VII SA/Wa 1708/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2012r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku M. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012r., znak: [...], stwierdzającą na wniosek M. B., że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...], znak: [...], (zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Gminie Miasta [...] pozwolenia na rozbudowę odcinka drogi krajowej nr [...] ul. [...] na odcinku pomiędzy rondem [...] i skrzyżowaniem z ul. [...] wraz z obiektami inżynierskimi i niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...];[...] obr. [...][...];[...], [...],[...],[...] obr. [...][...];[...]obr. [...][...]; [...],[...],[...],[...] obr. [...][...], przeniesioną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] na rzecz [...] Polska Sp. z o.o.), w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...] obręb [...];[...],[...] obręb [...][...];[...] obręb [...][...] została wydana z naruszeniem prawa i odmawiającą stwierdzenia jej nieważności w tej części z uwagi na zaistnienie przesłanek o których mowa w art. 31 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i w pozostałym zakresie odmawiającą stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...], znak: [...] -utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2012r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...], została wydana w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. DZ. U. z 2008r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.). Zgodnie z art. 31 ust. 1 w/w ustawy nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę drogi, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 158 § 2 Kpa - stanowiący, że jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 Kpa, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. W ocenie organu warunki wymienione z zacytowanym art. 31 ust. 1 powyższej ustawy, zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, tj. wniosek M. B. został złożony po upływie 14 dni od dnia w którym kwestionowana decyzja stała się ostateczna (3 lipca 2007 r.), a inwestor rozpoczął i ukończył budowę, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008r., udzielająca inwestorowi pozwolenia na użytkowanie estakady dojazdowej do centrum [...] wraz z wiaduktem minironda zlokalizowanych w drodze krajowej nr [...] w km od 0+460 w ramach inwestycji pn. Rozbudowę odcinka drogi krajowej nr [...] ul. [...] na odcinku pomiędzy rondem [...] i skrzyżowaniem z ul. [...] wraz z obiektami inżynierskimi i niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...];[...] obr. [...][...];[...],[...],[...],[...] obr. [...][...];[...] obr. [...][...];[...] obr. [...][...], nr [...],[...],[...],[...], Obr. [...] [...]. Zdaniem organu w omawianej sprawie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...], znak: [...], udzielił pozwolenia na budowę na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...];[...] obr. [...][...];[...],[...],[...],[...] obr. [...][...];[...] obr. [...][...];[...],[...],[...],[...]obr. [...][...], pomimo braku decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia dla działek o nr ew. [...], obręb [...],[...],[...] obręb [...][...],[...], obręb [...][...]. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...], określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia dla przedmiotowej inwestycji nie wymienia bowiem w/w działek. Przywołując art. 46. ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2003 r., Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 wg. stanu prawnego na dzień 6 czerwca 2007 r.) organ wyjaśnił, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy dopuszczalna była wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nie ulega wątpliwości, iż inwestycja objęta decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. zaliczała się do tej kategorii i w związku z powyższym dla realizacji spornej inwestycji konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na działkach o nr ew. [...], obręb [...], [...],[...] obręb [...][...], [...], obręb [...][...]. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...],została więc wydana w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...] obręb [...],[...],[...] obręb [...][...],[...], obręb [...][...], bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska, a zatem z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Tym samym, zdaniem organu, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r.Nr [...], w części dotyczącej działek o nr ew. [...], obręb [...],[...],[...] obręb [...][...],[...], obręb [...][...], jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. (zmienioną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r., ustalił lokalizację dla odcinka drogi krajowej nr [...], ulica [...] w [...] pomiędzy rondem [...] i skrzyżowaniem z ul. [...] na działkach [...],[...],[...],[...] obr. [...],[...],[...] obr. [...][...], | [...],[...],[...],[...],[...], obr. [...][...],[...][...], obr. [...][...],[...] obręb [...][...]