VII SA/Wa 1698/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2016 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz (...) kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na wniosek właścicielki sąsiedniej nieruchomości w sprawie samowolnej rozbudowy budynku gospodarczo-garażowego, położonego na nieruchomości przy ul. (...) umorzył postępowanie decyzję nr (...) z dnia (...) kwietnia 2009 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia (...).06.2009 r., jednakże w wyniku rozpatrzenia skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 12.01.2010 r. sygn. Akt VII SA/Wa 1400/09 uchylono zarówno decyzję organu II instancji jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...). Sąd wskazał, że podstawowe znaczenie w sprawie ma ustalenie w jakiej dacie został wybudowany przedmiotowy obiekt, gdyż ustalenie to przesądza o porządku prawnym w jakim powinno toczyć się postępowanie. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane z 1994 r. przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym dopiero w przypadku, gdy w sprawie doszło do powstania samowoli budowlanej przed 1 stycznia 1995 r. lub gdy do tego rodzaju obiektów budowlanych wszczęto postępowanie administracyjne przed dniem 1 stycznia 1995 r. - będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane / Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późniejszymi zmianami / Prawa budowlanego z 1974 r. Obowiązkiem organów było zatem jednoznaczne ustalenie - z uwzględnieniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego - daty wzniesienia ww. obiektu. W sytuacji istnienia sporu co do podstawowej kwestii, jaką jest data powstania, rozbudowy obiektu budowlanego, obowiązkiem organu jest odniesienie się do argumentów i dowodów przedstawianych przez obie strony oraz poczynienie własnych ustaleń w tym zakresie przy uwzględnieniu również treści art. 75 kpa Po kolejnym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) decyzją z dnia (...).12.2013 r. Na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane oraz art.103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane / tekst jednolity Dz. U. z 201 Or., Nr 243, poz. 1623 - z późniejszymi zmianami / w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego / tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz.267/ po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej samowolnie rozbudowanego budynku gospodarczo-garażowego na nieruchomości przy ul. (...) nałożył na (...)obowiązek wykonania niezbędnych robót budowlanych celem doprowadzenia budynku gospodarczo-garażowego na nieruchomości przy ul. (...)do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami, polegających na: wykonaniu węzłów połączeń słupów z ryglami dachowymi, wykonaniu przekładek izolujących stopy słupów drewnianych w kontakcie z powierzchnią betonową wraz z poprawnym zamocowaniem stóp w podłożu, wykonaniu zabezpieczeń biologicznych i przeciwpożarowych dla konstrukcji drewnianych, zabezpieczeniu gruntu pod posadzkami w celu uniknięcia niekontrolowanych ubytków i osuwisk. Zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oględziny nieruchomości, przeprowadzone w 2006 r. nie potwierdziły faktu prowadzenia robót budowlanych i rozbudowy budynku w 2006 r. Jednakże z uwagi na samowolną rozbudowę budynku gospodarczego w dniu (...).02.2007 r. wszczęto postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego. Z uwagi na zebrane dowody w postaci w/w oświadczeń oraz zdjęć Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że do przedmiotowej rozbudowy mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, które zezwalają na legalizację samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych lub ich części, jeżeli wybudowane zostały one na terenach przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę i nie zagrażają bezpieczeństwu ludzi oraz mienia. Na terenie objętym przedmiotowym postępowaniem nie było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w okresie, kiedy zrealizowano w/w rozbudowę, jednakże z uwagi na fakt, że na działkach sąsiednich znajduje się podobna zabudowa, o zbliżonych parametrach, jak również z uwagi na obecnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, na którym przedmiotowa nieruchomość znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem planistycznym (...)o funkcjach mieszkaniowo-usługowych z zabudową towarzyszącą (tj. m.in. budynki gospodarcze, garaże), uznać należy, że inwestycja będąca przedmiotem postępowania nie koliduje z przeznaczeniem terenu. Założenia obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie parametrów budynków sytuowanych w granicy (§ 9 ust. 2 pkt. 2 w/w planu) odnoszą się do nowopowstającej zabudowy i nie mogą mieć wpływu na zabudowania powstałe przed datą wejścia w życie w/w planu zagospodarowania – wskazał Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zobowiązany przedłożył ocenę techniczną wraz dokumentacją inwentaryzacyjną sporządzoną przez (...), posiadającą uprawnienia budowlane nr (...)i wpisaną na listę (...) Okręgowej Izby Architektów pod nr (...) oraz (...) - rzeczoznawcę budowlanego, posiadającego uprawnienia budowlane nr (...) i wpisanego na listę (...) Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr (...), w której stwierdzono, że dobudowane pomieszczenie gospodarczo - garażowe oraz wiata, tworząca wspólną całość z omawianą rozbudową, są w stanie technicznym dobrym i nadają się do dalszego użytkowania. Przedmiotowa ocena poparta została obliczeniami statycznymi, z których wynika, że: "(...) warunek stanów granicznych nośności jest zachowany. Nie stwierdzono zauważalnych odkształceń konstrukcji budynku". Natomiast w opinii technicznej autorstwa - inż. (...) posiadającego uprawnienia projektowe nr (...) oraz uprawnienia rzeczoznawcy budowlanego nr ewid. (...), wpisanego na listę członków (...) Okręgowej izby inżynierów Budownictwa pod nr ewid. (...) wykazano, iż: "zły stan techniczny budynku oraz liczne błędy popełnione podczas realizacji obiektów posadowionych ostrej granicy z działką nr (...) stwarzają realne zagrożenie powstania katastrofy budowlanej z bezpośrednimi skutkami dotyczącymi działki nr (...) i zagrożeniem osób przebywających w pobliżu ogrodzenia". Analiza całości materiału dowodowego pozwoliła na ustalenie, że tylna ściana omawianego pomieszczenia gospodarczo - garażowego na działce należącej do (...) była niegdyś zbliźniaczona ze ścianą budynku usytuowanego na działce należącej do (...)były jedynie zabezpieczone (warunek zawarty w projekcie rozbiórkowym, stanowiącym załącznik do decyzji Prezydenta (...) nr (...) z dnia (...) września 2006 r. wydanej dla (...)) i wykończeniu celem poprawienia estetyki ściany tylnej budynku gospodarczo - garażowego widocznej od strony posesji skarżącej, jak również drobnych napraw, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę (zalecenia z oceny stanu technicznego autorstwa mgr inż. arch. (...)). Również z opinii autorstwa inż. (...), choć starał się w nich wykazać, że jedynie rozbiórka jest słusznym rozwiązaniem, to z uwagi na fakt, że oceny wykonano jedynie od strony posesji przy ul. (...), w przeważającej mierze w oparciu o informacje uzyskane od użytkownika nieruchomości przy ul. (...), który niejednokrotnie przede wszystkim, zarzucał brak estetyki dla przedmiotowych zabudowań . Dlatego też w oparciu o zebrany materiał dowodowy organ I instancji uważał, że budynek gospodarczo- garażowy wraz z wiatą położony przy ul. (...) wymaga od strony ul. (...), wykonania robót opisanych w sentencji decyzji. Z powyższymi ustaleniami nie zgodził się organ odwoławczy, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia (...) marca 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że koniecznym jest dokonanie przez (...). (...) ustaleń, na które uwagę zwrócił WSA w Warszawie w w/w wyroku. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma bowiem ustalenie w jakiej dacie został wybudowany przedmiotowy obiekt, gdyż ustalenie to przesądza o porządku prawnym w jakim powinno toczyć się postępowanie legalizacyjne. Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, w PINB dla (...) w dniu (...).07.2012 r. została złożona przez radcę prawnego (...) reprezentującego (...), Opinia techniczna o wpływie obiektów budowlanych posadowionych na posesji przy (...) zlokalizowanych w ostrej granicy z działką nr (...) oraz ocena stanu bezpieczeństwa eksploatacji posesji przy ul. (...), opracowana przez inż. (...). Powiatowy organ nadzoru budowlanego podejmując rozstrzygnięcie w omawianej sprawie oparł się na w/w dokumentacji i na jej podstawie nałożył na (...) obowiązek wykonania określonych robót budowanych celem doprowadzenia budynku gospodarczo - garażowego na nieruchomości przy ul. (...) do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy zauważył, iż zgodnie z treścią w/w opinii z dnia (...).05.2012 r.: "na podstawie oględzin własnych, wiek użytego do budowy drewna ocenia się na 30-35 lat. Wiek użytego do budowy drewna nie oznacza okresu budowy, gdyż wielkość uszkodzeń dolnych odcinków drewna świadczy o okresie eksploatacji do 10 lat. Podczas budowy użyto materiałów pochodzących z rozbiórki lub kilkadziesiąt lat składowanych". We wnioskach końcowych i zaleceniach stwierdzono, iż: "opiniowane obiekty, rozbudowa budynku gospodarczego i dobudowa wiaty powstały w okresie do 10 lat, bez stosownych zezwoleń systemem gospodarczym. Jakość wykonania obiektów w sposób rażący odbiega od zasad budowy określonych