VII SA/Wa 1700/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012r. znak: [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako organ, GINB) decyzją z dnia 18 maja 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku J. S. (dalej jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako organ, GINB) z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...], stwierdzającą nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako [...] WINB) z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., w sprawie okapu blaszanego z blachy stalowej ocynkowanej szerokości 0,38 m, przymocowanego za pomocą kątowników stalowych do spodu płyty balkonowej lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że okap jest urządzeniem budowlanym, którego montaż nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Po wszczęciu na wniosek W. R. postępowania nadzwyczajnego [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. W. R. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji [...] WINB. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. znak [...] odmówił przywrócenia terminu. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. W. R. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] a nadto zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. postanowienie GINB z dnia [...] maja 2011 r. znak [...] odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1755/11 oddalił skargę W. R. na postanowienie GINB z dnia [...] maja 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek W. R. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] i decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] stwierdził nieważność decyzji [...] WINB z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Organ wskazał, że o tym, czy dana inwestycja została zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami decyduje stan prawny z daty wykonania robót budowlanych i wówczas określa się, czy wymagane było pozwolenie na budowę, zgłoszenie, czy też dana inwestycja była wyłączona spod reglamentacji administracyjnej. Z oświadczenia inwestorów wynika, że okap został przez nich zamontowany w 1994 r., w związku tym, [...] WINB błędnie dokonał oceny odnośnie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wykonanych robót budowlanych w świetle ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, która weszła w życie dopiero z dniem 1 stycznia 1995 r., bowiem w dacie wykonywania tychże robót budowlanych obowiązywały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, natomiast art. 2 ust. 3 tej ustawy do robót budowlanych zaliczał m.in. roboty polegające na budowie lub montażu urządzeń wpływających na wygląd obiektu. Zdaniem organu okap na zewnątrz budynku wpływa na wygląd obiektu budowlanego, w związku z czym jego montaż wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. W świetle aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wykonanie tego typu robót budowlanych zwolnione jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia jednak zadaniem organu nie zwalniało to organu nadzoru budowlanego stopnia podstawowego z obowiązku dokonania oceny stanu technicznego okapu oraz ustalenia, czy okap może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Zdaniem organu PINB [...] przedwcześnie orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie bowiem w rozpatrywanej sprawie istniały podstawy prawne i faktyczne do wydania stosownej decyzji administracyjnej. J. S. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i podał, że przedmiotowa sprawa dotycząca decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] znak: [...] została zakończona prawomocnym wyrokiem. Tym samym organ administracji publicznej nie jest władny do późniejszego stwierdzania nieważności decyzji organu niższego stopnia, w sprawie, która zakończyła się prawomocnym orzeczeniem. J. S. podniósł, że po wyroku oddalającym skargę niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, albowiem sąd z urzędu ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem J. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] stwierdzając nieważność decyzji [...] WINB z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], po uprzednim prawomocnym wyroku Sądu naruszył art. 153 p.p.s.a. Wskazał również, że działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego spowodowało naruszenie zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. Podkreślił także, że oba tryby postępowania zastosowane przez W. R. - tryb nadzwyczajny prowadzący do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 k.p.a. oraz tryb tak zwanego "zwykłego" postępowania odwoławczego kończący się wydaniem jednej z decyzji, o której mowa w art. 138 k.p.a. - nie mogą być stosowane przez organ odwoławczy łącznie. