VII SA/Wa 1689/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2004 r. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał I. K. dokonać rozbiórki samowolnie dobudowanej części budynku mieszkalnego o wym. 4 x 2,55m usytuowanej na działce nr ew. [...] we wsi B. gm. L. W uzasadnieniu organ podał, że I. K. bez wymaganego pozwolenia na budowę dokonała w 2003 r. rozbudowy budynku mieszkalnego dobudowując do niego część parterową o wymiarach 4 x 2,55m, w której znajduje się łazienka i przedsionek z wejściem do części użytkowanej przez inwestorkę w odległości ok. 0,45m od granicy działki sąsiedniej. Z uwagi na to, że usytuowanie dobudowy narusza § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie rozbudowa nie może podlegać legalizacji. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż prawidłowo organ I instancji ustalił i ocenił, ze zrealizowana przez I. K. rozbudowa użytkowanej przez nią części będącej współwłasnością, budynki z uwagi na swoje usytuowanie narusza zapis § 12 przepisów techniczno-budowlanych w sposób uniemożliwiający doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem, co uniemożliwia przeprowadzenie legalizacji rozbudowy. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła I. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podniosła, że dobudowana część do budynku mieszkalnego zwiększa powierzchnię istniejącej zabudowy i została dobudowana w tej samej odległości od granicy z działką sąsiednią co istniejący budynek mieszkalny. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] lipca 2006 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2004 r. nakazującą rozbiórkę samowolnie dobudowanej części do budynku mieszkalnego. Zdaniem Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Bezspornym jest bowiem, że skarżąca I. K. w 2003 r. rozbudowała zajmowaną część budynku mieszkalnego, dobudowując część murowaną, parterową o wymiarach 4 x 2,55m z przeznaczeniem na łazienkę i przedsionek z wejściem do dalszej części mieszkania – bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, przy czym dobudowa ta zlokalizowana jest w odległości 0,45m od granicy z sąsiednią działką. Przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w jego treści obowiązującej w dacie wydania decyzji nakazuje organowi orzec rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, chyba że w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej o których mowa w ust. 2 i 3 tego artykułu zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu. W myśl art. 48 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy możliwość zalegalizowania samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego istnieje, gdy nie narusza on przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Skarżąca dobudowała część budynku w odległości 0,45m od granicy sąsiedniej działki, usytuowanie więc dobudowy narusza przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), który przewiduje minimalną 3 metrową odległość zabudowy od granicy działki budowlanej. Prawidłowo więc organy uznały, że nie jest możliwa legalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego, a nakazanie skarżącej rozbiórki samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego jest zasadna i prawidłowa. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.