VII SA/Wa 171/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...], zwanej dalej "[...]" oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...], zwanej dalej "[...]", umorzył postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta W. (dalej: "Prezydent") z [...] czerwca 2017 r., nr [...] znak: [...], w której organ zmienił pozwolenie na budowę wydane na rzecz spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w W., zwanej dalej "inwestorem". Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] listopada 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę domu wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu i garażem podziemnym na działkach nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...] (dalej: "inwestycja"). Decyzją nr [...] z [...] czerwca 2017 r. Prezydent W. zmienił pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na budowie domu wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu i garażem podziemnym przy ul. [...] w W. wydane na rzecz inwestora. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), zwanej dalej "pr.bud." i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 814) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że projektowane zmiany nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] zatwierdzonego uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] października 2006 r. oraz nie wywierają negatywnego wpływu na działki objęte obszarem oddziaływania inwestycji, określonym w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją nr [...] z [...] listopada 2013 r. 3. Od powyższej decyzji odwołania, z zachowaniem ustawowego terminu, złożyły Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] w W. oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]. Zaskarżonej decyzji skarżące ad 1 i ad 2 zarzuciły rażące naruszenie: art. 104 § 1 i 2 k.p.a. oraz przepisów rozdziału 12 i 13 k.p.a. – wobec czego zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 33 § 22 i § 3 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ w trakcie prowadzonego postępowania oraz przy wydawaniu rozstrzygnięcia faktu, że dokument określony jako "pełnomocnictwo" udzielone B. D. do reprezentowania inwestora przez osoby o imieniu i nazwisku M. H. oraz A. R. jest wyłącznie kopią, na której brak jest daty sporządzenia ww. dokumentu, zatem zachodzi wątpliwość, czy B. D. mogła reprezentować inwestora i tym samym udzielać dalszych upoważnień (m. in. P. P. do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz wniosku o zmianę decyzji ostatecznej); art. 107 § 3 i 4 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego dotyczącego stanowiska organu pierwszej instancji, ograniczające się do stwierdzenia, ze "przedłożony projekt zamienny jest kompletny posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane"; art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranych dowodów, która przyniosła skutek w postaci wydania zaskarżonej decyzji wyłącznie z tego względu, że inwestor spełnił wszystkie wymagane prawem przesłanki do uzyskania pozwolenia na budowę i jego zmiany, bez jednoczesnego rozważenia jak w rzeczywistości dana inwestycja będzie oddziaływać na komfort okolicznych mieszkańców; art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d pr.bud. w zw. z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych", poprzez jego "sztywne" zastosowanie polegające na milczącym uznaniu, że przeznaczona przez inwestora ilość miejsc postojowych jest wystarczająca dla zabezpieczenia potrzeb parkingowych nie tylko mieszkańców planowanej inwestycji, ale również sąsiadów, gdy istniejąca infrastruktura parkingowa nie pozwala na swobodne parkowanie, a znikoma liczba miejsc parkingowych przewidziana w projekcie budowy nie rozwiąże istniejącego problemu z brakiem miejsc postojowych; art. 28 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w postępowaniu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] i nie wyjaśnienie powodów, dla których organ odmówił temu podmiotowi prawa do udziału w postępowaniu; bezkrytyczne przyjęcie proponowanego przez inwestora rozwiązania dojazdu do garaży na poziomie parteru na działkach nr ewid. [...] i [...], usytuowanego bezpośrednio pod oknami budynków przy ul. [...] i ul. [...] zamiast usytuowania tego wjazdu do garaży bezpośrednio w rejonie skrzyżowania ulic [...] i [...]