VII SA/Wa 17/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w T. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia 1. odrzucić skargę S. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w T. 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu S. N. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w T. kwotę 400 zł (słownie: czterysta złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego W dniu 27 listopada 2012 r. (data nadania w UP) wpłynęła do Sądu za pośrednictwem organu skarga S. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w T. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...]. Uzasadniając zachowanie terminu do wniesienia skargi, skarżący wskazał, że organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy dokonał doręczenia wydanej przez siebie decyzji administracyjnej, nie na adres skarżącego, lecz na nieaktualny adres, nieistniejącej już spółki Firma U. [...] Sp. j. – [...], [...]. Skarżący zaznaczył, że wielokrotnie informował zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy o tym, iż stał się następcą prawnym Firmy U. [...] Sp. j. Podniósł także, że już w piśmie z dnia 21 maja 2012 r., w odpowiedzi na wezwanie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wskazał swój adres jako ul. [...], [...]. Co więcej, we wszystkich pismach składanych do organów wyraźnie informował, iż adres [...], [...] dotyczy jedynie Firmy U. [...] Sp. j., a nie jego samego. Skarżący podkreślił nadto, iż organ odwoławczy, w sytuacji wykreślenia Spółki jawnej z krajowego rejestru sądowego, winien był z urzędu ustalić adres następcy prawnego, który powinien wstąpić w postępowanie w miejsce dotychczasowej strony. Dodatkowo wskazał, iż z naruszeniem przepisu art. 9 k.p.a. nie został pouczony o treści przepisu art. 41 § 1 i 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż jedną z cech aktu administracyjnego jest jego zewnętrzny charakter, co oznacza, że musi on być doręczony lub zakomunikowany stronie. Od chwili jego wydania do chwili jego doręczenia akt ten nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Choć już istnieje w przepisanym kształcie, to jednak nie wyszedł na zewnątrz, poza organ administracyjny. Przed doręczeniem decyzja istnieje, natomiast wywiera skutki prawne dopiero z chwilą jej doręczenia. Wtedy bowiem organ administracyjny zamyka sobie możliwość jakiejkolwiek zmiany w decyzji, gdyż jest ona poza zasięgiem jego możliwości (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 961/09, Lex nr 564885). Materialne pojęcie decyzji administracyjnej oznacza kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organów administracji publicznej, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Organ administracji publicznej podejmując indywidualny akt administracyjny dokonuje konkretyzacji prawa. Taki akt staje się decyzją dopiero w chwili doręczenia lub ogłoszenia go stronie. Z tą chwilą wobec strony powstają skutki w postaci nabycia praw lub wykonania obowiązków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1326/07, Lex nr 489638). Odnotować również należy wyrażany w doktrynie i aprobowany w orzecznictwie pogląd, że decyzje nie doręczone to decyzje nie istniejące (nieakty), które nie korzystają z przymiotu domniemania prawidłowości i nie wchodzą do obrotu prawnego. Nie ma w tym zakresie znaczenia prawnego okoliczność, że strona uzyskała informację o treści decyzji, jeżeli nie nastąpiło to drogą oficjalnego doręczenia. Przy czym zaznaczyć należy, że skuteczne doręczenie przynajmniej jednej ze stron postępowania powoduje, że akt administracyjny wywołuje skutki prawne, wobec jego wejścia do obrotu prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 239/07, LEX nr 345938; wyrok NSA z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 453/08, LEX nr 529931). W okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], nie weszła do obrotu prawnego, albowiem nie została skutecznie doręczona jedynej stronie postępowania administracyjnego. Zaskarżoną decyzję przesłano na adres: S. N. Firma U. [...] sp.j. [...] [...]. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że Firma U. [...] sp. j. została wykreślona z rejestru, a jej jedynym następcą prawnym został S. N. na mocy art. 66 Kodeksu spółek handlowych. Powyższą okoliczność przekazano [...] Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w piśmie S. N. z dnia 18 czerwca 2012 r. Do ww. pisma została dołączona m.in. kserokopia odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...], XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt [...], z którego wynika, iż Spółka jawna została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Biorąc pod uwagę, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nie weszła do obiegu prawnego, na skutek wadliwego jej doręczenia jedynej stronie postępowania administracyjnego, uznać należy, że ww. decyzja nie wywołuje skutków prawnych, a tym samym skarga jest niedopuszczalna. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.