VII SA/Wa 169/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek (spr.), sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi O B na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz O B kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi O B (dalej jako: "skarżący") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "WINB", "organ odwoławczy") z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]r. Zaskarżoną decyzją [...]WINB, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej jako: "PINB", "organ powiatowy") z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] nakazującą skarżącemu wykonanie robót budowlanych w ogródku przynależnym do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...], polegających na doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez rozbiórkę podłogi na legarach z ryflowanych desek ułożonych na styk i pozostawienie terenu jako powierzchni biologicznie czynnej z zachowaniem wysokości terenu sąsiednich ogródków. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przedstawiając przebieg postępowania, organ odwoławczy podał, że pismem z dnia 1 września 2017r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" zwrócił się do PINB o podjęcie działań w sprawie samowoli budowlanej polegającej na zabudowaniu ogródka przynależnego do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...]. W dniu [...] października 2017 r. organ powiatowy przeprowadził czynności kontrolne, podczas których ustalił, że lokal nr [...]znajduje się na parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego V kondygnacyjnego. Do lokalu przynależy ogródek, do którego prowadzi wyjście z pokoju dziennego. Pierwotnie w dacie odebrania budynku do użytkowania ogródek składał się z części wyłożonej płytkami przy wycięciu pod balkonem lokalu powyżej oraz części zielonej - trawnik ze spadkiem od budynku. W czerwcu 2017 r. wg oświadczenia pełnomocnika O B przystąpiono do wykonania konstrukcji drewnianej w postaci 6 szt. słupków zakotwionych w elementach betonowych zagłębionych w gruncie. Do słupków zamocowano belki drewniane tworząc przestrzenną konstrukcję. Nad częścią nieosłoniętą - balkonem wyższej kondygnacji zamontowano przesłonę poziomą składaną na sznurkach w postaci tkaniny mającej na celu ochronę przed słońcem. Na całej powierzchni ogródka poza 50 cm szerokości wykonano wykończenie tarasowe w postaci desek ryflowanych na legarach ze schodkami szt. 2 dla niwelacji spadku terenu. W pasie ogródka 50 cm wykonano nasadzenia. Na tak przygotowanym ogródku - tarasie znajdują się meble ogrodowe. Wysokość konstrukcji drewnianej wynosi 2,50 m. Konstrukcja drewniana z krawędziaków 10 x 10 cm. Roboty wykonano bez zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Według pełnomocnika O B konstrukcja w ogródku wykonana jako pergola, co stanowi element małej architektury ogrodowej wraz z podłogą tarasową z desek - dlatego nie dokonano zgłoszenia. Po analizie zebranego materiału dowodowego PINB postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia oceny technicznej (w formie graficznej i opisowej) wykonanych robót budowlanych polegających na utwardzeniu ogródka przynależnego do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...], zawierającej ocenę prawidłowości ich wykonania, zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Przy piśmie z dnia 13 marca 2018 r. przedłożono opinię techniczną ogólno-budowlaną wykonania pergoli oraz utwardzenia ogródka, sporządzoną przez inż. T Z. Wobec powyższego PINB decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 – dalej jako: "Prawo budowlane") nakazał skarżącemu doprowadzenie ogródka do stanu zgodnego z prawem poprzez rozbiórkę podłogi na legarach z ryflowanych desek ułożonych na styk i pozostawienie terenu jako powierzchni biologicznie czynnej z zachowaniem wysokości terenu sąsiednich ogródków. Organ powiatowy uznał bowiem, że ułożenie tarasu w ogródku o powierzchni 15,14 m² powoduje zmniejszenie dopuszczalnej minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla działki nr [...] z obrębu [...], co jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu [...] – uchwala Rady [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący. [...] WINB, przedstawiając własną ocenę w sprawie wskazał, że z analizy projektu budowlanego budynku wielorodzinnego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]wynika, że powierzchnia biologicznie czynna dla zakresu opracowania wynosiła 25,11%, co przy całkowitej powierzchni opracowania wynoszącej 7495,00 m², stanowi 1881,90 m², natomiast z dokumentacji dotyczącej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] października 2014r. nr [...]wydanej przez PINB dla [...] wynika, że inwestycja w zakresie powierzchni biologicznie czynnej wykonana została zgodnie z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym objęta jest działka nr ewid. [...]minimalna dopuszczalna powierzchnia biologicznie czynna wynosi 25%, czyli dla w/w działki o powierzchni całkowitej 7495,00 m² (dla terenu 22 U/MW) to wartość 1873,75 m². Organ odwoławczy podzielił ustalenia PINB, że wykonana zabudowa ogródka faktycznie zmniejszyła o 15,14 m² powierzchnię biologicznie czynną dla terenu działki nr [...]przy ul. [...]