. Pozwolenie na budowę z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] obejmuje działki o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...];[...] obr. [...][...];[...],[...],[...],[...] obr. [...][...];[...]obr. [...][...];[...],[...],[...],[...] obr. [...][...]. Tym samym brak jest decyzji ustalającej lokalizację dla spornego przedsięwzięcia na działkach o nr ew. [...], obręb [...],[...],[...] obręb [...][...],[...], ; obręb [...][...]. W związku z powyższym z uwagi na fakt, iż inwestor nie przedstawił decyzji co , zdaniem organu, rażąco narusza art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę należy dołączyć decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi) i tym samym rozstrzygnięcie to jest obarczone wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Nadto organ wskazał, iż inwestor - Gmina Miasto [...] nie załączyła do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oświadczenia o prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomością - działkami o nr ew. [...],[...]obręb [...],[...],[...] obręb [...][...],[...], obręb [...][...]. W toku postępowania organ ustalił, iż Gmina Miasto [...] jest właścicielem działki o nr ew. [...], obręb [...][...] , działki o nr ew. [...] obręb [...][...] , działki o nr ew. [...] obręb [...][...] . Ponadto, Powiat [...] jako właściciel działek o nr ew. [...],[...] obręb [...] wyraził zgodę na dysponowanie przez Gminę Miasto [...] działką o nr ew. [...] wyłączenie w celu rozbiórki wiaduktu w ciągu ulicy [...] nad ulicą [...] | [...] w [...], oraz rozbiórki kładki nad ulicą [...] w [...]. Starosta [...] poinformował, iż Powiat [...] nie wyrażał zgody na dysponowanie przez Gminę Miasto [...] działką o nr ew. [...] na cele budowlane - pisma Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2007r Z projektu zagospodarowania terenu wynika natomiast, że na działkach o nr ew. [...],[...] prowadzone będą roboty budowlane mające na celu rozbudowę odcinka drogi krajowej nr [...]. Brak oświadczenia o prawie dysponowania działkami o nr ew. [...], obręb [...][...],[...] obręb [...][...],[...] obręb [...][...] i wydanie pomimo tego braku pozwolenia na budowę przez Wojewodę [...] stanowi naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 2 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Jednak z uwagi na fakt, iż inwestor - Gmina Miasto [...] jest właścicielem tychże działek, nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Natomiast brak oświadczenia o prawie dysponowania działkami o nr ew. [...],[...] obręb [...] należy zakwalifikować jako rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 i 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, co wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Mając jednak na uwadze fakt, iż ziściły się przesłanki określone w art. 31 ust. 1 ustawy o szczególnych o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, organ zastosował art. 158 § 2 Kpa. W związku z powyższym stwierdzenie, że wydanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...], w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...] obręb [...];[...],[...] obręb [...][...];[...] obręb [...][...], nastąpiło z naruszeniem prawa oraz odmowa stwierdzenia nieważności w tej części z uwagi na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 31 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - odpowiada prawu. Jednocześnie organ wskazał, że w pozostałej części decyzja Wojewody ; [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...], nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, a więc w pozostałym zakresie zasadna była odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...]. Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ wyjaśnił, iż okoliczność braku udziału wnioskodawczym jako strony bez jej winy stanowi i przesłankę wznowienia postępowania, nie zaś przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Przywołany przez wnioskodawczynię wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 czerwca I 2007r., sygn. akt II SA/Sz 455/07, pozostaje bez wpływu na niniejszą sprawę ponieważ dotyczy on decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2007r. udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na obsłudze komunikacji wraz z pełną infrastrukturą techniczną zasilającą w media Centrum Handlowe [...] zlokalizowane na terenie Gminy [...] w rejonie ulic [...],[...],[...] i [...] w [...]. Powyższe postępowanie stanowi odrębne od niniejszego i i postępowania, dlatego Wojewoda [...] w omawianej sprawie nie był związany wytycznymi Sądu. W odniesieniu do wniosku M. B.. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, wskazał organ, że zgodnie z art. 89 § 1 Kpa, organ administracji publicznej przeprowadzi w toku postępowania rozprawę w każdym przypadku, gdy wymaga tego przepis prawa. Organ ma obowiązek przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (art. 89 § 2 Kpa). Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie : nie zachodzi żadna z w/w okoliczności, w szczególności , że przedmiotowe postępowanie jest prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, w którym organ administracji publicznej zobowiązany jest orzekać w oparciu o zebrany materiał dowodowy według stanu prawnego na dzień wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. B. domagając się stwierdzenia jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa Zaskarżonej decyzji zarzucono: a. rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów prawa , a mianowicie art.35 ust.1 i 2 Prawa budowlanego b. nie uwzględnienie faktycznego stanu prawnego poprzez uznanie, że złożony ten sam projekt przez inwestora [...] Polska Sp. z o.o. do wniosku o pozwolenie na budowę uznany w wyroku WSA w Szczecinie jako wadliwy jest dowodem na to, że planowana inwestycja nie obejmuje działki nr. [...] - rażące naruszenie przepisów procedury poprzez braku udziału skarżącej jako strony w postępowaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r, nr [...], poprzez błędne uznanie że dz. [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania co miało istotny wpływ na wynik sprawy w obecnym postępowaniu w przedmiotowej decyzji; c. naruszenie prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie art.31 ust.1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i w pozostałym zakresie odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r nr. [...], d. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieuznanie rażącego naruszenia prawa w postaci braku dysponowania działkami o nr. ew. [...],[...]obręb [...] przez inwestora, e. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez zakwalifikowanie rażącego naruszenia prawa w postaci braku przeprowadzenia oddziaływania na środowisko (brak projektu oraz raportu oddziaływania na środowisko) przy wydawaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., f. nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej . g. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. jak i poprzedzająca ją decyzja tego samego organu z dnia [...] marca 2012 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Gminie Miasta [...] pozwolenia na rozbudowę odcinka drogi krajowej nr [...] ul. [...][...] na odcinku pomiędzy rondem [...] i skrzyżowaniem z ul. [...] wraz z obiektami inżynierskimi i niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...];[...] obr. [...][...];[...], [...], [...],[...] obr. [...][...];[...] obr. [...][...];[...],[...],[...],[...] obr. [...][...], przeniesiona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] na rzecz [...] Polska Sp. z o.o., wydana na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. DZ. U. z 2008r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.) Konsekwencja tego był oblig stosowania przy jej art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. DZ. U. z 2008r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.) zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę drogi, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 158 § 2 Kpa - stanowiący, że jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 Kpa, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Mając na uwadze te dwie normy prawne( art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 31 ust 1 specustawy) należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi organ wskazał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] dotknięta jest wadą rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych a także art. 32 ust. 4 pkt 2 i 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego co wyczerpuje dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...] obręb [...];[...],[...] obręb [...][...];[...]obręb [...][...]. W pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. Słusznie organ podniósł, iż zgodnie z art. 46. ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2003 r., Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 wg. stanu prawnego na dzień 6 czerwca 2007 r.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 wg. stanu prawnego na dzień 6 czerwca 2007 r.), drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30 w/w rozporządzenia , z wyłączeniem przedsięwzięć polegających na budowie zjazdów z dróg publicznych zostały zaliczone do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Tymczasem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...], określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia dla przedmiotowej inwestycji nie wymienia działek o nr ew. [...], obręb [...],[...],[...] obręb [...][...],[...], obręb [...][...], zaś decyzja z dnia [...] czerwca 2007r.Nr [...] udzielająca pozwolenia na budowę działki te obejmuje. Tak więc decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...], została więc wydana w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...] obręb [...],[...],[...] obręb [...][...],[...], obręb [...][...], bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska, a zatem z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Również