VII SA/Wa 1713/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów na rzecz skarżącej S. S. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VII SA/Wa 1713/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Architektów odmówiła S. S. - bez przeprowadzenia egzaminu nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Dnia 3 marca 2008r. S. S. złożyła wniosek o nadanie jej uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej załączając książkę praktyki zawodowej zarejestrowaną pod numerem [...] w dniu 15.09.2003r. Analizując przedstawioną książkę komisja egzaminacyjna powołana przez Okręgowa Komisję Kwalifikacyjną [...] Okręgowej Izby Architektów stwierdziła, że cała długość praktyki projektowej na podstawie wpisów w książce wynosi 24,8 miesiąca natomiast zawarte w niej wpisy w okresie: -od 1.07.do 4.08.2004 = 35 dni; -od 5.08.do 8.09.2005 = 34 dni; -od 14.03. do 4.05.2006 = 52 dni; -od 27.06 do 17.07.2006 = 21 dni -od 25.07.do 31.07.2006 i od 22.08.do 28.08.2006=14 dni; -od 18.09 do 14.10.2006 = 27 dni; -od 20.10.do 9.03.2007 =141 dni; -od 14.04.do 18.05.2007 = 34 dni; -od 12.06.do 2.09.2007 = 83 dni -od 21.09.2007 do 29.02.2008 =162dni stanowiące łącznie 603 dni czyli 20 miesięcy dokumentują prace w charakterze asystenta projektanta wyłącznie przy projektach katalogowych (gotowych) domów jednorodzinnych. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna uznała, że okres praktyki obejmujący wskazany wyżej zakres nie może być wliczony do praktyki zawodowej albowiem praca wnioskodawczyni ograniczała się tylko do jednego zagadnienia (typowe budownictwo jednorodzinne) niezapewniającego praktykantowi udziału w pracach nad pełnym opracowaniem projektu architektoniczno-budowlanego a zatem nie spełnia wymogów praktyki zawodowej, o której mowa w art. 12 ust. 2 Prawo budowlane. Nie jest to bowiem praktyka dostosowana do rodzaju i stopnia skomplikowania działalności jak również innych wymagań związanych z funkcją, którą wnioskodawczyni zamierza wykonywać po uzyskaniu uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej bez ograniczeń. Postanowieniem z dnia [...].04.2008r. Komisja egzaminacyjna nałożyła na wnioskodawczynię obowiązek uzupełnienia braków poprzez wpisanie do książki praktyk czy wykonywane projekty posiadają konkretną lokalizację i inwestora czego wymaga §4 ust. 3 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. nr 83, poz. 578; dalej też: Rozporządzenie.) Po ponownych zweryfikowaniu uzupełnionej książki praktyki Komisja postanowiła uznać jako praktykę projektową jedynie wpisy, w których występuje zarówno lokalizacja jak i inwestor gdyż świadczy to o tym, że praktykant brał udział w adaptacji projektu gotowego sporządzając projekt zagospodarowania. Natomiast fakt sprzedaży projektu gotowego konkretnej osobie nie jest dowodem na uczestnictwo wnioskodawczyni w sporządzaniu projektu budowlanego w szczególności w pracach projektowych związanych z dostosowaniem projektu gotowego do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy oraz do warunków otoczenia o czym mówi §4ust.3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 120 poz. 1133). Reasumując - komisja egzaminacyjna na podstawie uzupełnionych wpisów w książce praktyki stwierdziła, że : 1. praktyka wykonawcza wnioskodawczyni uznana przez Komisję jako odbyta prawidłowo wynosi 12 miesięcy i jest wystarczająca. 2. praktyka projektowa, którą komisja uznaje wynosi 155dni (czyli 5 miesięcy) i jest niewystarczająca wobec wymaganych 24 miesięcy tej praktyki. Komisja uznała praktykę w okresie: -od 14.02 do 28.03.2005 = 43; -od15.11.do 12.12.2005 = 28 dni; -od 21.04.26.05.2006 = 36dni; -od 4.09.do 17.09.2007 = 14 dni; -od 10.03 do 13.04.2007 =34dni. S. S. złożyła odwołanie od decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] czerwca 2008r zarzucając naruszenie: 1. §7 ust. 6 pkt. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przez uznanie, że Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna w ramach tego przepisu może analizować przebieg praktyki zawodowej osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane pod kątem merytorycznym podczas gdy przepis ten umożliwia komisji jedynie sprawdzenie spełnienia wymogów formalnych praktyki zawodowej a ocena teoretycznej i praktycznej znajomości zawodu następuje dopiero w czasie przeprowadzenia egzaminu. 