. Wobec powyższego aktualna powierzchnia biologicznie czynna dla w/w działki wynosi 1866,76 m² (1881,90 m² - 15,14 m²) i jest mniejsza od dopuszczalnej wartości, która w przepisach planistycznych wynosi 1873,75 m² (7495 m² x 25/100). Dalej WINB wyjaśnił, że zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Natomiast przez naturalną wegetację roślin rozumie się możliwość naturalnego wzrostu i rozwoju roślin na gruncie do czego niezbędne jest zapewnienie naturalnego światła słoneczne. W związku z tym WINB zgodził się ze stanowiskiem organu powiatowego, że wykonany przez skarżącego taras z desek ryflowanych w ogródku uniemożliwia naturalny wzrost i rozwój znajdującej się pod nim roślinności z uwagi na całkowity brak dostępu światła słonecznego, z racji szczelnego ułożenia desek na gruncie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że ustalenia organu powiatowego stoją w sprzeczności z oceną techniczną sporządzoną przez inż. T Z, z której wynika, że powierzchnia biologicznie czynna ogródka nie uległa zmniejszeniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że jej autor wadliwie zaliczył do tej powierzchni boczne ścianki, po których rozrastają się rośliny, bowiem stoi to w sprzeczności z definicją terenu biologicznie czynnego. Ponadto w ocenie organu odwoławczego autor opracowania podał swój wynik powierzchni biologicznie czynnej bez jakiegokolwiek odniesienia do wartości wskazanych w opisie projektu zagospodarowania terenu, czy też przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też zdaniem WINB założenie, że wyliczona powierzchnia utwardzenia (16,12 m²), jako większa od pierwotnej wielkości ogródka (15,14 m²) zwiększyła w rzeczywistości powierzchnię biologicznie czynną, jest błędne. W konsekwencji organ odwoławczy podzielił ocenę PINB, że nie jest możliwe doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem robót wykonanych w ogródku przynależnym do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...], z uwagi na fakt, że naruszają one obowiązujące przepisy prawa miejscowego. Wyjaśnił, że takie stanowisko organu wynika przede wszystkim z tego, że na działce nr [...]zlokalizowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny, w którym jest wspólnota mieszkaniowa, będąca dysponentem części wspólnych nieruchomości, w tym części zielonych. Potencjalne nakazanie inwestorowi rozbiórki tylko części podłogi z desek (zamiast całości) do wartości granicznej powierzchni biologicznie czynnej oznaczałoby, że na tej działce wspólnota mieszkaniowa reprezentująca ogół właścicieli pozbawiona będzie możliwości zabudowania nieruchomości w jakikolwiek sposób, z uwagi na osiągnięcie granicznej wartości minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla działki nr ew. [...]. Zdaniem WINB każdy inny sposób doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, niż całkowita rozbiórka podłogi z desek ryflowanych będzie powodować niedopuszczalne ograniczenie prawa wspólnoty mieszkaniowej do zabudowy nieruchomości. W skardze na powyższą decyzję [...] WINB skarżący O B wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7, art. 77 ust. 1 oraz art. 107 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego przez co organ nie wykazał należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nie mógł zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego art. 107 § 3 k.p.a. co doprowadziło do wadliwego stwierdzenia, że: a) ułożenie tarasu w ogródku jest niezgodne z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania, ponieważ zaniża procent powierzchni biologicznie czynnej określonej w tym planie, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie wykazuje, że powierzchnia biologicznie czynna ogródka po wprowadzonych zmianach jest większa niż powierzchnia ogródka przewidziana projektem. b) taras w ogródku przynależnym do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] uniemożliwia naturalną wegetację roślin, a tym samym powoduje zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej dla tego terenu, podczas gdy materiał dowodowy wskazuje na dostęp do światła słonecznego, a umieszczone na tarasie rośliny ulegają procesowi rozrastania się, co jednoznacznie wskazuje na zapewnienie warunków naturalnej wegetacji roślin. 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 84 i art. 136 k.p.a. przez wydanie decyzji bez zasięgnięcia opinii biegłego, a jedynie w oparciu o jednostronne wyniki oględzin PINB, podczas gdy ocena możliwości naturalnej wegetacji roślin wymaga wiedzy specjalistycznej, II. naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym tj.: a) przyjęcie, że przepis ten stanowi podstawę prawną do nakazu rozbiórki budowli po jej wybudowaniu bez wcześniejszego zbadania spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie oraz b) poprzez przyjęcie, że naruszenie przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. jest równoznaczne z wypełnienie dyspozycji tego przepisu, podczas gdy przywołany artykuł ogranicza taką sankcję jedynie robót budowlanych wykonanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że celem postępowania legalizacyjnego opartego na przepisach art. 51 Prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Skoro