VII SA/Wa 1696/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek P. P. o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 8 października 2012 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Od powyższego zarządzenia skarżący wniósł w ustawowym terminie sprzeciw. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Przepis art. 257 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie przy piśmie z dnia 24 sierpnia 2012 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 września 2012 r. Termin do nadesłania uzupełnionego formularza upłynął zatem z dniem 24 września 2012 r. W zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, zgodnie z wymogiem określonym w art. 252 § 2 p.p.s.a. Z tych przyczyn, na podstawie art. 257 w związku z art. 260 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.