VII SA/Wa 1712/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi B.M. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji skargę oddala Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., w zw. z art. 36 ust 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów (Dz.U. Nr 5, poz. 42, ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia B.M. - utrzymała w mocy postanowienie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] maja 2010r. odmawiające wyjaśnienia wątpliwości, co do treści uprawnień budowlanych nadanych B.M. decyzją z dnia [...] stycznia 1982 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane osoby, które przed dniem jej wejścia w życie uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie. Zakres uprawnień budowlanych należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o ich nadaniu i w oparciu o przepisy będące podstawą ich nadania. Decyzja o nadaniu uprawnień budowlanych lub o stwierdzeniu posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie określa każdorazowo zakres prac projektowych lub robót budowlanych w danej specjalności, do których uprawnia. Odnosząc do zarzutów zażalenia organ wyjaśnił, że B.M. posiada uprawnienia o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, upoważniające do wykonywania funkcji projektanta w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Z uprawnień tych nie wynika wprost możliwość pełnienia samodzielnej funkcji projektanta w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych budynków i innych budowli, upoważniająca - w świetle art. 12 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego - do sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych oraz okresowych kontroli wynikających z art. 62 ww. ustawy. Organ podniósł, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. bada wyłącznie treść decyzji, co do której strona zgłasza wątpliwości i treść wniosku strony. W ramach tego postępowania nie mieści się więc wykładnia przepisów będących podstawą wydania decyzji objętej wyjaśnieniem. Wyjaśnienie podstawy prawnej zawierać powinna sama decyzja w uzasadnieniu, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji nie polega na interpretacji gramatycznej, logicznej czy celowościowej, lecz na objaśnieniu, jak organ wydający decyzję rozumiał jej sens. Organ nie może zatem wyjść poza treść decyzji, nie może doprowadzić do nowego rozstrzygnięcia sprawy, ani też go uzupełniać. Organ podkreślił, że B.M. żądała wyjaśnienia decyzji w kwestiach, które nie były tą decyzją objęte, gdyż wniosła o rozstrzygnięcie czy posiadane uprawnienia do projektowania w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych budynków i innych budowli, upoważniają ją w świetle art. 12 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego do sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych oraz okresowych kontroli wynikających z art. 62 cyt. ustawy. Organ zaznaczył, że wyjaśnienie wątpliwości strony, musiałoby nastąpić przede wszystkim w oparciu o rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. Nr 69, poz. 229). Wątpliwości strony nie dotyczą treści decyzji, tylko przepisów będących materialno-prawną podstawą ww. decyzji oraz rozporządzenia z dnia 18 lipca 1991r. Jest to wniosek o dokonanie interpretacji przepisów prawa. Wniosek strony wykracza poza treść decyzji, tym samym nie może być rozpatrzony w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Wątpliwości interpretacyjne przepisów prawa powinny być wyjaśniane w drodze właściwej wykładni, która nie może obejmować treści decyzji nie budzącej wątpliwości. W takich przypadkach organ powinien w formie zwykłej korespondencji zinterpretować obecnie obowiązujące przepisy prawa i przedstawić swoje stanowisko co do zakresu uprawnień, co też uczynił pismem z dnia z dnia 21 maja 2010 r. Skargę na powyższe postanowienie złożyła B.M. wnosząc o uchylenie obu wydanych rozstrzygnięć i nakazanie wydania postanowienia w oparciu o art. 113 § 2 k.p.a., zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skarżąca wskazała, że zgadza się w z powołanymi orzeczeniami sadowymi i nie wnosiła o nadinterpretację decyzji, czy też tworzenie nowego zakresu jej uprawnień. Zgadza się, że decyzja co do zakresu jej praw jest przejrzysta i nie powinna budzić wątpliwości, ani wymagać wyjaśnień w myśl art. 113 § 2 k.p.a. Z jednym zastrzeżeniem, gdyby w sprawie Okręgowa Izba upoważniona m. in. do interpretacji uprawnień zawodowych swoich członków, ograniczyła się do potwierdzenia wyłącznie zakresu uprawnień, brak byłoby potrzeby i podstaw do występowania w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Skarżąca wskazała, że mając uprawnienia do projektowania, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt. 5 i art. 62 ust. 1 Prawa budowlanego, ma prawo do kontroli obiektów. Żaden z tych przepisów nie stwarza ograniczeń. Jedyny wymóg sprawowania kontroli utrzymania obiektów budowlanych to potwierdzenie uprawnień w zakresie projektowania. Te