w Prawie Budowlanym oraz od tradycji sztuki budowlanej". Ponadto w podsumowaniu w/w opinii wskazano: "opisany zły stan techniczny budynku oraz liczne błędy popełnione podczas realizacji obiektów posadowionych w ostrej granicy z działką nr (...) stwarzają realne zagrożenie powstania katastrofy budowlanej z bezpośrednimi skutkami dotyczącymi działki nr (...) i zagrożeniem osób przebywających w pobliżu ogrodzenia." Organ odwoławczy wskazał, że przedłożona do akt sprawy dokumentacja powinna być oceniona z zastosowaniem zasad Kpa oraz na podstawie wiedzy i doświadczenia życiowego. Organ ma prawo i obowiązek zbadać, czy przedłożona opinia jest zupełna, wiarygodna i logiczna oraz ewentualnie żądać jej uzupełnienia. Przepis art. 80 Kpa wymaga, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego. Wnioski dotyczące okoliczności faktycznych powinny być oparte na dowodach zdobytych i sprawdzonych przez organ. Rozpatrując po raz kolejny sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...).10.2014 r. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 1974r. Nr 38, poz. 229 - z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2013r. poz. 1409- z późn. zm.) orzekł rozbiórkę obiektów budowlanych, tj.: rozbudowanej części budynku gospodarczo- garażowego o wymiarach ok. 6,30x5,70 od strony wschodniej istniejącego budynku gospodarczo- garażowego wzdłuż północno-wschodniej granicy działki oraz przyległej do rozbudowanej części budynku gospodarczo - garażowego wiaty o wymiarach ok. 4,60x5,70 przy ul. (...). Organ I instancji uznał, że zostały spełnione przesłanki z art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane a więc że obiekt był realizowany przed (...) stycznia 1995 r. Z uwagi jednak na fakt, iż przedmiotowa zabudowa jest niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla (...) zatwierdzonego w dniu (...) X 2006 r. uchwałą Nr (...) Rady (...), opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) nr (...) zdaniem organu uzasadnione jest zastosowanie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r., nakazującego w takim przypadku rozbiórkę. Organ odwoławczy decyzją z dnia (...).12.2014 r. nr (...) uchylił w/w decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia (...).10.2014 r. i ponownie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując w uzasadnieniu, że nie podziela w/w stanowiska organu I instancji co do daty powstania obiektu, będącego przedmiotem postępowania. W ocenie (...)WINB oświadczenia właściciela i świadków co do daty wykonania omawianej samowoli budowlanej oraz zdjęcia lotnicze nie mogą stanowić jedynego i wystarczającego dowodu przesądzającego o zastosowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Należy bowiem zaznaczyć, iż oświadczenie (...), jak i mapy geodezyjne oraz wypis z danych ewidencyjnych budynków przemawiają za zastosowaniem aktualnie obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy zwracał uwagę na konieczność dokonania przez PINB (...) stosownych ustaleń, na które wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12.01.2010 r. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma bowiem określenie w jakiej dacie został wybudowany przedmiotowy obiekt ze względu na konieczność zastosowania w przedmiotowym postępowaniu właściwych przepisów Prawa budowlanego, tj. obecnie obowiązującej ustawy z 07.07.1994r. bądź przepisów nieobowiązującej już ustawy z 24.10.1974r. Zwracał uwagę na złożoną w dniu 09.07.2012r. przez radcę prawnego (...) reprezentującego sąsiadkę inwestora (...) Opinię techniczną o wpływie obiektów budowlanych posadowionych na posesji przy (...) zlokalizowanych w ostrej granicy z działką nr (...) oraz ocenę stanu bezpieczeństwa eksploatacji posesji przy ul. (...), opracowaną przez inż. (...). Zgodnie z treścią w/w opinii z dnia (...).05.2012 r.: "na podstawie oględzin własnych, wiek użytego do budowy drewna ocenia się na 30-35 lat. Wiek użytego do budowy drewna nie oznacza okresu budowy, gdyż wielkość uszkodzeń dolnych odcinków drewna świadczy o okresie eksploatacji do 10 lat. Podczas budowy użyto materiałów pochodzących z rozbiórki lub składowanych kilkadziesiąt lat". We wnioskach końcowych i zaleceniach stwierdzono, iż: "opiniowane obiekty, rozbudowa budynku gospodarczego i dobudowa wiaty powstały w okresie do 10 lat, bez stosownych zezwoleń systemem gospodarczym. Jakość wykonania obiektów w sposób rażący odbiega od zasad budowy określonych w Prawie Budowlanym oraz od tradycji sztuki budowlanej". Ponadto w podsumowaniu w/w opinii wskazano: "opisany zły stan techniczny budynku oraz liczne błędy popełnione podczas realizacji obiektów posadowionych w ostrej granicy z działką nr (...) stwarzają realne zagrożenie powstania katastrofy budowlanej z