. W związku z powyższymi zarzutami, skarżące wspólnoty wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania prowadzonego przez Prezydenta w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Dodatkowo, skarżące wniosły, na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w [...] na decyzję nr [...] Wojewody [...] z [...] marca 2017 r., w której organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję nr [...] Prezydenta W. z [...] listopada 2013 r., w której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. 4. Po rozpatrzeniu odwołań skarżących ad 1 i ad 2, Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2017 r. umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ drugiej instancji wydał powyższą decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257). Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę jest nową sprawą w stosunku do rozstrzygniętej wcześniej decyzją o pozwoleniu na budowę. Jest ono ograniczone merytorycznie tylko do zakresu dokonywanej zmiany projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z tym obszar oddziaływania obiektu jest ustalany odpowiednio do zakresu projektowanej zmiany. Oznacza to, że legitymację procesową w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 36a pr.bud. będą mieli, co do zasady, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowych zmian, o ile zmiany te będą wprowadzały ograniczenia lub uciążliwości w zgodnym z prawem zagospodarowaniu ich nieruchomości. Wojewoda [...] przyjął, że powinien ocenić przedmiotową sprawę wyłącznie w zakresie dokonanej zmiany. Dalej Wojewoda [...] wyjaśnił, że skarżące wspólnoty mieszkaniowe zostały uznane za strony w postępowaniu o zmianę pozwolenia na budowę. Jednakże po przeanalizowaniu akt sprawy oraz projektu budowlanego organ stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym skarżące nie posiadają przymiotu strony. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, działki o nr ewid. [...] i [...] należące do skarżących leżą w bezpośrednim sąsiedztwie działek, na których przewidziana jest przedmiotowa inwestycja. Jednakże po przeanalizowaniu projektu budowlanego, w ocenie Wojewody [...] działki skarżących nie leżą w obszarze oddziaływania zaskarżonej zmiany inwestycji i tym samym nie ogranicza ona możliwości ich zagospodarowania, w tym zabudowy. Organ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania przed organem pierwszej instancji była zmiana o pozwoleniu na budowę w zakresie: (1) zmiany sposobu zagospodarowania działki, w tym likwidacja zjazdu do garażu podziemnego - zastąpienie go dojazdem do garaży na poziomie parteru, zmiana lokalizacji skrzynki elektrycznej, zmiana lokalizacji i wielkości placyku wejściowego, wydłużenie budynku o 30 cm od strony uliczki dojazdowej do ul. [...]; (2) zmiany w projekcie architektonicznym, w tym likwidacja kondygnacji podziemnej, likwidacja mieszkań na parterze, zmiana przeznaczenia kondygnacji parteru na garaże, pomieszczenia techniczne oraz komórki lokatorskiej, zmiana ilości lokali mieszkalnych, zmiana układu klatki schodowej i lokalizacji dźwigu osobowego, zmiana układu okien. W rezultacie Wojewoda [...] stwierdził, że brak jest jakichkolwiek zmian w zakresie zagospodarowania działki, które mogłyby spowodować ograniczenia w zakresie możliwości zagospodarowania działek nr ewid. [...] i [...]. W szczególności organ wziął pod uwagę, że wydłużenie budynku o 30 cm zaprojektowane jest od strony ul. [...], a więc nie od strony, na której znajdują się działki należące do skarżących wspólnot. W konsekwencji organ wojewódzki uznał, że przedmiotowe postępowanie odwoławcze zasługuje na umorzenie, jako zainicjowane przez podmioty, którym nie przysługuje status strony. Wynika to z faktu, że nie występują prawne ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości skarżących. 5. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem pismami z 19 grudnia 2017 r. skarżąca ad 1 i skarżąca ad 2 złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia i poprzedzającej je decyzji Prezydenta W. z [...] czerwca 2017 r. Nr [...]