VII SA/Wa 1685/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 marca 2025 r., Nr SST-0217/2024, znak: DSW-ZSM.733.3.2025.GW w przedmiocie przyznania stypendium naukowego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe ze skargi M. S. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 marca 2025 r., Nr SST-0217/2024, znak: DSW-ZSM.733.3.2025.GW; zwrócić skarżącemu M. S. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 17 kwietnia 2025 r. strona skarżąca złożyła skargę na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 marca 2025 r., Nr SST-0217/2024, znak: DSW-ZSM.733.3.2025.GW w przedmiocie przyznania stypendium naukowego. Decyzją organu z dnia 9 maja 2025 r., Nr SST-0217/2024, znak: DSW-ZSM.733.108.2025.SG, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), uchylono zaskarżoną decyzję i przyznano skarżącemu stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za znaczące osiągnięcia na rok akademicki 2024/2025 w wysokości 17.000 zł. Decyzja z dnia 9 maja 2025 r., Nr SST-0217/2024, znak: DSW-ZSM.733.108.2025.SG nie została zaskarżona przez stronę skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2) oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.) Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można rozstrzygnąć sprawy co do istoty (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, s. 428). Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. będziemy mieć do czynienia m.in. wtedy, gdy w toku tego postępowania, przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Jest bowiem zasadą, że "zniknięcie" przedmiotu kontroli sądowej przed dniem wyrokowania przez sąd administracyjny skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego, uzasadniającą jego umorzenie (por. R. Hauser, Stosowanie reguł walidacyjnych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (na przykładzie konkretnej sprawy) (w:) W poszukiwaniu dobra wspólnego. Księga jubileuszowa Profesora Maciej Zielińskiego, pod red. A. Choduń i S. Czepity, Szczecin 2010, s. 325 i nast.). Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Organ uwzględnił skargę strony skarżącej w całości i decyzją z dnia 9 maja 2025 r., Nr SST-0217/2024, znak: DSW-ZSM.733.108.2025.SG, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uchylił swoją decyzję w trybie tzw. autokontroli oraz rozpoznał sprawę wydając nową decyzję. Jednocześnie organ stwierdził, że nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa czy też wydania decyzji bez podstawy prawnej. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I, tj. umorzono postępowanie sądowe. Wpis został zwrócony w oparciu o art. 232 § 2 p.p.s.a.