VII SA/Wa 1714/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2013 r. Nr (...) w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za niezasadne postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 lipca 2013 r. M. G. wniosła skargę na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2013 r. Nr (...), którym na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r . –Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., poz. 267) uznano zażalenie A. G., M. G. i A. G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) w sprawie dotyczącej budowy garażu na terenie działki nr ew. (...) przy ul. (...) we wsi (...) gmina (...) za niezasadne i odmówiono wyznaczenia organowi powiatowemu dodatkowego terminu na załatwienie niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Podstawę prawną kwestionowanego przez skarżącą postanowienia (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2013 r. stanowił przepis art. 37 kpa. Przepis ten w § 1 stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ ten uznając, zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 kpa ) Stwierdzić należy, że na rozstrzygnięcie w trybie tego przepisu nie przysługuje już żaden środek odwoławczy. Zgodnie z art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia zażalenia czy innego środka zaskarżenia na tego typu rozstrzygnięcie stwierdzić należy, iż nie przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego. Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 37 kpa nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, którego zażalenie dotyczy. Stanowisko organu wyższego stopnia ma zatem charakter wpadkowy (incydentalny). Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż postanowienie wydane w trybie art. 37 Kpa nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Zatem skarga wniesiona na takie postanowienie, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji