VII SA/Wa 1703/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2008 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji I. skargę odrzuca, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. P. z Kancelarii Radcy Prawnego przy ul. S. lok. [...], [...] w W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych), i kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak [...] wydanym dnia [...] czerwca 2006r., na podstawie art. 159 § 1 w związku z art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku B. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005r. udzielającej pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego, dobudowę szybów windowych i budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych przy ul. P. w W. umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania decyzji – z uwagi na brak po stronie wnioskującej przymiotu strony. W uzasadnieniu organ podał, że B. K. nie ma przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia 29 września 2005r. wydanej w sprawie pozwolenia na rozbudowę, zatem nie może wnieść skutecznie wniosku o wstrzymanie tejże decyzji. Fakt, że wnioskująca jest współużytkownikiem wieczystym lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku którego dotyczy rozbudowa nie przesądza o posiadaniu przez nią przymiotu strony. Według ustaleń organu inwestorami są współwłaściciele lokali w budynku przy ul. P. tworzący Wspólnotę Mieszkaniową i reprezentowani przez zarząd Wspólnoty. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje i reprezentuje wspólnotę na zewnątrz oraz w stosunkach miedzy wspólnotą a poszczególnymi właścicielami zarząd tej wspólnoty. Powołane przez wnoszącą okoliczności, iż toczy się postępowanie z jej wniosku o zasiedzenie części działki o nr ew. [...] – użytkowane jako ogródek przydomowy nie powoduje nabycia przez wnioskującą przymiotu strony w postępowanie nadzorczym. Nadto organ podkreślił, że objęta kwestionowanym pozwoleniem na budowę inwestycja obejmująca swoim zakresem przebudowę piętra trzeciego budynku, nadbudowę jednej kondygnacji w części od ulicy P. oraz dwóch w tylnej części w wygospodarowanej przestrzeni na poddaszu, podbicie i wznowienie fundamentów, obniżenie poziomu posadzki piwnic, zmontowanie dwóch dźwigów osobowych i docieplenie budynku nie powoduje ograniczenia zagospodarowania i korzystania z mieszkania skarżącej usytuowanego na parterze budynku. Oznacza to, że obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje lokalu nr 1, a więc nie można uznać wnioskującej za stronę postępowania w postępowaniu nadzorczym. Wobec ustalenia, że B. K. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w sprawie pozwolenia, na budowę, organ uznał że może wnieść prawnie skutecznego wniosku o wstrzymanie tej decyzji, a ponieważ okoliczność ta powoduje bezprzedmiotowość postępowania w sprawie zgłoszonego wniosku na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie. Wniosek o ponowne rozpatrzenie złożyła B. K. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem znak [...] wydanym dnia 30 lipca 2007r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 kpa, uchylił własne postanowienie z dnia 26 czerwca 2006r. i odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia 29 września 2005r. W uzasadnieniu organ powtórzył swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu uchylonego postanowienia z dnia [...] czerwca 2006r z tym, że wskazał, że ponieważ w sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość uchylił wcześniejsze rozstrzygnięcie i orzekł co do istoty żądania. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia podniosła, że toczy się postępowanie przed sądami powszechnymi z jej wniosku o stwierdzenie zasiedzenia działki objętej inwestycją, co winno powodować uznanie, że posiada interes prawny w postępowaniach dotyczących przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do kognicji sądów należy, kontrola działalności publicznej w sprawach na postanowienia wydane w postepowaniu administracyjnym jednak tylko te na które służy zażalenie, kończące postępowanie albo rozstrzygające sprawę co do istoty. Objęte skargą w niniejszej sprawie postanowienie nie należy do żadnej z wymienionych w tym przepisie kategorii. Nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani też załatwiającym sprawę co do jej istoty. Rozstrzygało jedynie kwestię wniosku zgłoszonego w toku trwającego postępowania w sprawie nieważności decyzji wydanej w sprawie pozwolenia na rozbudowę. Zgodnie z art. 159 § 1 kpa organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, zaś zgodnie z § 2 na postanowienie o wstrzymaniu wykonanie decyzji służy zażalenie. Z treści przytoczonego § 2 wynika więc, że postanowienie to jest zaskarżalne tylko wtedy, gdy wstrzymuje wykonanie decyzji. Postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji wydane w rozpoznawanej sprawie nie podlega więc zaskarżeniu w postępowaniu administracyjnym, a więc nie służy także wnioskującej skarga na nie do Sądu administracyjnego. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w/w ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało odrzucić.