bezpośrednimi skutkami dotyczącymi działki nr (...) i zagrożeniem osób przebywających w pobliżu ogrodzenia." W świetle powyższego, zdaniem (...)WINB organ powiatowy ponownie rozpatrując niniejszą sprawę winien dokonać wnikliwej, pełnej analizy zgromadzonej dokumentacji, uwzględnić stanowisko sądu i wskazania organu odwoławczego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrzył ponownie sprawę. W celu ustalenia daty budowy ww. obiektów przeanalizowano zgromadzony materiał dowodowy w postaci: oświadczeń złożonych przez inwestora i jego żonę Panią (...) z dnia (...).03.2009 r.; oświadczeń (...) (zawartych w pismach) oaz (...) złożonych podczas rozprawy administracyjnej w dniu (...).06.2014 r.; zdjęć lotniczych przedłożonych przez (...) jak i (...) wykonanych w latach 1977, 1982 i 1987, 1993 oraz 1997; map geodezyjnych z dnia (...).04.2006 r. oraz z dnia (...).10.2006 r. Z analizy ww. dokumentów wynika, że pobudowany na podstawie pozwolenia na budowę budynek gospodarczo - garażowy o wymiarach 10 x 5,40m istniał w takim kształcie co najmniej do roku 1977r. (dowód zdjęcie lotnicze z 1977r. oraz kopia planu sytuacyjnego wykonanego dla działki przy (...) . - złożone przy piśmie (...) (wówczas (...)) z dnia (...).07.2007 r. Z załączonych do akt zdjęć lotniczych wykonanych w latach 1982, 1987, 1993 oraz z roku 1997 wynika, że na działce przy ul. (...) istniały obiekty przekryte dachem, jednakże nie sposób stwierdzić czy były to obiekty kubaturowe czy np. wiaty. Ponadto z porównania ww. zdjęć wynika, że obiekty te podlegały zmianom (inne wymiary dachów, inny materiał pokrycia dachów). Natomiast z załączonej do akt kopii mapy zaewidencjonowanej w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu (...).01.2006r. jak i mapy sytuacyjno - wysokościowej do celów projektowych sporządzonej przez uprawnionego geodetę (...)w dniu (...).04.2006 r. wynika, że w narożu działki nr ewid. (...) tj. przy granicy z działkami nr ewid. (...) znajdował się obiekt kubaturowy (zgodnie z kartoteką budynków zawartą w ewidencji gruntów i budynków prowadzoną przez Prezydenta Miasta (...) jest to obiekt o pow. zabudowy 55m2), do którego przylegał obiekt wsparty na podporach - obiekt oznaczony na mapach wykonanych w 2006 r. został oznaczony w sposób, w jaki oznacza się takie obiekty jak wiata i taras na podporach - z uwagi na to należy przyjąć, że obiekt naniesiony na mapach wykonanych w 2006 r. nie był obiektem kubaturowym. Na zdjęciach tych nie uwidoczniono zadaszenia tzw. wiaty w kształcie istniejącym w dniu kontroli - (...).12.2006 r. Ponadto z przedłożonych dokumentów tj. oceny technicznej wraz dokumentacją inwentaryzacyjną sporządzoną przez mgr inż. arch. (...), posiadającą uprawnienia budowlane nr (...) i wpisaną na listę (...) Okręgowej Izby Architektów pod nr (...) oraz mgr inż. (...) - rzeczoznawcę budowlanego, posiadającego uprawnienia budowlane nr (...) i wpisanego na listę (...) Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr (...) - nie wynika, że obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania został zrealizowany jak w niej wskazano ok. 30 lat temu (ocena z roku 2007). Podana przez sporządzających ww. ocenę techniczną data powstania obiektu tj. 1975 r. jest datą podaną przez inwestora a nie wynikającą z analizy zużycia materiałów służących do budowy tegoż obiektu. Dodatkowo na wstępie podano, że inwentaryzacja została dokonana obmiarem części widocznych, bez rozbierania istniejących ścian, podłoża i pokrycia, informacje o częściach składowych tych elementów pochodzą od realizatora rozbudowy - (...). Jak wynika z pisma (...) z dnia (...).12.2012 r. - po rozebraniu budynku znajdującego się na działce przy ul. (...), w granicy z jego działką - powstał otwór w jego budynku o wym. ok. 12 m2, w którym w celu zabezpieczenia umieścił słupy drewniane i obił blachą grubości 0,55mm. Stan taki potwierdzają zdjęcia wykonane z terenu działki przy ul. (...). Oznacza to, że obiekt ten nie posiadał w tym miejscu własnej ściany tylnej. Z analizy wyżej przedstawionych dokumentów wynika, zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że obiekt w stanie obecnym tj. dobudowane do istniejącego budynku o pow. zabudowy 55 m 2 - pomieszczenie gospodarczo - garażowe z konstrukcji stalowej, ze ścianami osłonowymi z blachy o pow. użytkowej ok. 36m2 oraz zadaszenie (tzw. wiata) zostały zrealizowane po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a zatem postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie należy prowadzić w oparciu o przepisy obowiązujące na dzień dzisiejszy. Biorąc zaś po uwagę ustalenia przepisów obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla (...) (Uchwała Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) października 