. Zaskarżonej decyzji skarżąca ad 1 i skarżąca ad 2 zarzuciły rażące naruszenie: art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze w sprawie, poprzez co organ drugiej instancji uniemożliwił stronom postępowania uzyskanie merytorycznego rozstrzygnięcia co bezsprzecznie naruszyło ich prawo do uczestniczenia w postępowaniu oraz naruszyło prawo do obrony ich interesu prawnego, doprowadzając do utrzymania w obrocie prawnym dotkniętej wadą nieważności decyzji Prezydenta W.nr [...] z [...] czerwca 2017 r., która została wydana przedwcześnie, bez uwzględnienia mającego dopiero zapaść wyroku WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1143/17; art. 15 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego z powodów formalnych, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności przez bezpodstawne wydanie rozstrzygnięcia kończącego sprawę niemerytorycznie, czym Wojewoda [...] zamknął skarżącym drogę do rzeczowego rozpatrzenia zarzutów i wniosków podniesionych w złożonych odwołaniach, a które – w ocenie skarżących – przekonują o konieczności jej uchylenia i umorzenia postępowania w tym zakresie; art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez WSA w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 1143/17), w którym zostanie rozpatrzona skarga na decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę spornej inwestycji; art. 104 § 1 i 2 k.p.a. oraz przepisów rozdziału 12 i 13 k.p.a. – wobec czego zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 28 k.p.a. poprzez odmowę skarżącym przymiotu strony w postępowaniu przed organem drugiej instancji, podczas gdy skarżące zostały uznane i dopuszczone do postępowania przez Prezydenta W., a ich uprawnienie do działania w sprawie jako strony nie było kwestionowane przez organ pierwszej instancji oraz na wcześniejszym etapie; art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. poprzez nieuzasadnione dokonanie oceny przez organ drugiej instancji, że nieruchomości należące do skarżących nie pozostają w obszarze oddziaływania inwestycji, a przez to uznanie przez organ, że skarżące nie posiadają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 pr.bud., pomimo faktu, że każda inwestycja na działkach nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] w [...], będzie miała istotny wpływ na działki należące do skarżących; art. 36a pr.bud. poprzez bezpodstawne wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o zmianie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a także wydanie przez organ drugiej instancji decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze w sytuacji, gdy organ ten powinien był zawiesić to postępowanie. 6. Odpowiadając w dniu 19 stycznia 2018 r. na ww. skargi organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o ich oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżące pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. 7. Na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. Sąd zarządził połączenie na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. sprawy ze skargi skarżącej ad 1 o sygn. akt VII SA/Wa 171/18 ze skargą skarżącej ad 2 o sygn. akt VII SA/Wa 172/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd zarządził, że sprawa z obu skarg będzie prowadzona pod sygn. akt VII SA/Wa 171/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 8. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaniem podstawy prawnej. 9. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak i w pewnym zakresie przepisów o postępowaniu administracyjnym. W pierwszej kolejności poważne wątpliwości Sądu budzi sentencja zaskarżonej decyzji oraz wskazana podstawa prawna tego aktu. Organ odwoławczy stwierdził w zaskarżonej decyzji, że "umarza postępowanie w przedmiotowej sprawie". Jednocześnie wskazał art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. jako podstawę własnej decyzji. Rozwiązanie takie należy uznać za wadliwe. Na postawie art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. umarza się postępowanie odwoławcze. Tymczasem organ drugiej instancji stwierdzając, że umarza postępowanie w sprawie zasugerował, że umorzył postępowanie w przedmiocie pozwolenia na dokonanie zmian w projekcie inwestycyjnym. Taki bowiem był przedmiot postępowania i decyzji organu pierwszej instancji – Prezydenta W. – z dnia [...] czerwca 2017 r. Można byłoby zatem uznać, że intencja organu drugiej instancji jest jasna i że jego celem było rzeczywiście wyłącznie umorzenie postępowania odwoławczego, a nie postępowania w sprawie. Niewątpliwie jednak nie powinno być tak, że strony postępowania są zmuszane do domyślania się, jakie rozstrzygnięcie zostało rzeczywiście wydane przez organ. Jak wskazano wyżej Sąd rozpatrujący skargi skarżącej ad 1 i skarżącej ad 2 uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie przez organ odwoławczy przepisów prawnomaterialnych oraz przepisów o postępowaniu administracyjnym. Tym samym Sąd utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, tj. decyzję Prezydenta W. zmieniającą pozwolenie na budowę domu wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu i garażem podziemnym zlokalizowanego na działkach nr ewid. i położonych przy ul. [...] w W., dzielnica [...]