zaś, w pełnym zakresie, pod rządami nowego Prawa budowlanego, zgodnie z art. 104 - posiada. W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997r. (Dz.U. 1997r. Nr 111, poz. 726.) zmieniającej ustawę z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w art. 13 pkt. 4 wskazano, że "uprawnienia do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi stanowią również podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt. 5 i 6." W ustawie nie mówi się o dacie otrzymania uprawnień do projektowania, tylko o ich posiadaniu. Skarżąca stwierdziła, że w myśl art. 104 ww. ustawy, nadal posiada uprawnienia projektanta w specjalności konstrukcyjno budowlanej, a w myśl art. 13 pkt. 4 ustawy z 22 sierpnia 1997r. posiada uprawnienia do kontroli określonych w art. 12 ust. 1 pkt. 5, a także kontroli ujętych w art. 62 Prawa budowlanego. Organ winien, w myśl art. 113 § 2 k.p.a., wyjaśnić czy posiadając uprawnienia budowlane do projektowania nadane ww. decyzją skarżąca może przeprowadzać kontrole utrzymania obiektów budowlanych. Zawężając uprawnienia skarżącej organy naruszyły ww. przepisy, w tym art. 104 i 12 ust. 1 pkt. 5 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, dlatego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak wynika z treści wniosku wszczynającego postępowanie w niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wydanie postanowienia, w trybie art. 113 § 2 kpa, potwierdzającego zgodnie z przepisami Prawa budowlanego nadane uprawnienia do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie – projektanta w zakresie rozwiązań konstrukcyjno budowlanych i innych budowali (z wyłączeniem budowli specjalistycznych ...) po myśli art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz poprzez art. 13 ust. 1 i 4, do sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych oraz okresowych kontroli, ujętych w art. 62 Prawa budowlanego. W związku z powyższym wskazać trzeba, zgodnie z art. 113 § 2 kpa organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie strony wątpliwości co do treści decyzji. Instytucja uregulowana w powołanym przepisie ma na celu usunięcie niejasności decyzji, w sytuacji gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością, utrudniającą zrozumienie jej sensu. Konieczność wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji ma zatem miejsce tylko wtedy, gdy jest ona niejasna, w taki sposób, że utrudnia ustalenie istoty rozstrzygnięcia, czy też pozostaje w sprzeczności z samym rozstrzygnięciem. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji - jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądów administracyjnych - nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany treści merytorycznej rozstrzygnięcia, jak również go uzupełniać. Nie może też pozostawać w sprzeczności z treścią rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 1999 r. I SA 1456/98, z dnia 17 grudnia 2002 r. II SA 1560/01, z dnia 9 stycznia 2003 r. I SA 1283/01 i z dnia 27 stycznia 2003 r. III SA 622/01). W podobny sposób istotę i granice stosowania tej instytucji prawnej określa się w komentarzach (np. autorstwa M. Jaśkowskiej i A. Wróbla, Zakamycze 2005, wyd. II oraz G. Łaszczycy, Cz. Martysza i A. Matana, LEX 2007, wyd. II B.; Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, W-wa 2000, s. 473). Z wniosku natomiast wynika, że skarżąca domagała się – jak słusznie podkreślił organ – rozstrzygnięcia, czy nadane decyzją z dnia [...] stycznia 1982 r. uprawnienia budowlane upoważniają, na postawie art. 12 ust.1 pkt 5 Prawa budowlanego również do sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych oraz okresowych kontroli, o których mowa w art. 62 Prawa budowlanego. Zauważyć należy, że decyzja z dnia [...] stycznia 1982r. o stwierdzeniu przygotowania zawodowego skarżącej do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej projektanta w zakresie rozwiązań konstrukcyjno- budowlanych budynków i innych budowli w ogóle nie zawiera upoważnienia do sprawowania kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych oraz okresowych kontroli, o których mowa w art. 62 Prawa budowlanego. Żądanie skarżącej wykraczało zatem poza treść decyzji i jako takie nie podlegało wyjaśnieniu w trybie art. 113 § 2 kpa, prowadziłoby bowiem do wyjaśnienia decyzji poza jej granicami. W związku z powyższym, a także wobec treści art. 104 Prawa budowlanego - zgodnie z którym osoby które przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskały uprawnienia budowlane lub stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, zachowują uprawnienia do pełnienia tych funkcji w dotychczasowym zakresie - zakres uprawnień budowlanych nadanych skarżącej należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji, w oparciu o przepisy będące podstawą ich nadania. Nie można było więc zgodzić się z zarzutem skargi, że organy w jakikolwiek sposób "zawęziły uprawnienia skarżącej". W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.