VII SA/Wa 1702/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku A. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...].04.2017 r., znak: [...], wydanym w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia - utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...].04.2017 r. Uzasadniając postanowienie GINB wyjaśnił, że [...].04.2017 r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia [...] WINB (dalej: "WINB") z dnia [...].12.2015 r., znak: [...], utrzymującego w mocy postanowienie PINB [...] (dalej: "PINB") z dnia [...].10.2015 r., znak: [...], nieuwzględniającego zgłoszonych przez A. L. zarzutów dotyczących tytułów wykonawczych wystawionych przez PINB [...].05.2015 r., nr [...] i nr [...], obejmujących należność z tytułu grzywien w celu przymuszenia do wykonania obowiązków nakazanych decyzjami PINB z dnia [...].04.2014 r. znak: [...] oraz z dnia [...].12,2014 r., znak: [...]. Podaniem z dnia 27.04.2017 r. A. L. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...].04.2017 r. GINB wyjaśnił charakter i przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jako postępowania nadzwyczajnego. Wskazał też, że organ administracji publicznej orzekający w tym nadzwyczajnym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a.. Organ nadzoru, dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a., uwzględnia stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanej decyzji. Postępowanie prowadzone we wskazanym trybie nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jak ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym, lecz jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Jak wynika z akt sprawy, PINB decyzją z dnia [...].04.2014 r., znak: [...], na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (dalej: "pr. bud.") nakazał K. S., A. F., A. L., E. L. - współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...] we [...] - przeprowadzenie okresowej kontroli pięcioletniej elektrycznej budynku frontowego położonego na tej nieruchomości (art. 62 ust. 1 pkt 2 Pr. bud.), wykonanie ekspertyzy stanu technicznego budynku frontowego ze szczególnym uwzględnieniem stateczności ścian zewnętrznych budynku na nieruchomości przy ul. [...] we [...] i przedłożenie ww. dokumentów PINB do dnia 01.07.2014 r. Następnie decyzją z dnia [...].12.2014 r., znak: [...], PINB na podstawie art. 68 Pr. bud. nakazał ww. osobom opróżnienie części przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zakresie lokalu nr [...] i nr [...] na pierwszym piętrze w budynku frontowym w terminie do dnia 31.01.2015 r. i wykonanie doraźnego zabezpieczenia elementów stwarzających bezpośrednie zagrożenie dla osób przebywających w budynku oraz w rejonie budynku, zabezpieczenie wskazanych powyżej lokali przed dostępem osób postronnych, umieszczenie na budynku zawiadomienia o grożącym niebezpieczeństwie oraz zakazie użytkowania lokali nr [...] i [...], do dnia 31.01.2015 r. Z uwagi na niewykonanie przez współwłaścicieli budynku ul. [...] we [...] obowiązków wymienionych we wskazanych powyżej decyzjach, PINB wszczął postępowanie egzekucyjne i wystawił wobec A. L. tytuły wykonawcze nr [...] i [...] oraz postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Wobec nieopłacenia ww. grzywien w dniu 28.05.2015 r., wystawione zostały kolejne tytuły wykonawcze nr [...] i [...], mające na celu wyegzekwowanie nałożonych grzywien. Nie zgadzając się z podjętymi czynnościami A. L., na podstawie art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."), zgłosił zarzut do tytułów wykonawczych nr [...] i [...], wskazując na błąd co do osoby zobowiązanego. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą prawną zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. PINB postanowieniem z dnia [...].10.2015 r., znak: [...] nie uwzględnił zgłoszonych zarzutów. WINB postanowieniem z dnia [...].12.2015 r., znak: [...] utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie, wskazując, że A. L., jako współwłaściciel nieruchomości, jest podmiotem zobowiązanym do utrzymywania znajdujących się na niej budynków we właściwym stanie technicznym i dlatego uzasadnione było kierowanie do niego zarówno tytułów wykonawczych, jak i grzywien. Po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego GINB stwierdził, że zasadnie w postanowieniu z dnia [...].04.2017 r. stwierdzono brak podstaw do uznania, że wydane w przedmiotowej sprawie postanowienie organu wojewódzkiego, obarczone jest którąkolwiek z wad wyliczonych w art. 156 § 1 K.p.a. obligujących organ wyższego stopnia do stwierdzenia jego nieważności. Stanowisko zaprezentowane w ww. postanowieniu należy uznać za prawidłowe. Argumentacja podnoszona w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy była powieleniem zarzutów, zgłaszanych we wcześniejszych pismach skarżącego, które zostały już przeanalizowane i uwzględnione w zaskarżonym postanowieniu. Nie ulega wątpliwości, że A. L. jest współwłaścicielem działki, na której znajduje się objęty przedmiotowym postępowaniem budynek, co wynika z treści zarówno wydawanych rozstrzygnięć jak i przywołanej powyżej księgi wieczystej. Oprócz tego to, czy K. S. jest faktycznym zarządcą nieruchomości pozostaje bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia, ponieważ jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu i czemu przeczy skarżący - zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnoszący błąd co do osoby zobowiązanego, nie może zmierzać do ustalenia osoby zobowiązanego, gdyż działanie takie zmierzałoby do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego powinien dotyczyć jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Również kwestia błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu WINB z [...].12.2015 r., jakkolwiek stanowi uchybienie, to nie można uznać, że uchybienie to miało charakter rażącego naruszenia prawa, wywołującego skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia prawa. Jak wyjaśnił GINB, prowadzone postępowanie jest postępowaniem nieważnościowym, którego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie czy kontrolowane postanowienie jest dotknięte jedną z kwalifikowanych wadliwości z art. 156 § 1 K.p.a.. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy włącznie z oceną zasadności obowiązków jakie zostały nałożone na zobowiązanych - czego jak wynika ze składanych podań oczekuje A. L. Mając powyższe na uwadze zdaniem GINB zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w świetle poczynionych ustaleń pozostawały bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zasadnie więc, w postanowieniu GINB z dnia [...].04.2017 r. uznano, że postanowienie WINB z dnia [...].12.2015 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia [...].10.2015 r" znak: [...], nie jest obarczone żadną z wad wyliczonych w art. 156 § 1 K.p.a.. Z tym postanowieniem nie zgodził się skarżący, który pismem datowanym na 4 lipca 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której stwierdził, że postanowienie jest "wynikiem braku wiedzy prawniczej i matactwa". W ocenie skarżącego, wykonanie nałożonych przez PINB obowiązków należało do zarządcy nieruchomości, którym jest K. S. Skarżący "sprostował matactwo" z uzasadnienia postanowienia GINB, stwierdzając ze podmiotami zobowiązanymi są wszyscy współwłaściciele nieruchomości, a nie tylko on. Zarzucił tez organowi, że nie wymienił wszystkich "wad zawartych w art. 156 § 1 1 k.p.a.", zaś PINB przed wydaniem tytułów wykonawczych powinien był ustalić, kto jest zobowiązanym. W ocenie skarżącego "decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, z rażącym naruszeniem prawa (polegającym na "wydaniu tytułów wykonawczych na wszystkich współwłaścicieli z osobna"). Ponadto, zdaniem skarżącego "decyzja" skierowana była do osoby niebędącej stroną w sprawie, gdyż stroną jest wyłącznie zarządca – K. S. Postanowienie WINB zawiera też wadę powodującą nieważność z mocy prawa, gdyż zawiera błędne pouczenie o możliwości odwołania do WSA w [...], co "zamknęło drogę kontroli sądowej", gdyż sąd nie uznał się właściwym do rozpoznania odwołania. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie GINB, jak również postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa, a skarga jest niezasadna. Na wstępie – wobec zarzutów skarżącego – wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego (dalej: "k.c.") własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom – jest to tzw. współwłasność rzeczy. Współwłasność jest szczególną postacią prawa własności, polegającą na tym, że jedna rzecz stanowi równocześnie przedmiot własności kilku osób, których prawa i obowiązki są, co do istoty, jednakowe (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2003 r., sygn.. akt IV CK 115/02, Legalis). Powyższa zasada oznacza, że w braku przepisów szczególnych uzasadnione jest stosowanie do współwłasności powszechnych zasad reżimu prawnego własności (zob. G. Rudnicki w: S. Rudnicki, J. Rudnicka, G. Rudnicki, Komentarz KC, t. 2, 2016, s. 379; por. też E. Gniewek, w: SPP, t. 3, 2013, s. 672–675). Stosunek współwłasności charakteryzują trzy cechy: jedność przedmiotu, wielość podmiotów i niepodzielność wspólnego prawa. Zgodnie z art. 195 k.c. przedmiotem wspólnego prawa jest rzecz - jedna rzecz, ruchoma bądź nieruchoma - w rozumieniu art. 45 k.c. Wspólne prawo własności przysługuje więc niepodzielnie kilku osobom. Każdy ze współwłaścicieli ma prawo do całej rzeczy ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli. Żadnemu ze współwłaścicieli nie przysługuje prawo do fizycznie wydzielonej części rzeczy (por. E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2017). Jeśli podzielono rzecz do korzystania (tzw. podział quoad usum), to fakt taki ma wpływ jedynie na sposób wykonywania uprawnień przez poszczególnych współwłaścicieli. Nie zmienia natomiast faktu, że nadal zachowują oni prawo do całej rzeczy. Wspólność ta trwa tak długo, jak długo trwa stosunek współwłasności. Jak słusznie wyjaśnił to Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II CZ 61/06 (niepubl.) "współuczestnictwo jednolite, zarówno po stronie biernej, jak i czynnej, występuje w procesach dotyczących współwłasności, bądź też praw, do których będą miały zastosowanie przepisy dotyczące współwłasności". Oznacza to, że, z istoty współwłasności wynika, że wyrok sądowy dotyczyć ma niepodzielnie wszystkich współwłaścicieli (art. 73 § 2 § 2 kodeksu postępowania cywilnego). Nie ma uzasadnienia prawnego pogląd, wyrażany przez skarżącego, jakoby w postępowaniu administracyjnym współwłasność rzeczy miała inny charakter. Dlatego też decyzja administracyjna również musi być tak skonstruowana, aby wywierała dla każdego ze współuczestników postępowania administracyjnego taki sam skutek. To, jaki ma prawny charakter instytucja współwłasności i skutki współwłasności rzeczy wynikają z prawa cywilnego, a nie administracyjnego. Dlatego też organa administracji publicznej, orzekając w przedmiocie dotyczącym nieruchomości stanowiącej współwłasność (np. przy konieczności zastosowania sankcji rozbiórki z art. 48 ust. 1 w wypadku samowoli budowlanej, dokonanej na gruncie wspólnym) muszą – w kontekście art. 28 k.p.a. – uwzględniać ww. cywilnoprawny aspekt współwłasności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwraca uwagę, że sprawowanie przez jednego ze współwłaścicieli rzeczy (np. K. S.) zarządu nieruchomością wspólną wymaga: dla czynności zarządu zwykłego - zgody większości współwłaścicieli (art. 201 k.c.), a dla czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu – zgody wszystkich współwłaścicieli (art. 199 k.c.). Znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo (z treści którego skarżący wywodzi, że K. S. jest zarządcą nieruchomości) zawiera jedynie upoważnienie dla pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy (A. F.) i nie jest ani umową o zarząd nieruchomością wspólną, ani pełnomocnictwem do działania w imieniu pozostałych współwłaścicieli. Należy też wyjaśnić (zgodnie z art. 204 k.c., według którego większość współwłaścicieli oblicza się według wielkości udziałów), że udział [...], przysługujący A. F. jest zbyt mały, aby uznać ją za "większość" współwłaścicieli. K. S. natomiast nie podpisała pełnomocnictwa z 22 października 2002 r., co wynika tez z notarialnego potwierdzenia podpisu wyłącznie A. F. Nie składała więc żadnego oświadczenia woli w przedmiocie czy to przyjęcia pełnomocnictwa, czy też podjęcia się roli "zarządcy". Prawidłowo więc PINB nałożył na podstawie art. 68 Pr. bud. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. i z dnia [...] grudnia 2014 r. określone obowiązki na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, gdyż tak nakazywała dyspozycja art. 68 pkt. 1 Pr. bud. Organ nadzoru budowlanego może taki obowiązek nałożyć na zarządcę nieruchomości – o ile takowy rzeczywiście istnieje - ale nie musi tego robić, jeżeli obowiązek nakłada na właściciela (a więc, w niniejszej sprawie: współwłaścicieli). Do uznania organu należy w tym wypadku ocena tego, kto powinien być adresatem obowiązku. Konsekwencją niewykonania przez zobowiązanych nakazów, nałożonych ww. decyzjami, było skierowanie (również do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości) 2 upomnień z 5 lutego 2015 r., a następnie – wobec dalszego uchylania się zobowiązanych od wykonania nakazów, wszczęcie postepowania egzekucyjnego i nałożenie grzywien w celu przymuszenia (dwoma postanowieniami z dnia [...] marca 2015 r.). Grzywna w celu w celu przymuszenia, jest jedynym środkiem egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym, w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jej istota polega na tym, że grzywna nie jest karą pieniężną, ale środkiem służącym zmuszeniu zobowiązanego do wykonania obowiązku, przez spowodowanie dolegliwości finansowej. Grzywnę nakłada się – jak w sprawie niniejszej – na osoby fizyczne (art. 120 § 1 u.p.e.a.). W sprawie niniejszej organ prawidłowo nałożył grzywnę na każdego ze współwłaścicieli oddzielnie. Ani z przepisów normujących współwłasność, ani z przepisów prawa administracyjnego nie wynika bowiem, że odpowiedzialność współwłaścicieli za niewykonanie nakazu z decyzji administracyjnej ma charakter solidarny. Zgodnie natomiast z art. 366 § 1 k.c. kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Tym niemniej, zobowiązanie tylko wówczas jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej (art. 369 k.c.), a taki wypadek w sprawie niniejszej nie występuje. W żadnej mierze nie jest tak – co zdaje się sugerować skarżący - że intencją organu było poczwórne "ukaranie" współwłaścicieli. Skoro ostateczną decyzją każdy ze współwłaścicieli został zobowiązany do oznaczonego działania, ale uchyla się od swego obowiązku, to prawem i obowiązkiem organu jest wymuszenie wykonania decyzji. Jeżeli zobowiązany obowiązek działania, oznaczony w tytule wykonawczym wypełni, wówczas nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 u.p.e.a.). Ponadto, na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości (art. 126 u.p.e.a.). Prawidłowo więc WINB, jako właściwy w postepowaniu instancyjnym organ, utrzymał w mocy postanowienie PINB w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów. Jak wynika z rozważań, zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, organ I instancji słusznie bowiem uznał, że zarzut skarżącego dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt. 4 u.p.e.a.) jest całkowicie bezpodstawny. Należy wyjaśnić ponadto, że umieszczenie w postanowieniu WINB z [...] grudnia 2015 r. nieprawidłowego pouczenia o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wprawdzie wadą tego postanowienia, ale niemającą charakteru rażącego naruszenia prawa – z uwagi na to, że błąd pouczenia nie wywołał negatywnych skutków prawnych dla skarżącego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 3 p.p.s.a. kwestia prawidłowości stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów zobowiązanego w postepowaniu egzekucyjnym wyłączona jest spod kognicji sądowoadministracyjnej. To nie błąd organu, ale przepis prawa pozbawiał skarżącego kontroli sądowej ww. postanowienia WINB. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że z przyczyn wyżej wskazanych, jak również słusznej argumentacji, zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego (i poprzedzającego je) postanowienia GINB, organ ten prawidłowo odmówił w postanowieniu z [...] kwietnia 2017 r., stwierdzenia nieważności postanowienia WINB z [...] grudnia 2015 r., a następnie postanowienie to utrzymał w mocy postanowieniem z [...] maja 2017 r. Postanowienie WINB nie było obarczone żadną z wad, wymienionych enumeratywnie w punktach 1 – 7 § 1 art. 156 k.p.a., natomiast – co słusznie podkreślił GINB - zarzut błędu co do osoby zobowiązanego nie może zmierzać do ustalenia takiej osoby, gdyż działanie takie zmierzałoby do niedopuszczalnego prawnie badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.