. W odniesieniu do przepisów prawnomaterialnych Sąd podziela stanowisko skarżących, że organ drugiej instancji przyjął zbyt wąskie rozumienie pojęcia (ustawowego wyrażenia) obszaru oddziaływania obiektu. W zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] uznał, że obie Wspólnoty Mieszkaniowe nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym. Działki o nr ewid. [...] i [...] należące do skarżących ad 1 i ad 2 są bowiem położone w bezpośrednim sąsiedztwie działek inwestycyjnych, jednak w ocenie organu drugiej instancji działki skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji. Przez inwestycję rozumie się zmiany w projekcie architektonicznym odnoszące się do kondygnacji podziemnej, oraz parteru budynku mieszkalnego, a także zmiany układu klatki schodowej, lokalizacji dźwigu osobowego i układu okien, a dodatkowo zmiany sposobu zagospodarowania działek inwestycyjnych, włącznie z wydłużeniem budynku o 30 cm od strony uliczki dojazdowej do ul. [...]. Obiektem, którego oddziaływanie jest przedmiotem sporu jest zatem budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z terenem podlegającym zagospodarowaniu oraz garażem. W tym stanie rzeczy organ drugiej instancji uznał, że przedmiotowa inwestycja nie ogranicza możliwości zagospodarowania działek należących do skarżącej ad 1 i skarżącej ad 2. Faktycznie organ przyjął, że inwestycja nie rodzi ograniczeń w zakresie ukształtowanej już zabudowy działek należących do skarżących. Sąd stwierdza, że przyjęte przez organ odwoławczy rozumienie obszaru oddziaływania obiektu (inwestycji) może być uznane za zbyt wąskie. W wyniku bardzo licznych sporów sądowoadministracyjnych o właściwa interpretacje art. 3 pkt 20 pr.bud. Naczelny Sąd Administracyjny wypracował w swoich orzeczeniach stanowisko, które rekomenduje nadawanie spornemu wyrażeniu szerszego zakresu znaczeniowego. Między innymi w wyroku z 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 131/16, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr.bud. nie należą jedynie przepisy techniczno-budowlane (normujące warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz warunki techniczne użytkowania innych obiektów budowlanych, ale wszelkie regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. W szczególności należą do nich przepisy sanitarne, a także przepisy z zakresu ochrony środowiska, w tym dotyczące ochrony przed hałasem, zanieczyszczeniami powietrza i inne (...). Nie ulega także wątpliwości, że wyznaczenie tak pojmowanego obszaru oddziaływania obiektu wymaga każdorazowo uwzględnienia konkretnych (indywidualnych) cech i parametrów danej inwestycji (...). Przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej rozumie się także istotne utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. W związku z powyższym rozumieniem obszaru oddziaływania inwestycji Sąd uznaje, że organ drugiej instancji nie wziął pod uwagę faktu, że wjazd do garażu zaprojektowanego budynku usytuowany jest bezpośrednio pod oknami budynków przy ul. [...]i ul. [...]. Skarżące w odwołaniach wskazywały jednak, że wskazany wjazd mógłby być usytuowany w rejonie skrzyżowania ulic [...] i [...]. Do tej okoliczności organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu własnej decyzji. Jednocześnie, usytuowanie wjazdu do garażu w bezpośredniej bliskości okien sąsiednich budynków, w sytuacji, w której istnieje – choćby potencjalnie – możliwość odmiennej lokalizacji wjazdu, może być uznane za oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Skoro tak, to niezasadne jest stanowisko organu o braku oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a tym samym o braku przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym, co przyjął organ drugiej instancji w stosunku do skarżących ad 1 i ad 2. Organ drugiej instancji nie wziął również pod uwagę podnoszonego przez skarżąca ad 1 zarzutu, że lokalizacja inwestycji objętej decyzjami organów pierwszej i drugiej instancji utrudnia, bądź nawet uniemożliwia utrzymanie we właściwym stanie i naprawy izolacji wodnej w budynku należącym do skarżącej ad 1. Podobnie organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu pękania ścian w budynku należącym do skarżącej ad 1. Oczywiście należałoby w takim przypadku rozważyć, czy naruszenie struktury ścian budynku ("pękanie") może być wynikiem sposobu prowadzenia prac budowlanych, a nie samego projektu budowalnego. W takim przypadku nie można byłoby zarzucić, że udzielenie pozwolenia na zmianę wcześniejszego pozwolenia na budowę w przedmiotowej inwestycji jest obarczone wada nakazująca wyeliminowanie takich aktów z obrotu prawnego. Brak jednak ustosunkowania się do zarzutu podnoszonego przez skarżącą ad 1 oznacza jednak, że istotne okoliczności sprawy nie zostały prawidłowo zbadane. Tym samym można twierdzić, że przyczyną naruszenia art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 pr.bud. było naruszanie art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. 