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] uznając, że nie zachodzą przesłanki do wydania innego rozstrzygnięcia. Organ wskazał, że okap został zamontowany w 1994r., zatem organ powiatowy błędnie dokonał oceny odnośnie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wykonanych robót budowlanych w świetle ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, która weszła w życie dopiero z dniem 1 stycznia 1995 r., bowiem w dacie wykonania tychże robót budowlanych obowiązywały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Art. 28 ust. 1 przywołanej ustawy ustanawiał generalną zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Rodzaje robót budowlanych zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę określało rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48) wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 29 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Art. 2 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974r. do robót budowlanych zaliczał m.in. roboty polegające na budowie lub montażu urządzeń wpływających na wygląd obiektu a okap na zewnątrz budynku zdaniem organu bez wątpienia wpływa na wygląd obiektu budowlanego. Obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie tego typu robót budowlanych wynikał także z rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego. Przepis § 44 ust. 1 pkt 3 lit. d rozporządzenia stanowił bowiem, że pozwolenia na budowę wymaga m.in. wykonanie w miejscach publicznych stałych urządzeń wpływających na wygląd obiektów budowlanych. Organ wskazał, że pomimo znajdującego się w aktach sprawy pisma W. R. z dnia [...] stycznia 2004r., w którym wskazała, że okap stwarza zagrożenie dla przechodzących chodnikiem ludzi, organ powiatowy nie poczynił żadnych ustaleń w powyższym zakresie. Organ stwierdził, że decyzja PINB [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] umarzająca postępowanie administracyjne była obarczona wadą kwalifikowaną wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zatem skoro [...] WINB decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB [...] z dnia [...] lutego 2006r. nr [...], to należało uznać, że wydając tę decyzję rażąco naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że oddalenie przez Sąd skargi na decyzję administracyjną czyni niedopuszczalne prowadzenie przez organy administracji postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże decyzji i podważanie ustaleń dokonanych przez Sąd. Natomiast w przedmiotowej sprawie badana przez GINB decyzja [...] WINB z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] nie była przedmiotem skargi do WSA w Warszawie, a wskazanym przez J. S. wyrokiem z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1755/11, WSA w Warszawie oddalił skargę W. R. na postanowienie GINB z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...], odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] WINB z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...]. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Skarżący powyższym decyzjom zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, w szczególności nieuzasadnione zastosowanie art. 156 § 2 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy sprawa została zakończona prawomocnym wyrokiem; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, w szczególności art. 16 k.p.a., poprzez uwzględnienie przez organ możliwości zastosowania równocześnie przez stronę: zwykłego środka odwoławczego w postaci odwołania oraz nadzwyczajnego środka odwoławczego w postaci stwierdzenia nieważności decyzji; 3. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, w szczególności art. 7. art. 107 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] do argumentów strony podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący nie zgodził się z tezą Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż przedmiotowa sprawa dotyczyła tylko postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] odmawiającego przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oddalenie prawomocne przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku. Działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego spowodowało zdaniem skarżącego naruszenie zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. Skarżący wskazał również, że oba tryby postępowania zastosowane przez skarżącą nie mogą być stosowane przez organ odwoławczy łącznie. Wybór w tym zakresie należał do skarżącej, która mogła dążyć do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu l instancji poprzez złożenie od niej odwołania albo wniosku o stwierdzenie jej nieważności. W tej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był zdaniem skarżącego do rozpatrzenia tego odwołania i do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 k.p.a. Skarżący zarzucił ponadto, że w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...], nie odniesiono się do ww. argumentów strony podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, pomimo, że zawarte w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia są istotne dla strony, która korzystając z przysługującego jej prawa zaskarżenia decyzji będzie mogła ocenić i ustosunkować się do argumentów organu wydającego decyzję. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona, choć nie z przyczyn w niej podniesionych. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. jak i poprzedzająca ją decyzja tego samego organu z dnia [...] kwietnia 2012 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], znak: [...] którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., w sprawie okapu blaszanego z blachy stalowej ocynkowanej szerokości 0,38 m, przymocowanego za pomocą kątowników stalowych do spodu płyty balkonowej lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Tymczasem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pomimo prawidłowego określenia przedmiotu swojego postępowania dokonał w pierwszym rzędzie oceny prawidłowości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] stwierdzając, iż "PINB [...] przedwcześnie orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie bowiem w rozpatrywanej sprawie istniały podstawy prawne i faktyczne do wydania stosownej decyzji administracyjnej’ wyjaśniając ,że w świetle postanowień ustawy Prawo budowlane z 1974r. wykonanie przedmiotowych robót budowlanych wymagało pozwolenia na budowę a nadto organ nadzoru budowlanego nie był zwolniony z obowiązku "dokonania oceny stanu technicznego okapu oraz ustalenia, czy okap może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska". Takie działanie organu nadzorczego wykracza zdecydowanie poza jego kompetencje nakreślone przedmiotem niniejszego postepowania. Jednocześnie organ wyjaśnia, iż kontrolowana decyzja [...]WINB z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...] również zapadła w postępowaniu nieważnościowym, zaś rolą GINB jest dokonanie oceny czy przeprowadzone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowanie nadzwyczajne było prowadzone prawidłowo i skutkowało wydaniem prawidłowego rozstrzygnięcia. Takie stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest dotknięte błędem logicznym, procesowym i merytorycznym bowiem ocena decyzji z dnia [...] listopada 2010r. nie miała miejsca w trybie odwoławczym a w trybie nadzwyczajnym. W konsekwencji ocenie organu nadzorczego nie poddano prawidłowości rozstrzygnięcia z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...], a okoliczność czy dotknięte jest ono którąkolwiek z wad kwalifikowanych o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Sąd zauważa, że rozstrzygnięcie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji będącej w obrocie prawnym powinno nastąpić na podstawie wyników czynności dowodowych przeprowadzonych w toku postępowania nieważnościowego. Stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jak też odmowy stwierdzenia decyzji należy dokonać poprzez merytoryczną ocenę, czy przyczyny nieważności decyzji rzeczywiście miały miejsce. Dopiero tak przeprowadzona weryfikacja pozwala na stwierdzenie czy kontrolowana w trybie nadzoru budowlanego decyzja rażąco narusza przepisy prawa. Rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, to jest takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, to jest takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela poglądy wyrażone w wyrokach NSA z dnia 4 grudnia 1986 r (sygn. akt IV SA 716/86), że: "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wówczas gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją", z 29 czerwca 1987 r. (sygn. akt II SA 2145/86), że "cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Brak kontroli decyzji [...]WINB z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] pod względem zaistnienie przesłanek określonych w art. 156 kpa, a zwłaszcza brak wskazania jaki przepis prawa, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, został przez organ rażąco naruszony przy wydawaniu kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji ( zaskarżona decyzja przywołuje normę art. 156 § 1 pkt 2 kpa jako podstawę prawną) powoduje brak możliwości weryfikacji decyzji zaskarżonej oraz jej poprzedzającej. Zwłaszcza, iż brakom tym towarzyszy naruszenie art. 107 § 3 kpa w zakresie uzasadnienia decyzji w odniesieniu do rażącego naruszenia prawa przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odnosząc się jednocześnie do podstawowego zarzutu skargi, iż sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Sąd co uniemożliwia prowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, należy wskazać, iż zarzut ten jest całkowicie chybiony, bowiem wyrokiem z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1755/11, WSA w Warszawie oddalił skargę W. R. na postanowienie GINB z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...], odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji [...] WINB z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Oznacza to jedynie, iż postępowanie nieważnościowe nie może dotyczyć postanowienia GINB z dnia [...] maja 2011r. Zarazem jednak konsekwencją tego wyroku jest brak możliwości kontroli w trybie odwoławczym decyzji [...]WINB z dnia [...] listopada 2012r. Nr [...]. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy mając na uwadze powyższe rozważania , Główny Inspektora Nadzoru Budowlanego dokona oceny decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności w kontekście wystąpienia przesłanek o których mowa w art. 156 § 1 kpa . Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 kpa w stopniu mającym wpływ na wynika sprawy. Z uwagi na powyższe, nie przesądzając ostatecznego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c w zw. z art. 135 , art. 152 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.