VII SA/Wa 1686/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B G i A G na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017r., na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 290), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek [...] oraz [...] - umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego, w sprawie wiaty usytuowanej na dz. nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...].08.2016 r. wpłynął wniosek [...] i [...] w sprawie budowy komórki i wiaty na działce położonej przy ul. [...] w [...]. Podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...].10.2016 r. stwierdzono, że za budynkiem mieszkalnym przy płocie znajduje się drewniana wiata o wym. 2,07 x 4,03 m i wysokości w kalenicy (od gruntu) 2.47 m, z dachem jednospadowym orynnowaniem skierowanym na działkę własną. Wiata wybudowana została w sierpniu 2016 r. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2c oraz art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 290) wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m 2 nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Natomiast powierzchnia przedmiotowej wiaty wynosi 8.34 m2. W ocenie powiatowego organu nadzoru budowlanego, nie istniały podstawy do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego. Stan faktyczny i prawny wypełniał przesłankę do zastosowania art. 105 § 1 Kpa. Stosownie do brzmienia tego przepisu wydanie decyzji o umorzeniu postępowania następuje wówczas, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2017r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] i [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].01.2017r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wiaty usytuowanej na działce o nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że stosownie do art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia [...].03.2016r., zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez ustalenie, czy przedmiotowa wiata zgodna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta [...]. Z pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].04.2017r. wynikało, iż działka o nr [...] położona przy ul. [...] w [...] nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu powiatowego, co do braku samowoli budowlanej w omawianej sprawie. Inwestorzy nie mieli obowiązku zgłoszenia zamiaru budowy wiaty. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy Prawo budowlane: "pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki". W myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: "zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2b, 3, 3a, 9, 11, 12. 14-17, 19, 19a, 20b oraz 28". Przedmiotowa wiata ma powierzchnię 8,34 m2. Zatem w myśl obowiązujących przepisów jej budowa nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, jak również zgłoszenia. Niemniej brak obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonania zgłoszenia nie zwalniał organu od zbadania, czy inwestycja nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, jak też czy nie narusza przepisów (w tym techniczno-budowlanych i przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), o czym stanowi art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego. Prezydent Miasta [...] wskazał, iż działka o nr ew. [...] położona przy ul. [...] w [...] nie jest objęta aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji braku przepisów prawa miejscowego nie można uznać, że przedmiotowa wiata narusza przepisy planistyczne. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących zakwalifikowania obiektu jako wiaty, jak również braku zastosowania warunków techniczno-budowlanych organ wskazał, że przedmiotowa wiata nie jest budynkiem i nie podlega warunkom technicznym stosowanym w odniesieniu do budynków. Wiata wprawdzie posiada fundament i dach niemniej, nie posiada czterech przegród budowlanych wydzielających ją z przestrzeni i nie może być klasyfikowana jako budynek, ale jako budowla. Zgodnie z art. 3 ustawy Prawo budowlane, budynkiem jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Do zaistniałego stanu faktycznego nie mogą mieć zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż stosuje się je do budynków, a przedmiotowa wiata nie może być uznana za budynek, nie posiada wszystkich cech użytkowych budynku. W ocenie Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego, organ I instancji właściwie zastosował art. 105 § 1 Kpa. Wprawdzie postępowanie zostało wszczęte na wniosek [...] i [...], jednakże wniosek nie był sprecyzowany w stopniu umożliwiającym odniesienie się do żądania w decyzji merytorycznej, stąd umorzenie postępowania było właściwe. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia faktu częściowej rozbiórki przedmiotowej wiaty, organ wskazał, że inwestor jest uprawniony do zmian i przeróbek, jeśli nie pozostaje to w kolizji z przepisami prawa. Organ powiatowy w trakcie prowadzonych w dniu 4.10.2016r. oględzin zobowiązany był do opisania stanu faktycznego i sporządzenia dokumentacji fotograficznej. Zastany w trakcie oględzin stan faktyczny opisany w protokole był wiążący dla organów nadzoru budowlanego. Wykonywane przez inwestora prace rozbiórkowe przed wyznaczonym dniem oględzin, nie wpływały na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W zakresie zarzutu nieustalenia daty budowy wiaty, organ wskazał, iż w protokole oględzin znajduje się zapis dotyczący budowy wiaty w sierpniu 2016r. [...] i [...] we wniosku z dnia 31.08.2016r. podali datę budowy wiaty na sierpień 2016r. Zarzuty dotyczące zagrożenia pożarowego, które powoduje usytuowanie wiaty uznano za chybione z uwagi na fakt, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. określa warunki, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a do kategorii budynków nie można zakwalifikować wiaty. [...] i [...] wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. Skarżący podkreślali, że na potrzeby oględzin, frontowa strona wiaty została przez inwestora [...] zdemontowana. Wiata usytuowana jest w granicy z ich działką. Posiada cechy budynku gospodarczego. Rozróżnienie budynku gospodarczego od wiaty ma istotne znaczenie, z uwagi na zachowanie odległości. W skarżonej decyzji organ nie dokonał rozróżnienia tych obiektów. Budowa płyty fundamentowej pod budowę wiaty i budynku gospodarczego rozpoczęła się w 2013 lub 2014 r. w trakcie wykańczania zakupionej od nich nieruchomości. Część drewniana została wykonana w dniu 6 sierpnia 2016r. w granicy z ich działką w odległości 2m od okien budynku i zaciemnia pomieszczenia w tej części ich budynku. W latach 2013/2014 budowa wiaty i budynku gospodarczego wymagała zgłoszenia. Sprawa została rozpatrzona pobieżnie z uwzględnieniem jednostronnego interesu właścicieli wiaty i budynku gospodarczego. Wiata służy do przechowywania drewna, znajduje się bezpośrednio przy granicy ich działki, wobec tego powinna spełniać wymogi, o których mowa m.in. w § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarga okazała się bezzasadna. Materiał dowodowy, w tym fotograficzny i oględziny dokonane 4.10.2016r. potwierdziły, że na dz. nr ew. [...] obr. [...] położonej przy ul. [...] w [...], przy ogrodzeniu z działką należącą do [...] i [...] znajduje się drewniana wiata o wymiarach 2.07 m x 4.03 m i wysokości w kalenicy 2.47 m, która została wybudowana przez [...] w sierpniu 2016r. Należy podzielić stanowisko organów, co do braku samowoli budowlanej w omawianej sprawie. Inwestor nie miał obowiązku zgłoszenia zamiaru budowy wiaty o powierzchni 8,34 m2 na działce przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy Prawo budowlane, (w brzmieniu obowiązującym w dacie wybudowania wiaty, tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 290): "pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki". W myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: "zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2b, 3, 3a, 9, 11, 12. 14-17, 19, 19a, 20b oraz 28". Skoro wiata ma powierzchnię 8,34 m2, to stosowanie do przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie jej wbudowania, nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, jak również zgłoszenia zamiaru jej budowy. Prawidłowa była ocena organów dotycząca zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako wiaty, jak również braku zastosowania do niej przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiotowa wiata nie jest budynkiem. Wprawdzie wiata posiada fundament i dach, ale nie posiada czterech przegród budowlanych wydzielających ją z przestrzeni i nie może być klasyfikowana jako budynek, ale jako budowla. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosuje się do budynków. Zgodnie z art. 3 ustawy Prawo budowlane, budynkiem jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia faktu częściowej rozbiórki przedmiotowej wiaty, to wskazać należy że organ odnosił się do stanu faktycznego wynikającego z oględzin i ujawnionego w protokole. Jeżeli natomiast inwestor dokona zmian polegających na przekształceniu wiaty w budynek, to nastąpi zmiana stanu faktycznego sprawy, uzasadniająca ewentualną interwencję organu. Niezasadne były zarzuty dotyczące braku ustalenia daty budowy przedmiotowej wiaty. Z twierdzeń skarżących [...] i [...] wynika, że wiata powstała w sierpniu 2016r. Fakt wcześniejszego (o kilka lat) utwardzenia terenu nie może być zakwalifikowany jako rozpoczęcie budowy wiaty, w sytuacji gdy zamiar inwestycyjny został zdefiniowany w roku 2016. Zarzuty dotyczące zacieniania okna skarżących, znajdującego się w budynku posadowionym w granicy oraz zagrożenia pożarowego, które zdaniem skarżących wywołuje usytuowanie omawianej wiaty, są także chybione z uwagi na fakt, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. określa warunki, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a do kategorii budynków nie zalicza się wiaty. W ocenie Sądu, właściwie zastosowano art. 105 § 1 K.p.a., wskazujący na podstawy umorzenia postepowania. Organy nadzoru budowlanego rozpatrzyły i oceniły materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia, z zachowaniem reguł określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżących, nie doszło zwłaszcza do naruszenia przepisów art. 29 ust. 1 pkt 2c oraz art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2017, poz. 1369.) orzekł jak w sentencji.