VII SA/Wa 1705/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. P. ("skarżąca"), reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Na wniosek pełnomocnika skarżącej z dnia 22 lipca 2016 r., złożony w ustawowym terminie, Sąd sporządził uzasadnienie ww. wyroku. Przesyłkę zawierającą uzasadnienie wyroku doręczono pełnomocnikowi skarżącej w trybie doręczenia zastępczego na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."). Z powodu niemożności doręczenia przesyłki w sposób określony w art. 65-72 P.p.s.a., pozostawiono ją w placówce pocztowej na okres czternastu dni. Po raz pierwszy przesyłkę tę awizowano w dniu 16 sierpnia 2016 r., a po raz drugi – w dniu 24 sierpnia 2016 r. Wobec niepodjęcia przesyłki przez pełnomocnika skarżącej, przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, na jaki złożono ją w placówce pocztowej (art. 73 § 4 P.p.s.a.), tj. w dniu 30 sierpnia 2016 r. (k. 59). Postanowieniem z dnia 14 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wyrok z dnia 21 lipca 2016 r. jest prawomocny od dnia 30 września 2016 r. Pismami z dnia 18 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 74), doręczenie mu odpisu sporządzonego uzasadnienia wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. (k. 75) oraz złożył skargę kasacyjną (k. 76). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wskazał, że Sąd próbował doręczyć mu przesyłkę zawierającą wyrok wraz z uzasadnieniem na adres: ul. [...] lok. [...],[...] W., zamiast na adres: ul. [...],[...] W., który został przez niego podany w piśmie z dnia 22 lipca 2016 r. Zatem zdaniem pełnomocnika skarżącej, Sąd nie dokonał aktualizacji danych w tym zakresie. Ponadto, wskazał on na awarię systemu w Urzędzie Pocztowym przy ul. [...], który obsługuje nieruchomości znajdujące się przy ul. [...], w wyniku której nie były realizowane e-awiza, a listonosz nie zostawiał tradycyjnego awiza. To, w ocenie pełnomocnika skarżącej, także świadczyło o braku winy w nieodebraniu przesyłki zawierającej uzasadnienie wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. i w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej zachował siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu 11 kwietnia 2017 r., a w dniu 18 kwietnia 2017 r. został nadany wniosek (koperta z pieczęcią nadawczej placówki pocztowej) oraz została dokonana czynność – złożenie skargi kasacyjnej. Jak wynika z akt sprawy Sąd podjął próbę doręczenia przesyłki zawierającej wyrok wraz z uzasadnieniem na adres pełnomocnika skarżącej, podany w aktach sprawy (ul. [...] lok. [...],[...] W.). Adres ten wynikał ze skargi (adnotacja pod nazwiskiem pełnomocnika: "dane w stopce pisma" oraz z pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 22 lipca 2016 r., stanowiącego wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku (adnotacja pod nazwiskiem pełnomocnika: "dane w a.s."). Dopiero w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r., stanowiącym wniosek o doręczenie sporządzonego uzasadnienia wyroku, pełnomocnik skarżącej wskazał, że wnosi o doręczenie go na inny adres (ul. [...] , [...] W.). Informacja ta została uwzględniona i odnotowana w urządzeniach teleinformatycznych Sądu (zarządzenie z dnia 20 kwietnia 2017 r., k. 84). W związku z powyższym nie można zgodzić się z argumentacją pełnomocnika skarżącej, że informował Sąd o zmianie adresu już w piśmie z dnia 22 lipca 2016 r. Zgodnie z art. 70 § 1 P.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W przypadku jej niezgłoszenia doręczenie pisma z sądu na adres wskazany w aktach sprawy należy uznać za zasadne i skuteczne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt II GZ 469/11, LEX nr 1 070 293). Za taką informację nie można jednak uznać zmiany stopki na papierze firmowym pełnomocnika skarżącego, zważywszy na fakt, że adnotacja pod jego nazwiskiem ("dane w a.s.") sugeruje, że adres nie uległ zmianie. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut dotyczący awarii w Urzędzie Pocztowym poprzednio obsługującym przesyłki kierowane do pełnomocnika skarżącej. Już z dołączonej do akt sprawy koperty, zawierającej wyrok wraz z uzasadnieniem, wynika, że przesyłka była awizowana dwukrotnie, a zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika, że "listonosz nie zostawiał [...] awiza tradycyjnego". W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącej nie dopełnił należytej staranności przy poinformowaniu Sądu o zmianie adresu, czego konsekwencją stało się uchybienie przez niego, z własnej winy, terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy podkreślić, że z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wyrok wraz z uzasadnieniem została doręczona w sposób zastępczy, przy prawidłowej awizacji. Oznacza to, że nawet awaria w urzędzie pocztowym (na co, zresztą, pełnomocnik skarżącej nie dołącza dowodów, poza informacją, że przesyłka o podanym przez niego numerze, innym od numeru przesyłki nadanej przez Sąd, jest przedmiotem postępowania reklamacyjnego) nie mogła trwale wpłynąć na brak możliwości jej odbioru przez pełnomocnika skarżącej, skoro o pozostawieniu awiza pełnomocnik został poinformowany. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, ponieważ strona dopuściła się niedbalstwa. Odnosząc się natomiast do kryterium braku winy, należy uznać, że o braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie, przeszkoda, tj. kwestionowanie doręczenia zastępczego przesyłki na poprzedni adres pełnomocnika skarżącej, była możliwa do usunięcia. Pełnomocnik skarżącej, jako profesjonalista, powinien mieć świadomość swoich obowiązków, wynikających z art. 70 P.p.s.a. W związku z tym, pełnomocnik nie może wynikającego z ww. przepisu obowiązku przerzucać na Sąd i twierdzić, że skutecznie poinformował Sąd o zmianie adresu w piśmie z dnia 22 lipca 2016 r., skoro dokonał tego dopiero w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.