2. art. 14 ust. 3.1 pkt b) oraz art. 14 ust. 4 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa Budowlanego przez błędne przyjęcie, że do uzyskania uprawnienia budowlanego w specjalności architektonicznej konieczne jest odbycie dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów, w których występuje zarówno lokalizacja, jak i inwestor i tym samym nie jest odbyciem praktyki zawodowej uczestniczenie w pracach projektowych przy sporządzaniu projektów gotowych, podczas gdy z przytoczonych przepisów wynika, że w czasie odbywania praktyki wystarczy uczestniczyć w pracach projektowych przy sporządzaniu projektów, przy czym ustawa nie definiuje o jakie projekty chodzi, jak również nie nakłada obowiązku uczestniczenia w pracach projektowych związanych z dostosowaniem projektu gotowego do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. W odwołaniu zawarła wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej przy [...] Izbie Architektów we W. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazała, że Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna jako podstawę prawną decyzji wskazała między innymi przepis § 7 ust. 6 pkt I i 2 Rozporządzenia Zgodnie z tym przepisem Izba wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu w przypadku: (1) bezskutecznego upływu terminu do usunięcia braków w dokumentacji oraz (2) jeżeli wykształcenie lub praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3 rozporządzenia. Żaden ze wskazanych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. Strona skarżąca uzupełniła braki w dokumentacji dołączonej do wniosku w zakreślonym terminie. Ponadto praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3 rozporządzenia. Postanowienie to nakazuje jedynie, aby praktyka zawodowa odbywana była po uzyskaniu dyplomu ukończenia wyższej uczelni pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń we właściwej specjalności i będącym czynnym członkiem samorządu zawodowego. Stawianie przez komisję kwalifikacyjną innych wymogów dotyczących praktyki niż te określone w rozporządzeniu, nie znajduje podstawy prawnej. Ustawodawca nie widział bowiem możliwości uznania administracyjnego w zakresie oceny merytorycznej przebiegu praktyki zawodowej. Obowiązujące przepisy kładą jedynie nacisk na to co powinno znajdować się w zaświadczeniu. Natomiast sprawą organu nie jest dokonywanie oceny merytorycznej przebiegu praktyki skoro odbywała się ona pod kierunkiem osoby nadzorującej praktykę. Oceny teoretycznej i praktycznej znajomości zawodu komisja może dokonać dopiero w czasie przeprowadzania egzaminu, a nie na etapie dopuszczenia do egzaminu. W przeciwnym razie mielibyśmy do czynienia z ograniczeniem, uprawnienia architekta do przystąpienia i złożenia egzaminu. Skarżąca wskazała także, że przepisy prawa nie wymagają aby projekty wykonywane w ramach praktyki zawodowej posiadały konkretną lokalizację i wskazywały inwestora. Przepis §4 ust. 3 pkt. 1 Rozporządzenia należy rozumieć wyłącznie w kategoriach obowiązków dokumentacji obiektów budowlanych w przypadku gdy architekt – praktykant uczestniczył w sporządzaniu projektu na potrzeby konkretnej inwestycji, która ma być realizowana . Decyzją z dnia [...] września 2008r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów z dnia [...] czerwca 2008r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że po rozpatrzeniu całości akt sprawy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania z powodów następujących: 1. § 7 ust 6 pkt I i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83 poz. 578 z późn. zmianami) w istocie jest przepisem proceduralnym i nakazuje organowi kwalifikować praktykę zawodową w oparciu o wymogi wyspecjalizowane w §3 tegoż rozporządzenia. Przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy §4 ust. 3 pkt 1 cytowanego rozporządzenia nakazują praktykantowi w sposób niebudzącą wątpliwości określać lokalizację i nazwę inwestora przy podawaniu w książce praktyk wykonanych projektów. Tego skarżąca mimo postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie wykazała. Organ I instancji miał więc prawo, a także i obowiązek podjąć zaskarżoną decyzję. 2.Faktycznie przepisy art 14 Prawa budowlanego określają, jakie wymogi winien spełniać ubiegający się o uprawnienia budowlane, ale jednocześnie ustawodawca w art. 16 upoważnia właściwy organ do precyzyjnego określania w rozporządzeniu m. In. rodzaju i zakresu przygotowywania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Takie rozporządzenie zostało wydane i jest nim omówione w punkcie I rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r.. Niedostrzeganie przez odwołującą się ustaleń tego rozporządzenia świadczy chyba o wybiórczym i instrumentalnym traktowaniu prawa. S. S. złożyła skargę na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów z dnia [...] września 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze skarżąca zarzuciła naruszenie: 1.art. 107§3 kpa z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej przez co organ administracji nie rozstrzygnął zarzutów stawianych decyzji organu I instancji. 