VII SA/Wa 1701/09

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2009r. po rozpoznaniu wniosku P. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: 1. przyznać P.Z. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 28 października 2009r. do Sądu wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy P.Z., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasadny odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 3.696,00 złotych miesięcznie. Na kwotę tę składa się wynagrodzenie wnioskodawcy uzyskiwane z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.496,00 złotych oraz wynagrodzenie małżonki uzyskiwane z tytułu pracy w wysokości 2.200,00 złotych. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, że miesięcznie ponosi następujące koszty: czynsz za wynajmowane prywatnie mieszkanie 550,00 złotych, opłata do spółdzielni mieszkaniowej z tytułu użytkowania mieszkania wysokości 120,00 złotych, opłata za gaz, wodę, prąd około 70,00 złotych, wizyty lekarskie żony oraz lekarstwa 170,00 złotych, raty za lodówkę i pralkę 180,00 złotych, zwrot długu zaciągniętego, gdy pozostawał bez pracy 900,00 złotych. Wnioskodawca zaznaczył, że wkrótce jego wydatki znacznie wzrosną, gdyż małżonka spodziewa się dziecka na początku grudnia. Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że wnioskodawca nie jest w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniono, że poniesienie tego wydatku wykracza poza jego możliwości finansowe. Z tego względu przyznano mu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca jest na tyle osobą ubogą, iż jego rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają mu wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Uznano, że wnioskodawca wspólnie z żoną mając stały dochód miesięczny, jest w stanie zgromadzić środki na ponoszenie kosztów sądowych w sprawie. Podkreślić bowiem należy, że przyznanie prawa pomocy nie może być nadużywane w sytuacji, gdy strona posiada dochody. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.