2006 r.). Zgodnie z zapisami ww. planu działka przy ul. (...), położona jest na terenie ozn. w planie symbolem (...)na którym, zgodnie z § 32 ust. 4 pkt 4 dopuszcza się realizację odrębnych budynków gospodarczych i garażowych, przy czym ustala się maksymalną łączną powierzchnie zabudowy budynków gospodarczych (w tym garaży) - 50 m2 oraz obowiązek sytuowania w głębi działki. W świetle przywołanego wyżej zapisu nie jest możliwe zalegalizowanie rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego z uwagi na to, że jego powierzchnia zabudowy wynosi 55m2. I decyzją z dnia (...).04.2015 r. nakazał (...) dokonanie całkowitej rozbiórki wykonanej samowolnie: rozbudowanej części budynku gospodarczo - garażowego o wymiarach ok. 6,30 x 5,70 m od strony wschodniej istniejącego budynku gospodarczo - garażowego wzdłuż północno - wschodniej granicy działki oraz przyległej do rozbudowanej części budynku gospodarczo - garażowego wiaty o wymiarach ok. 4,60 x 5,70 m przy ul. (...). (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia (...).06.2015 r. utrzymał mocy decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując w uzasadnieniu cały przebieg postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. W ocenie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji właściwie ustalił, iż budynek gospodarczo - garażowy i wiata będące przedmiotem niniejszego postępowania zostały wybudowane pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z dnia 07.07.1994 r. aczkolwiek stanowiska stron i zeznania świadków zawierają zupełnie sprzeczne informacje odnośnie daty powstania przedmiotowego obiektu. Organ odwoławczy przeprowadził dokładną analizę zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego i opierając się na swoich rozważaniach poparł ustalenia organu powiatowego, iż obiekty dobudowane do istniejącego budynku (o powierzchni zabudowy 55 nr) tj. pomieszczenie gospodarczo - garażowe konstrukcji stalowej, ze ścianami osłonowymi z blachy o powierzchni użytkowej około 36 m2 oraz zadaszenie (tzw. wiata) zostały zrealizowane po wejściu w życie ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. Organ odwoławczy odniósł się do dowodu z map sytuacyjno wysokościowych do celów projektowych z dnia (...).01.2006 r. i (...).04.2006 r. W ocenie organ odwoławczego należy zgodzić się ze stanowiskiem dotyczącym powyższych map przedstawionym w odwołaniu. Niniejsze mapy wskazują, iż obok istniejącego budynku gospodarczego, który został wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę, posadowiona jest konstrukcja typu wiata oparta na czterech słupach. Zdjęcia załączone do odwołania mogą świadczyć jedynie o tym, że przedmiotowa samowola budowlana istniała w 1995 r., nie zaś, że została wykonana przed tą datą. Organ podniósł , iż faktem niekwestionowanym jest okoliczność, iż sporne obiekty wybudowano zostały bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, bowiem (...) nie dysponuje dokumentami, które mogłyby świadczyć o legalności w/w obiektu. Mając na uwadze powyższe stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, albowiem obiekt gospodarczo - garażowy wraz z wiatą niewątpliwie zostały wybudowany niezgodnie z obowiązującymi przepisami (brak pozwolenia na budowę) oraz został usytuowany z naruszeniem ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak ustalony stan faktyczny, w ocenie organu II instancji stanowił podstawę do zakończenia postępowania poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do legalizacji samowoli budowlanej, a zatem uzasadnione było wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. W ocenie (...) WINB organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy, wobec czego należało utrzymać w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę wykonanej samowolnie: rozbudowanej części budynku gospodarczo - garażowego o wymiarach ok. 6,30 x 5,70 m od strony wschodniej istniejącego budynku gospodarczo - garażowego wzdłuż północno - wschodniej granicy działki oraz przyległej do rozbudowanej części budynku gospodarczo - garażowego wiaty o wymiarach ok. 4,60 x 5,70 m przy ul. (...). Skargę do Sądu wniósł (...) zarzucając decyzji: błąd w ustaleniach faktycznych polegający na: bezpodstawnym przyjęciu, że pomieszczenie gospodarczo-garażowe oraz wiata zostały wybudowane po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na wyciągnięcie takiego wniosku; uznaniu, że widoczna na zdjęciu lotniczym z 1993 r. zabudowa na nieruchomości przy ul. (...) przy granicy z posesją przy ul. (...) została rozbudowana w 1995 r., podczas gdy wielkość widocznych na zdjęciu obiektów odpowiada wymiarom obecnie znajdujących się na nieruchomości przy ul. (...) nieruchomości; naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy: naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. polegające na niepowołaniu biegłego z zakresu budownictwa w celu określenia w jakich latach powstała samowolna rozbudowa budynku gospodarczo-garażowego oraz przyległej do niego wiaty, pomimo iż dla rozstrzygnięcia tej kwestii niezbędne są wiadomości specjalne, a obie strony postępowania złożyły stosowny wniosek w tym zakresie, co doprowadziło do poważnych błędów w ustaleniach faktycznych oraz spowodowało niezrealizowanie przez organ w toczącym się postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej, tj. art. 7 kpa; b. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu wniosku strony o przesłuchanie świadków (...) i (...) na okoliczność daty powstania budynku gospodarczo-garażowego, mimo iż dowód ten został powołany na okoliczność kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do poważnych błędów w ustaleniach faktycznych oraz spowodowało niezrealizowanie przez organ w toczącym się postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej, tj. art. 7 k.p.a.; c. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia dowodów przez organ w sprawie oraz ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, niezgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co skutkowało wydaniem decyzji przy nieuwzględnieniu słusznych interesów obywatela, ustaleniem nieprawidłowego stanu faktycznego oraz naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, tj. art. 8 k.p.a., oraz zasady przekonywania, tj. art. 11 k.p.a.; d. naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ odwoławczy, przyjmując, że samowola budowlana powstała po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, mimo podzielenia przez organ odwoławczy stanowiska strony skarżącej zawartej w odwołaniu z (...) maja 2015 r. co do nieprawidłowej oceny dowodów, na których swoje rozstrzygnięcie oparł organ I instancji; e. naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji, wobec konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie wskazanym powyższymi zarzutami; f. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji, gdy ze względu na powołane powyżej uchybienia należało tą decyzję uchylić w całości; g. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane i § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich zastosowanie oraz art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane poprzez jego niezastosowanie polegające na uznaniu, iż do samowolnie rozbudowanego budynku gospodarczo-garażowego należy stosować przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Wskazać trzeba, że zarzuty postawione w tym względzie w skardze zasługują na uwzględnienie. W szczególności trafny jest zarzut naruszenia art. 80 w związku z art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, przyjętych wprawdzie po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania wyjaśniającego, ale bez uwzględnienia okoliczności korzystnych dla inwestora, okoliczności które by wskazywały że dokonywał on bieżących napraw obiektu . Uwzględnienie tych zarzutów, leżących u źródła naruszeń innych przepisów procesowych, w tym art. 107 § 3 k.p.a., nie daje Sądowi podstaw do odniesienia się do wielu kwestii prawnomaterialnych podnoszonych w uzasadnieniu decyzji lub skardze, gdyż zadaniem Sądu jest skontrolowanie tej konkretnej sprawy administracyjnej. Z tego względu rozważania Sądu dotyczące ewentualnych naruszeń prawa materialnego mogą być czynione tylko w takim zakresie, w jakim są one związane z wyjaśnieniem naruszeń prawa procesowego. Dopiero bowiem prawidłowo ustalony w sprawie stan faktyczny może być przedmiotem kontroli rozstrzygnięć prawnomaterialnych w kontrolowanej sprawie. Decyzją nr (...) z dnia (...) czerwca 2015 r., wydaną w sprawie o sygn. (...),(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) nakazującą (...) dokonanie całkowitej rozbiórki wykonanej samowolnie: rozbudowanej części budynku gospodarczo-garażowego o wymiarach ok. 6,30 m x 5,70 m oraz przyległej do rozbudowanej części wiaty o wymiarach 4,60 m x 5,70 m. Bezsporne jest, że jednoznaczne ustalenie daty powstania budynku determinuje, jaki stan prawny znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie. Wobec sprzecznych oświadczeń stron, których wiarygodność po obu stronach została podważona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie można zgodzić się, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Jak już Sąd stwierdził, organy administracji wprawdzie przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające, nie wskazały jednak w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a. na jakie jednoznaczne dowody powołują się rozstrzygając sprawę i przesądzając o dokonanej rozbudowie po roku 