2. §7 ust. 6 pkt. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przez uznanie, że Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna w ramach tego przepisu może analizować przebieg praktyki zawodowej osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane pod kątem merytorycznym podczas gdy przepis ten umożliwia komisji jedynie sprawdzenie spełnienia wymogów formalnych praktyki zawodowej a ocena teoretycznej i praktycznej znajomości zawodu następuje dopiero w czasie przeprowadzenia egzaminu. 3. art. 14 ust. 3.1 pkt b) oraz art. 14 ust. 4 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlanego przez błędne przyjęcie, że do uzyskania uprawnienia budowlanego w specjalności architektonicznej konieczne jest odbycie dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów, w których występuje zarówno lokalizacja, jak i inwestor i tym samym nie jest odbyciem praktyki zawodowej uczestniczenie w pracach projektowych przy sporządzaniu projektów gotowych, podczas gdy z przytoczonych przepisów wynika, że w czasie odbywania praktyki wystarczy uczestniczyć w pracach projektowych przy sporządzaniu projektów, przy czym ustawa nie definiuje o jakie projekty chodzi, jak również nie nakłada obowiązku uczestniczenia w pracach projektowych związanych z dostosowaniem projektu gotowego do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Uzasadnienie zarzutów skargi jej tożsame z uzasadnieniem zarzutów odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że decyzje administracyjne obu instancji są kompatybilne i nawzajem się uzupełniają co do motywów działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, z tym że decyzja zgodna z prawem to taka, która nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ustawodawca w art. 7 kpa nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dodatkowo art. 77 kpa nakazuje organom administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś art. 107§3 kpa reguluje, że uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa ( art. 107§3 kpa). Zgodnie z wyrażoną w art. 15 i 138 kpa zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest – w przypadku wniesienia przez stronę odwołania – ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Jak podkreślił NSA, w wyroku z dnia 22 marca 1996r. (SA/Wr 1996/95 ONSA 1997/1/35), istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy a nie ocenie zasadności rozstrzygnięcia organu I instancji. W tej sytuacji organ winien nie tylko odnieść się do zarzutów zawartych w odwołaniu ale zbadać ponownie sprawę z ich uwzględnieniem. Odnosząc te zasady na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że obowiązkiem organu odwoławczego w niniejszej sprawie było m.in. ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Zarzuty te – jak wskazał trafnie organ odwoławczy – dotyczą naruszenia przez Komisje przepisów prawa materialnego przez błędną ich interpretacje. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odnosi się do podniesionych zarzutów. Jak trafnie wskazała skarżąca w skardze – uzasadnienie to jest bardzo lakoniczne a co do zarzutów odwołania zawiera jedynie sformułowanie o "wybiórczym i instrumentalnym traktowaniu prawa". Nie bez znaczenia dla oceny powyższego uchybienia pozostaje to, że odwołanie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika i – jak zauważył organ – zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego wskazując przy tym szczegółowo, które przepisy zostały naruszone i w jaki sposób. Obowiązkiem organu było zatem tym bardziej ustosunkować się do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżącą w sposób umożliwiający ocenę, zarówno przez skarżącą jak i w konsekwencji przez Sąd, prawidłowości dokonanej wykładni. Reasumując - zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wyżej wskazanych zasad, co skutkowało koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Lakoniczne i niepełne uzasadnienie decyzji uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny prawidłowości dokonanej przez organ wykładni przepisów prawa. Nie można także zgodzić się z twierdzeniami organu zawartymi w odpowiedzi na skargę, iż decyzje obu instancji są kompatybilne i wzajemnie się uzupełniają. Po pierwsze twierdzenie takie zawarte dopiero w odpowiedzi na skargę nie mogą stanowić uzupełnienia uzasadnienia decyzji. W tym zakresie Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 5 kwietnia 2006r. w sprawie VSA/Wa 2905/05, zgodnie z którym próba uzasadnienia wydanej decyzji w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, złożonym po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może zastąpić uzasadnienia rozstrzygnięcia określonego w art. 107 § 3 k.p.a. Pismo procesowe nie może "uzupełniać" zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w nim rozważań i ocen, które winny zostać zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający winien odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń (LEX nr 209713). Dalej - niezależnie od zarzutów skargi wskazać należy, iż uzasadnienie decyzji tak I jak i II instancji nie wskazuje jednoznacznie przyczyn odmowy nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu. Organ I instancji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał §7 ust. 6 pkt. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Przepis ten nakazuje organowi wydanie decyzji o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu jeżeli: 1. bezskutecznie upływie termin, o którym mowa w ust. 4 (30 dni na uzupełnienie braków w dokumentach dołączonych do wniosku); 2. wykształcenie lub praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w §3. Wprawdzie wystąpienie którejkolwiek z tych przesłanek (rozłącznie) winno skutkować wydaniem decyzji odmownej jednakże nie może ujść uwadze, że każda z tych przesłanek ma inny charakter. Pkt. 1 cytowanego przepisu wskazuje bowiem na formalne przyczyny odmowy nadania uprawnień i w takiej sytuacji organ nie bada merytorycznie czy wnioskodawca spełnia warunki do posiadania uprawnień, zaś pkt. 2 uprawnia organ do dokonania merytorycznej weryfikacji wniosku albowiem organ – na podstawie złożonych dokumentów musi ocenić czy kandydat spełnia warunki o których mowa w §3. Wprawdzie zarówno decyzja wydana w oparciu o pkt. 1 jak i pkt. 2 cyt. § nie ma charakteru uznaniowego jednakże – z pewnością z punktu widzenia wnioskodawcy ubiegającego się o nadanie uprawnień nie jest bez znaczenia czy odmowa nadania następuje z przyczyn formalnych (pkt. 1) czy też merytorycznych (pkt.2). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że uzasadnienia rozstrzygnięć jednoznacznie nie wskazują jakie były faktycznie przyczyny odmowy nadania uprawnień. Decyzja organu I instancji wskazuje w komparycji na pkt. 1 i 2 lecz jej uzasadnienie wskazywałoby, iż podstawą rozstrzygnięcia jest faktycznie pkt. 2 §7 ust. 6. Organ wskazał bowiem na przyczyny uznania jedynie 155 dni praktyki projektowej to jest wpisów, w których występuje zarówno inwestor jak i lokalizacja obiektu i nie uznania okresów pracy wyłącznie przy projektach katalogowych. Uzasadnienie organu II instancji wskazuje natomiast na obowiązki praktykanta wymienione w §4 ust. 1 pkt.1, które - zdaniem organu nie zostały wykonane mimo postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008r. To natomiast wskazywałoby, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ przyjął pkt. 1 omaw. §. Jak trafnie wskazała skarżąca uzasadnienie winno jednoznacznie wskazywać motywy podjętej decyzji. W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podzielił pogląd reprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 1995r. (SA/Lu 2479/94, LEX nr 27106) a wskazujący na to, że "Jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków "sine qua non" skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez NSA. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma - zdaniem sądu - nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Uzasadnienie prawne decyzji nie może polegać tylko na powołaniu, przez organ wydający ową decyzję, artykułu czy paragrafu przepisu prawa, lecz powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazać, jaki zachodzi związek między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia". Reasumując raz jeszcze należ podkreślić, że nieustosunkowanie się do twierdzeń strony zawartych w odwołaniu a także lakoniczne i nierzeczowe uzasadnienie uniemożliwia Sądowi ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd nie może bowiem zastępować organu w dokonywaniu ustaleń faktycznych i prawnych czy wreszcie merytorycznym rozstrzygnięciu. Powyższe wskazuje na konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania a to art. 15, 138 a przede wszystkim 107§3 kpa, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie odwołanie organ odwoławczy weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną. Zadaniem organu będzie zatem powtórne rozstrzygnięcie sprawy, to jest ocena materiału dowodowego, odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu a nade wszystko sporządzonia uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w art. 107§3 kpa. Wobec stwierdzonych uchybień przedwczesna jest – w ocenie Sądu – ocena zasadności pozostałych zarzutów zawartych w skardze a które de facto są powtórzeniem zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 tej ustawy.