okoliczność, iż inwestor nie przedstawił decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi na działkach o nr ew. [...], obręb [...],[...],[...] obręb [...][...],[...], obręb [...][...] –( pomimo iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...], działki te obejmuje) prawidłowo została zakwalifikowana przez organ jako rażące naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę należy dołączyć decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi). Brak oświadczenia o prawie dysponowania na cele budowlane działkami o nr ew. [...],[...] obręb [...] zasadnie organ zakwalifikował jako rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 i 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, co wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Jak bowiem wynika z akt postępowania administracyjnego ich właściciel Powiat [...] wyraził jedynie zgodę na dysponowanie przez Gminę Miasto [...] działką o nr ew. [...] wyłączenie w celu rozbiórki wiaduktu w ciągu ulicy [...] nad ulicą [...] i [...] w [...], oraz rozbiórki kładki nad ulicą Autostrada [...] w [...] zaś co do działki nr ew. [...] w ogóle nie wyrażał zgody na dysponowanie nią na cele budowlane przez Gminę Miasto [...]. W odniesieniu do działek o nr ew., [...],[...] obręb [...][...],[...], obręb [...][...] organ ustalił, iż ich właścicielem jest inwestor- Gmina Miasto [...] i choć nie złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do tych działek należy uznać za naruszenie art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego, jednak mając na uwadze skutki prawne i społeczno –gospodarcze wywołane kontrolowaną w trybie nadzoru decyzją, naruszenia tego nie można żadną miarą uznać za rażące. Pomimo stwierdzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] dotknięta jest wadą rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych a także art. 32 ust. 4 pkt 2 i 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego (co wyczerpuje dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 Kpa )w części dotyczącej działek o nr ew. [...],[...] obręb [...];[...],[...] obręb [...][...];[...]obręb [...][...], organ mając na uwadze cytowaną wyżej normę art. 31 ust 1 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. DZ. U. z 2008r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.) nie mógł stwierdzić nieważności kontrolowanej decyzji ograniczając się do stwierdzenia , iż decyzja ta została w tym zakresie wydana z naruszeniem prawa określając w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia zakres i charakter tych naruszeń. W ust. 1 art. 31 specustawy została zawarta regulacja o charakterze lex specialis w stosunku do unormowań k.p.a. dotyczących stwierdzania nieważności decyzji. Otóż w sytuacji, w której wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej złożony został po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja taka stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi, właściwy organ nie ma prawa do stwierdzenia jej nieważności. Zamiast tego organ administracji publicznej - stosując odpowiednio art. 158 § 2 k.p.a. - ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, iż art. 35 ust 2 Prawa budowlanego uchylony został ustawą z dnia 27 marca 2003r.( Dz.U z 2003 Nr 80, poz. 718) a więc nie obowiązywał już w dacie wydania decyzji Nr [...] nie mógł więc zostać naruszony ani prze Wojewodę [...] ani tym bardziej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Nie można także uznać zarzutu naruszenia przez organ nadzorczy art. 35 ust 1 Prawa budowlanego, bowiem organ dokonał analizy legalności decyzji Nr [...] z [...] czerwca 2007r. w kontekście zgodności z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. (zmienioną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r)., ustalającą lokalizację dla odcinka drogi krajowej nr [...], ulica [...] w [...] pomiędzy rondem [...] i skrzyżowaniem z ul. [...] na działkach [...],[...],[...],[...] obr. [...],[...],[...]obr. [...][...], [...],[...],[...],[...],[...], obr. [...][...],[...],[...], obr. [...][...],[...] obręb [...] [...]. Należy także podzielić stanowisko organu, iż brak udziału skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] Nr [...] należy oceniać jako ewentualną przesłankę wznowieniową ( art. 145 § 1 pkt 4 kpa) która nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Przywołany w uzasadnieniu skargi wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 czerwca I 2007r., sygn. akt II SA/Sz 455/07, pozostaje bez wpływu na niniejszą sprawę ponieważ dotyczy on decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2007r. a nie kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r. W końcu należy zgodzić się z organem, iż przeprowadzenie rozprawy administracyjnej ( art. 89 § 2 kpa) w postępowaniu którego przedmiotem jest ocena decyzji pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa nie prowadzi do osiągnięcia celu o którym mowa w dyspozycji tego przepisu ( tj. potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270).