VII SA/Wa 1689/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. i D. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 w/w ustawy, a mianowicie jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie winien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko o ocenę wniosku skarżącego, ale również o ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. W orzecznictwie wskazuje się jednakże, że aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku spoczywa więc na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, z 3 lipca 2007r. II OZ 550/07, z 25 sierpnia 2006r. IIOZ 802/06). Przedmiotem skargi i wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2009r. i stwierdzająca nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., którą organ powiatowy umorzył postępowanie w sprawie dokonanej przez skarżących zabudowy i nadbudowy schodów wejściowych oraz rozbudowy garażu. Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z uwagi na straty finansowe, jakie mogą ponieść "w przypadku usilnego nakładania (...) obowiązków w trybie art. 40". W ocenie Sądu R. i D. J. nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy. Samo ogólnikowe stwierdzenie skarżących o tym, że poniosą straty finansowe w przypadku potencjalnego nałożenia na nich przez organ obowiązków w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. (a więc nakazu wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami) nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Takie uzasadnienie wniosku nie pozwala na uznanie, że skarżący wykazali, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.