VII SA/Wa 17/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. znak: [...]. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] z siedzibą w [...] ("skarżący") wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze skarżący załączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał m.in., że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a jej wykonanie będzie prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub też trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał przy tym, że inwestor rozpoczął już pracę w związku z realizacją kwestionowanego projektu budowlanego, co w ocenie wnioskodawcy świadczy o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto podniesiono, że prowadzone prace powodują nadmierny hałas i drgania, które stwarzają wysokie ryzyko powstania awarii systemu informatycznego (serwerowni) znajdującego się na działce [...]. Ponadto wskazano, że istnieje także ryzyko uszkodzenia dysków twardych komputerów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które odnosiłyby się do skarżącego. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1 624 317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego nie został uzasadniony – skarżący nie przytoczył w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia i godzących w skarżącego bądź w interes społeczny. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Podkreślenia przy tym wymaga okoliczność, że wprawdzie skarżący wskazał we wniosku okoliczność, że prowadzone pracę budowlane powodują hałas i drgania, niemniej jednak, na wskazaną okoliczność wnioskodawca nie przedłożył jakiekolwiek dokumentu, potwierdzającego fakt prowadzenia przedmiotowych prac budowlanych w sposób zagrażający życiu i zdrowiu innych osób, czy też ich mieniu. Ponadto w przypadku gdy intencją wnioskodawcy byłoby zablokowanie procesu inwestycyjno-budowlanego tj. wstrzymanie wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę należy podkreślić, że wykonanie obiektu budowalnego jest zdarzeniem faktycznym a nie prawnym, a wobec tego nie prowadzi do skutku, który można by określić jako nie dający się odwrócić. Odwrócenie takiego skutku jest natomiast zależne tylko od możliwości technicznych inwestora. W tym zakresie w całości należy podzielić pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 2 czerwca 2011r. sygn. akt II OSK 868/11, że z samej istoty udzielonego pozwolenia na budowę nie wynika fakt konieczności jego wstrzymania z uwagi na nieodwracalne skutki, skoro taki skutek jest jak najbardziej możliwy do odwrócenia, a jedynie przesłanka trudnych do odwrócenia skutków uprawnia do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jak wskazał NSA samo wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem fatycznym, które można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora (por postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 651/15). Skarżący nie przedstawił argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniesie on znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. Twierdzenia strony, niepoparte żadnymi szczegółowymi wyliczeniami, czy dokumentacją nie mogą być uznane za uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie ocenia prawidłowości jej wydania pod kątem zgodności z prawem, ale to, czy wykonanie tej decyzji, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.