VII SA/Wa 171/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2008 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Skarżąca jest inwestorem budowy budynku mieszkalnego konstrukcji drewnianej na działce nr ew. [...] we wsi Ż. gm. K. Czynności kontrolne organu powiatowego przeprowadzone w dniach 9 września 2002r. i 24 kwietnia 2003r. wykazały, że na działce znajduje się budynek mieszkalny konstrukcji drewnianej, wybudowany na starym fundamencie istniejącym po poprzednim budynku, a inwestor nie okazał decyzji o pozwoleniu na budowę. Zmiana przepisu art. 48 w związku z nowelizacją z dniem 11 lipca 2003r. ustawy prawo budowlane i możliwość legalizacji samowoli budowlanej pozwoliły organowi powiatowemu na podjęcie próby legalizacji przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał roboty przy budowie i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 2 miesięcy określonych przepisami dokumentów m.in. oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ inwestor nie wykonał w terminie nałożonego obowiązku i do dnia 8 listopada 2005r. nie przedłożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, PINB decyzją nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 prawa budowlanego z 1994r. nakazał inwestorowi dokonanie całkowitej rozbiórki do poziomu kamiennego fundamentu budynku mieszkalnego konstrukcji drewnianej, samowolnie wybudowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości Ż. W wyniku odwołania zainteresowanej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego, podkreślając jej prawidłowość. Jak wskazał organ odwoławczy, inwestor realizując przedmiotowy budynek mieszkalny naruszył przepisy prawa budowlanego dotyczące pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia zamiaru budowy, bowiem z akt sprawy wynika, że takiego pozwolenia nie posiada. Wskazując dalej, że obowiązująca ustawa Prawo budowlane przewiduje możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże pod pewnymi warunkami organ odwoławczy stwierdził, że inwestor nie wykonał nałożonych na niego obowiązków, co stanowiło o konieczności zastosowania przepisu art. 48 ust. 1 zgodnie z którym organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Równocześnie organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że działka nr [...] na której posadowiony jest przedmiotowy budynek mieszkalny posiada kilku współwłaścicieli, a zatem budowa obiektu na nieruchomości wymagała uzyskania przez inwestora zgody wszystkich współwłaścicieli na powyższą inwestycję (przekroczenie zakresu zwykłego zarządu nieruchomością wspólną). Skargę sądową na powyższą decyzję wniosła E. M. zarzucając że organy obu instancji nie wezwały jej w toku postępowania do złożenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Sad administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. W przedmiotowej sprawie organ administracji po stwierdzeniu wybudowania w 2002r. obiektu bez pozwolenia na budowę, mając na uwadze możliwość legalizacji zgodnie z nowym brzmieniem art. 48 ustawy (zmiana obowiązująca od 11 lipca 2003r. – ustawa z dnia 27 marca 2003r. Dz. U. Nr 80, poz. 718), postanowieniem nr [...] z dnia [...] wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia (w terminie 2 miesięcy) zaświadczenia Urzędu Miasta K. o zgodność obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt administracyjnych inwestor obiektu nie wykonał nałożonego obowiązku, co stanowiło podstawę do zastosowania przez organ powiatowy art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...]). Wbrew zarzutowi skarżącej o braku wezwania przez organ do złożenia oświadczenia i niepowiadomieniu o tym, z akt administracyjnych wynika, że postanowienie organu powiatowego Nr [...] zostało doręczone inwestorowi w dniu 1 grudnia 2003r. (zwrotne poświadczenie odbioru), a zatem skarżąca wiedziała o nałożonym obowiązku jak również o tym, że jego niewykonanie spowoduje zastosowanie przez organ ust. 4 art. 48 prawa budowlanego tj. nakaz rozbiórki. Zgodzić się więc należy z organem odwoławczym, że nakaz rozbiórki w powyższej sytuacji był zasadny, bowiem brak oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (brak również zgody współwłaścicieli działki nr [...], na której jest posadowiony budynek – przekroczenie zakresu zwykłego zarządu nieruchomością) stosownie do zapisu art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, obligował organ rozstrzygający do zastosowania art. 48 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym w drodze decyzji nakazuje się rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skarżąca nie przeczy nawet stwierdzeniu organów o braku posiadania przez nią pozwolenia na budowę jak również nie twierdzi, że złożyła wymagane oświadczenie. Jak już wyżej wykazano zarzut skargi o nie wezwaniu inwestora do złożenia stosownego oświadczenia w zakreślonym terminie, jest chybiony w świetle znajdującego się dowodu doręczenia postanowienia, a zatem bezzasadny pozostaje zarzut, iż obie instancje nie wykonały czynności mających na celu uzupełnienie dokumentacji przez inwestora, czym naruszyły art. 9 kpa i co winno stanowić wg skarżącej podstawę do ich uchylenia. W tym stanie rzeczy skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)