna niemożność przywrócenia stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem decyzji nie jest tożsama z nieodwracalnymi skutkami prawnymi, chociaż fakt, że inwestor działał na podstawie i zgodnie z ostatecznymi decyzjami organów administracji publicznej determinuje w istocie byt prawny zrealizowanego obiektu (LEX nr 372225). Orzeczenie to zapadło wprawdzie na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym jednakże - w ocenie Sądu - omawiana w nim kwestia może mieć w pełni zastosowanie również w odniesieniu do skutków zrealizowania decyzji o pozwoleniu na budowę. I wreszcie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy winien był - w oparciu o art. 136 kpa przeprowadzić uzupełniające postępowanie wyjaśniające. Zważyć wszak należy, że postępowanie to - w okolicznościach niniejszej sprawy polegać ma na wyjaśnieniu kluczowej kwestii a mianowicie ewentualnego kwalifikowanego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Rację ma zatem organ, że wydanie rozstrzygnięcia wymagałoby uprzedniego przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.