VII SA/Wa 1684/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: wstrzymać wykonanie postanowienia Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]. Skarżąca I. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 na mocy którego została nałożona na skarżącą grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] dnia [...] stycznia 2014 r.; z jednoczesnym wezwaniem do wykonania obowiązku tj. poddania córki wnioskodawczyni szczepieniom ochronnym. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że egzekucja grzywny nałożonej w sprawie będzie dolegliwa dla skarżącej i może utrudnić pokrywanie przez nią bieżących, niezbędnych wydatków związanych z utrzymaniem siebie i dziecka. Dodała ponadto, że wykonanie materialnego obowiązku tj., poddania się szczepieniu przez córkę skarżącej mogłoby skutkować niebezpieczeństwem dla zdrowia małoletniej córki wnioskodawczyni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Wynika to z konstrukcji normy prawnej cytowanego przepisu. Nie wystarczy więc sam wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji bez jego uzasadnienia, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Powyższe stanowisko potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien skutkować jego oddaleniem (por. II OZ 1024/05, II OZ 1099/05). Sąd może zatem wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność została wykonana. Przy czym chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wniosek skarżącej jest zasadny. Zdaniem Sądu należy uznać, iż charakter przedmiotowej spawy przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje skutek prawno-materialny w postaci zapłaty grzywny w wysokości 420 zł., a w dalszej kolejności kolejnych grzywien (pkt 3 postanowienia organu I instancji), gdyż w razie zwlekania z uiszczeniem kwoty nałożonej grzywny w celu przymuszenia, jak i dalszego zaniechania poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, strona narazi się na przymusowe ściągnięcie grzywny w trybie egzekucji należności pieniężnych (art. 124 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) oraz na ryzyko dalszego nakładania na nią kolejnych grzywien w celu przymuszenia (art. 121 § 1 - 3 i art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), również w wyższej wysokości niż dotychczas nałożona, a następnie ich ściągnięcia. To z kolei może doprowadzić do wywołania skutku faktycznego w postaci możliwości wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej) po stronie wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że jest zasadnym zastosowanie w niniejszej sprawie środka w postaci wstrzymania wykonania postanowienia. Jednocześnie Sąd zauważa, iż pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 cytowanej na wstępie ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.