zdaniem skarżącego z przedłożonej oceny technicznej wynika, że "w wyniku konstrukcji tarasu" powierzchnia biologicznie czynna uległa zwiększeniu, a nie zmniejszeniu jak sugeruje organ, a także uwzględniając, że konstrukcja ta została wykonana zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, nie zagraża bezpieczeństwu użytkowania, logicznym wydaje się być twierdzenie, że roboty budowlane obejmujące zrealizowanie tarasu zostały wykonane zgodnie z prawem w myśl przepisu art. 4 Prawa budowlanego, a co za tym idzie nie wystąpiły przesłanki określone w przepisie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego dotyczące postępowania legalizacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty Sąd uznał za zasadne. Przedmiotem kontroli jest decyzja [...]WINB z dnia [...] listopada 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję organu powiatowego, nakładającą na skarżącego obowiązek doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót wykonanych w ogródku przynależnym do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...]poprzez rozbiórkę podłogi na legarach z ryflowanych desek ułożonych na styk i pozostawienie terenu jako powierzchni biologicznie czynnej z zachowaniem wysokości terenów sąsiednich. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło zrealizowanych robót mających miejsce na tarasie przylegającym do lokalu nr [...] w ww. budynku wielorodzinnym. W wyniku tych prac doszło do wykonania na całej powierzchni ogródka wykończenia tarasu deskami ryflowanymi na legarach ze schodkami szt. 2 dla niwelacji terenu tj. "przykrycia" części wyłożonej płytkami przy wycięciu pod balkonem powyżej oraz części "zielonej" podłogą tarasową z desek ryflowanych (w efekcie zabudowania powierzchni części istniejącej posadzki tarasu z płytek ceramicznych i ogródka). Ponadto wykonano konstrukcję drewnianą w postaci 6 szt. słupków zakotwionych w elementach betonowych zagłębionych w gruncie. Do słupków zamocowano belki drewniane tworząc przestrzenną konstrukcję. Nad częścią nieosłoniętą balkonem wyższej kondygnacji zamontowano przesłonę poziomą składaną na sznurkach, ochraniającą przed słońcem. Na powyższe wskazuje protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 4 października 2017 r. i załączony materiał zdjęciowy. Jednocześnie organy ustaliły, że w wyniku wykonanych robót tj. ułożenia podłogi tarasowej z desek ryflowanych doszło do zmniejszenia dopuszczalnej minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla działki nr [...] 1 przy ul. [...] , która zgodnie z § 16 ust. 24 pkt 1 i pkt 2b obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] , uchwalonego przez Radę [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. wynosi 25%. W konsekwencji przyjęły, że nie jest możliwe doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem robót wykonanych w ogródku przynależnym do ww. lokalu, z uwagi na fakt, że naruszają one obowiązujące przepisy prawa miejscowego. Wykonanie ww. robót budowlanych, które nie ingerowały w konstrukcję budynku nie wymagało w ocenie Sądu pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Nie polegały one bowiem na przebudowie lokalu, stanowiły natomiast inne roboty budowlane (niebędące przebudową, budową, nadbudową, rozbudową). Nie zmienia to jednak faktu, że w ramach posiadanych kompetencji organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie, czy roboty te zostały wykonane w sposób zgodny z wiedzą techniczną, sztuką budowlaną oraz obowiązującymi przepisami prawa. Zauważyć jednocześnie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie 7 sędziów z dnia 3 października 2016 r., sygn. II OPS 1/16, stwierdził, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine Prawa budowlanego, a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. Wobec powyższego ustalenia poczynione w sprawie na podstawie zgromadzonych dowodów, uprawniały organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50-51 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 50 ust. pkt 1 Prawa budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z kolei w sytuacji, gdy samowolnie wykonane roboty zostały już wykonane organ nie wydaje postanowienia, o którym mowa w art. 50 Prawa budowlanego, bowiem w takim przypadku zastosowanie znajduje art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, który stanowi, że przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Dla porządku wyjaśnić należy, że w przypadku stosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a więc realizacji trybu "naprawczego", przedmiotem badania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego jest między innymi zgodność przeprowadzonych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, choć powołany przepis nie wymienia tego źródła prawa wprost. Celem stosowania wskazanego przepisu jest jednak "doprowadzenie wykonywanych (lub wykonanych) robót do stanu zgodnego z prawem". Skoro zaś z "z prawem", to także z prawem miejscowym, a więc i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. O ile Sąd podziela stanowisko organów, że zabudowa ogródka "zielonego" podłogą z desek ryflowanych ułożonych na styk, zmniejszyła powierzchnię biologicznie czynną dla terenu działki