VII SA/Wa 1697/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji S. K. (dalej jako skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nakazującą S. K. rozbiórkę kiosku o konstrukcji drewnianej o wym. 4,50 m x 3,70 m usytuowanego na działce o nr ew. [...] z obrębu [...] przy P. i ul. P. w W. w kolizji z gazociągiem [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu podano, że wykonanie rozbiórki kiosku sprowadza istotne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Skarżący prowadzi bowiem w kiosku działalność gospodarczą, a dochód z niej uzyskiwany jest jedynym źródłem i tak niewielkiego dochodu dla skarżącego i jego żony. Rozbiórka kiosku spowoduje, że skarżący wraz z żoną staną się osobami bez pracy i środków na życie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją nakazano rozbiórkę kiosku, który usytuowany jest w kolizji z gazociągiem. W decyzji podniesiono, że takie usytuowanie kiosku stanowi groźbę dla życia lub zdrowia przebywających w pobliżu osób lub realne niebezpieczeństwo dla powstania szkody w mieniu. W ocenie Sądu należy również wziąć pod uwagę, że pomimo takiego stwierdzenia, zaskarżonej decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a decyzja nakazująca rozbiórkę została wydana w [...] listopada 2014 r. pomimo, że postępowanie w tym przedmiocie zostało wszczęte [...] marca 2009 r. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja orzekająca rozbiórkę podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niego wstrzymania wykonania. Odnosząc się natomiast do zasadności wniosku zgłoszonego w przedmiotowej sprawie, należy uznać, że skarżący wykazał, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie decyzji przed podjęciem przez Sąd rozstrzygnięcia co do zasadności wniesionej skargi może doprowadzić do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Usunięcie przedmiotowego kiosku wiąże się z niebezpieczeństwem utraty źródła utrzymania oraz poniesieniem kosztów związanych z jego usunięciem. Nadto wykonanie tej decyzji może narazić skarżącego na dodatkowe koszty ponownej budowy, w przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nakazującej usunięcie kiosku handlowego. Również w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjny wskazuje się, że możliwość utraty źródła utrzymania stanowi przesłankę do wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 950/15). Wobec powyższego w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku i dlatego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.