10. Sąd zobowiązany jest także wskazać, że niektóre z zarzutów podnoszonych przez skarżące ad 1 i ad 2 nie mogą być brane pod uwagę w niniejszej sprawie, gdyż zostały już ocenione przez właściwy sąd. W chwili składania do Sądu skarg przez skarżące ad 1 i ad 2 nie była jeszcze ostatecznie rozstrzygnięta skarga skarżącej ad 1 na decyzję Wojewody ,[...] z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia decyzją Prezydenta W. nr [...] projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Dlatego też, skarżące ad 1 i ad 2 wniosły w skargach o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w rozpatrywanej sprawie do czasu rozpatrzenia skarg na oryginalną decyzje o pozwoleniu na budowę (wydaną [...] listopada 2013 r.). W chwili wydawania wyroku w niniejszej sprawie wcześniejsze skargi zostały już rozpatrzone przez sąd. W dniu 22 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok (sygn. akt VII SA/Wa 1143/17) odnoszący się właśnie do skarg skarżących ad 1 i ad 2 na oryginalne pozwolenie na budowę. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargi obu skarżących Wspólnot Mieszkaniowych. Jednocześnie Sąd w wyroku z 22 lutego 2018 r. odniósł się już do zarzutów podnoszonych przez skarżące ad 1 i ad 2 w niniejszej sprawie. W szczególności Sąd uznał, że niezasadny jest zarzut odnoszący się do prawidłowości umocowania B. D. do działania w imieniu inwestora. Sąd stwierdził, że ww. pełnomocnictwo było prawidłowo udzielone. Podobnie, po szczegółowym zbadaniu projektu budowlanego Sąd stwierdził, że co prawda projektowany wjazd do budynku będącego przedmiotem pozwoleń na budowę częściowo koliduje z istniejącym przyłączem kanalizacyjnym do budynku przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2017 r. Nr [...] zabrakło też odniesienia się do zarzutu o kolizji istniejącej kanalizacji z projektowanym wjazdem do garażu. W sprawie prowadzonej pod sygnaturę VII SA/Wa 1143/17 Sąd uznał wszakże zarzut naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b pr.bud. za niezasadne. We wskazanej sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1143/17 Sąd odniósł się również do zarzutów dotyczących liczby miejsc parkingowych przeznaczonych dla nowej inwestycji. Dlatego też w niniejszej sprawie Sąd nie rozpatruje już szczegółowo wymienionych wyżej zarzutów, chociaż są one również zawarte w skardze będącej przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd jest bowiem związany art. 153 p.p.s.a., który nakazuje uznawać za wiążącą ocenę prawna określonych okoliczności wyrażoną we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego. 11. Badając obszar oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie należało również zwrócić uwagę na fakt, że w projekcie zatwierdzonym decyzją Prezydenta W. z [...] czerwca 2017 r. (decyzja organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie) projektant wyraźnie wskazał, że w obszarze oddziaływania inwestycji znajdują się działki należące do skarżących ad 1 i ad 2. Można przyjąć, że organ drugiej instancji nie był bezwzględnie związany ustaleniem projektanta, ale przyjmując odmienną ocenę stanu faktycznego i odmienną kwalifikację skarżących ad 1 i ad 2 z punktu widzenia art. 30 pkt 20 pr.bud. powinien co najmniej wyjaśnić przyczyny dla których przyjął własne rozstrzygnięcie. Niestety organ odwoławczy nie uczynił zadość takiemu obowiązkowi wynikającemu z art. 107 § 3 k.p.a. 12. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy będzie zobowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Obowiązkiem organu będzie również uwzględnienie ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyjętych w wyroku z 22 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1143/17, jak również stwierdzonych przez Sąd wad postępowania i nieustalonych okoliczności wskazanych powyżej. Wszystkie te okoliczności organ powinien poddać analizie, ta zaś winna znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym i rzetelnym uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. 13. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy, czyli jak w pkt II i III wyroku.