nr [...], co w świetle zapisów planu miejscowego było niedopuszczalne, to wyniki wyliczeń tej powierzchni dokonane przez organy są o tyle wadliwe, że doprowadziły do nałożenia obowiązku rozbiórki podłogi w zakresie szerszym niż to było konieczne. Przypomnieć bowiem należy, że z decyzji organu I instancji wynika, że nakaz dotyczył rozbiórki całej podłogi wykonanej przez skarżącego,, podczas gdy z protokołu oględzin przeprowadzonych przez organ powiatowy w dniu [...] października 2017 r. wynika, że w dacie odebrania budynku wielorodzinnego przy ul. [...] do użytkowania przynależny do lokalu nr [...] ogródek składał się z części wyłożonej płytkami ceramicznymi przy wycięciu pod balkonem lokalu powyżej tj. tarasu o pow. 6,16 m² oraz części "zielonej" o pow. 15,14 m². Przy czym znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja załączona do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (decyzja z dnia [...] października 2014 r.) wskazuje, że inwestycja – budowa budynku wielorodzinnego w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, została wykonana zgodnie z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem część ogródka wyłożona dotychczas płytkami, nie mogła być zaliczona do powierzchni biologicznie czynnej według projektu zagospodarowania terenu. Wykonanie w związku z tym na całej części tarasu i ogródka wykończenia w postaci podłogi z desek (co potwierdza materiał zdjęciowy wykonany podczas oględzin i co wynika z przedłożonej oceny technicznej), a więc "przykrycie" podłogą z desek poza częścią "zieloną" również miejsca gdzie dotychczas znajdowały się płytki, zmniejszyło powierzchnię biologicznie czynną o 15,14 m², ale nie wymagało nakazu rozbiórki podłogi z desek, także w części wyłożonej płytkami zgodnie z pozwoleniem na budowę, która nie zaliczała się do powierzchni biologicznie czynnej. Innymi słowy nakaz rozbiórki spornej podłogi wykonanej na tarasie powinien być w ocenie Sądu nałożony tylko w takim zakresie, jaki jest niezbędny do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Z tego względu, w niniejszej sprawie zasadnym było wydanie przez organ rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. nakazanie rozbiórki podłogi z desek, ale nakaz ten winien objąć tylko tę część, która naruszała postanowienia § 16 ust. 24 pkt 1 i pkt 2b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] , co do minimalnego procenta powierzchni biologicznie czynnej, która dla działki nr [...] wynosiła 25%, a nie całego tarasu, także w miejscu gdzie dotychczasowe płytki zostały "przykryte" podłogą z desek. W tym zakresie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja został wydana z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem tj. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie powierzchni biologicznie czynnej nie wymagało nakazu rozbiórki całej podłogi z desek, a jedynie tej części gdzie skarżący zmienił pokrycie tarasu z "zielonego" na drewniane. Sąd nie podziela natomiast zarzutów skargi zmierzających do wykazania, że powierzchnia biologicznie czynna w wyniku wykonanych robót w ogóle nie uległa zmniejszeniu, a jest wręcz większa niż powierzchnia przewidziana projektem, skoro w ocenie skarżącego należy do niej zaliczyć boczne ścianki pergoli, przy których ustawione są donice z pnącymi roślinami. Rację ma bowiem organ odwoławczy przyjmując, że jeśli przez teren biologicznie czynny należy rozumieć zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) tren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, to kratki po których pną się rośliny nie mogą być wliczane do powierzchni biologicznie czynnej. Przy czym stanowisko to nie przeczy możliwości wegetacji roślin na samym tarasie, natomiast bezspornie wykonanie pokrycia tarasu w miejsce "zielonego" szczelnie ułożonymi deskami drewnianymi uniemożliwia naturalną wegetację roślin na gruncie znajdującym się pod tarasem. Do wyprowadzenia takiego wniosku nie jest wymagana wiedza specjalna, zatem wbrew stanowisku skarżącego, nie było potrzeby zasięgania opinii biegłego na tę okoliczność. Dodać również należy, że organy dokonały analizy przedłożonej oceny technicznej wykonanych robót budowlanych polegających na ułożeniu drewnianej podłogi w ogródku przynależnym do lokalu nr [...] słusznie uznając, że stanowisko autora tej oceny, co do zwiększenia powierzchni biologicznie czynnej w związku z ustawieniem na tarasie donic z roślinami, jest błędne. Ocena w powyższym zakresie pozostaje w kompetencji organu administracji, a nie rzeczoznawcy sporządzającego opinię. Z uwagi na powyższe bezzasadny jest zarzut skarżącego, że organ nie rozpatrzył materiału dowodowego tj. przedłożonej oceny technicznej w sposób wyczerpujący. Z tych względów, w ocenie Sądu, w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd uwzględnił skargę, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) uchylając zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania, na które złożyły się wpis od skargi w wysokości 500 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, Sąd postanowił na mocy art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobligowany będzie uwzględnić przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku ocenę.