1994. W niniejszej sprawie obowiązkiem organów było jednoznaczne ustalenie - z uwzględnieniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego - daty rozbudowy obiektu a po ustaleniu, że doszło do powstania samowoli budowlanej przed 1 stycznia 1995 r. lub gdy do tego rodzaju obiektów budowlanych wszczęto postępowanie administracyjne przed dniem 1 stycznia 1995r. – to powinien stosować przepisy ustawy Prawa budowlanego z 1974r. W sytuacji istnienia sporu co do podstawowej kwestii, jaką jest data powstania, rozbudowy obiektu budowlanego, obowiązkiem organu jest odniesienie się do argumentów i dowodów przedstawianych przez obie strony oraz poczynienie własnych ustaleń w tym zakresie przy uwzględnieniu również treści art. 75 kpa. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest bowiem zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a., który stanowi o obowiązku organów administracji publicznej podejmowania w toku postępowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy zobowiązane są przy tym do oceny każdego przeprowadzonego dowodu. Każdy dowód organy mogą uznać za wiarygodny, bądź odmówić mu wiarygodności w całości lub części. Mają zatem prawo i obowiązek zbadać, czy przedłożona opinia jest zupełna, wiarygodna i logiczna oraz ewentualnie żądać jej uzupełnienia. Przepis art. 80 kpa wymaga, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego. Wnioski dotyczące okoliczności faktycznych powinny być oparte na dowodach zdobytych i sprawdzonych przez organ. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że organy powołały się na ustalenia świadków oraz dokumenty z inwentaryzacji i ocen technicznych jak również analizy zdjęć lotniczych i dokumentacji geodezyjnej. Należy podkreślić, iż materiał dowodowy w niniejszej sprawie jest wszechstronny i obszerny ale niekoniecznie czytelny i jednoznaczny (nieczytelne i nieprecyzyjne materiały mapowe i zdjęciowe), również sprzeczne są oświadczenia stron i świadków. Zdaniem (...) garaż blaszany został wybudowany koło 1975 r., a wiata około 1980 r. (oświadczenie do protokołu oględzin i oświadczenie z dnia (...).03.2009 r.). Z kolei z oświadczenia (...) zawartego w protokole z przyjęcia ustnie złożonych wyjaśnień oraz kolejnych kierowanych wystąpień wynika, iż w/w obiekty zostały wybudowane w 2006 r. Organ odwoławczy wskazuje, iż w aktach sprawy znajdują się trzy opinie dotyczące dobudowanych przez (...) budynków do budynku garażowego o powierzchni 55 m2: Każda z powyższych opinii została sporządzona przez osobę posiadającą kompetencje i wiedzę specjalistyczną w wymaganym zakresie, Należy podnieść, iż kwestią bezsporną w niniejszej sprawie jest okoliczność, iż garaż oraz wiata usytuowane na działce nr (...)wykonane są z materiałów około 30 - dziestoletnich. Powyższe wynika z inwentaryzacji z czerwca 2007 r. oraz opinii technicznej z dnia (...) maja 2012 r. Jednakże w ocenie organów przybliżony wiek materiałów służących do budowy nie świadczy o dacie postawienia obiektu. Organ odwoławczy w oparciu o doświadczenie i wiedzę zawodową pragnie wskazać, iż częstą praktyką jest budowanie obiektów (szczególnie o charakterze gospodarczym) z materiałów kilku lub kilkunastoletnich. Powyższe potwierdzają także ustalenia zawarte w opinii technicznej z dnia (...) maja 2012 r. Organ odwoławczy nie uwzględnił ustaleń Urzędu Dzielnicowego (...), Wydział Finansów w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 86 wystawioną dla (...), wskazując iż ustalenia te świadczą jedynie o tym, iż na posesji przy ul. (...)znajdują się budynki gospodarcze o powierzchni 80 m2. Jednakże nie sposób na podstawie przywołanej decyzji ustalić, czy wskazane budynki gospodarcze są tożsame z obiektami będącymi przedmiotem niniejszego postępowania. W ocenie organu odwoławczego na nieruchomości przy ul. (...) w części graniczącej z posesją przy ul. (...) w 1993 r. istniał obiekt, który następnie był rozbudowywany i we wrześniu 1995 r. miał kształt obecnie usytuowanego tam budynku gospodarczo - garażowego wraz z wiatą. W ocenie organu odwoławczego na nieruchomości przy ul. (...) w części graniczącej z posesją przy ul. (...) w 1993 r. istniał obiekt, który następnie był rozbudowywany i we wrześniu 1995 r. miał kształt obecnie usytuowanego tam budynku gospodarczo - garażowego wraz z wiatą. Mimo to (...)WINB poparł ustalenia organu powiatowego, iż obiekty dobudowane do istniejącego budynku (o powierzchni zabudowy 55 nr) tj. pomieszczenie gospodarczo - garażowe konstrukcji stalowej, ze ścianami osłonowymi z blachy o powierzchni użytkowej około 36 m2 oraz zadaszenie (tzw. wiata) zostały zrealizowane po wejściu w życie ustawy z dnia (...).07.1994 r. Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał na mapy sytuacyjno-wysokościowych do celów projektowych z dnia (...).01.2006 r. i (...).04.2006 r. W ocenie organu mapy wskazują, iż obok istniejącego budynku gospodarczego, który został wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę, posadowiona jest konstrukcja typu wiata oparta na czterech słupach. Zdjęcia załączone do odwołania mogą świadczyć jedynie o tym, że przedmiotowa samowola budowlana istniała w 1995 r., nie zaś, że została wykonana przed tą datą. Takiego stanowiska organu, zdaniem Sądu, nie można akceptować z uwagi na to, że stawką w tej sprawie jest albo umożliwienie inwestorowi dostosowanie obiektu do stanu zgodnego z prawem albo nakazanie rozbiórki obiektu. Istotne jest więc jednoznaczne, nie budzące wątpliwości, ustalenie daty rozbudowy, bowiem od tego zależy zastosowanie przepisów ustawy z 1974r. lub z 1994r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nawet w przybliżeniu nie zostaje określony przez organ jednoznaczny termin ich powstania, a padają jedynie następujące stwierdzenia: na nieruchomości przy ul. (...) w części graniczącej z posesją przy ul. (...) w 1993 r. istniał obiekt, który następnie był rozbudowany i we wrześniu 1995 r. miał kształt obecnie usytuowanego tam budynku gospodarczo-garażowego wraz z wiatą", "(...) przybliżony wiek materiałów służących do budowy nie świadczy o dacie powstania obiektu", "(...) obiekty dobudowane do istniejącego budynku (...) zostały zrealizowane po wejściu w życie ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane". Oznacza to, że w istocie organ nie był w stanie sam w oparciu o zebrany materiał dowodowy jednoznacznie rozstrzygnąć, kiedy powstały rzeczywiście samowolnie dobudowane budynki, zwłaszcza, że na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można również jednoznacznie wykluczyć, że blaszany garaż i przylegająca do niego wiata powstały przed rokiem 1995. Skoro więc w postępowaniu przez organami administracji nie zostało wykazana w sposób nie budzący wątpliwości data rozbudowy to należy przyjąć że rozbudowa ta miała miejsce zgodnie z oświadczeniem inwestora. Od samego początku postępowania strona skarżąca wskazywała, iż w pierwszej kolejności do budynku gospodarczo-garażowego położonego na nieruchomości przy ul. (...) został dobudowany blaszany garaż w latach 70 ubiegłego wieku, a dopiero później w latach 80 - wiata. Ze złożonych do akt sprawy oświadczeń (...) i (...) wynika, iż w roku 1982 na posesji stał już garaż blaszany/garaż obity blachą. Potwierdzają to zdjęcia lotnicze z 1982 oraz 1987 roku, na których wymiary obiektu usytuowanego na działce przy ul. (...) wynoszą ok. 1,5 x 0,6 cm, czyli przy uwzględnieniu przybliżonej skali (1:1000) 15 x6m. Wymiary te, biorąc pod uwagę nieścisłości w pomiarach, co podkreśla sam organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odpowiadają wymiarowi budynku gospodarczo - garażowego wybudowanego na podstawie pozwolenia (ok. 10 x 5,40 m) wraz z dobudowanym do niego garażem (ok. 6,30 x 5,70 m), co daje łącznie obiekt o wymiarach około 16 x ok. 5,5 m). W sytuacji, gdy całokształt zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego w sprawie wzbudza wątpliwości i nie pozwala, wbrew twierdzeniom organu, na jednoznaczne ustalenie daty powstania samowoli budowlanej, należy przyjąć, że nie dające się usunąć wątpliwości powinny być interpretowane na korzyć strony, szczególnie gdy decyzja rodzi wobec niej obowiązek administracyjno-prawny, a strona jest jej adresatem. Sąd podziela, zatem stanowisko strony skarżącej, że zasada in dubio pro tributario (w razie wątpliwości na korzyść podatnika) która zyskała szczególnie szerokie zastosowanie w sprawach podatkowych, może być zastosowana również w innych postępowaniach administracyjnych prowadzonych w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasadę taką można w szczególności wyprowadzić z zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa uregulowanej w art. 8 k.p.a. oraz zasady rozstrzygania sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu obywatela uregulowanej w art. 7k.p.a. Podkreślić należy, iż jedynie prawidłowo i jednoznacznie ustalony stan faktyczny może być przedmiotem subsumcji do dyspozycji przepisu prawa materialnego. Przypomnieć również należy, że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., umożliwiające legalizację obiektu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm../, jeżeli możliwa jest legalizacja obiektu, po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tego Prawa, a organ stwierdzi zdatność do użytku wykonanego obiektu to na podstawie przepisu art. 42 ust.3 tego Prawa winien wydać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego. Z powyższych względów, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.).