VII SA/Wa 1715/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] [...]" na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] [...]" kwotę 500 zł. (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2004r. Nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym, wniósł sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia terenu osiedla mieszkaniowego [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] [...]" przy ul. M., objętych zgłoszeniem [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] [...]" z siedzibą w W. przy ul. P. złożonym w dniu [...] maja 2004r., ponieważ budowa w/w ogrodzenia narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...], zgodnie z § 20 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. [...] [...], nie dopuszcza się realizacji ogrodzeń wewnętrznych między poszczególnymi działkami, stanowiącymi odrębne nieruchomości na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jeżeli działki te tworzą obecnie wspólną przestrzeń osiedlową lub wewnątrz blokową i mają wspólną obsługę komunikacyjną. Projektowane ogrodzenie od strony południowej przebiega wzdłuż granicy działki Nr ew. [...] będącej w użytkowaniu wieczystym [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] [...]". Ogrodzenie narusza w ten sposób wspólną przestrzeń osiedlową, jaką tworzą działka Nr ew. [...] i działka Nr ew. [...] będąca własnością Skarbu Państwa we władaniu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Odwołanie od decyzji Prezydenta [...]wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] [...]". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2004r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] [...]", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] maja 2004r. Nr [...]. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] [...]", wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie zgodnie ze zgłoszeniem z dnia [...] maja 2004r. lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołująca się Spółdzielnia wskazała, iż osiedle przy ul. S. jest zespołem wydzielonych działek wg opisu "Mapa sytuacyjna nieruchomości" w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni. Sąsiednia działka o Nr ew. [...],pozostaje w użytkowaniu wieczystym Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i posiada własną – odrębną komunikację połączoną z drogami publicznymi, o czym informuje plan sytuacyjny do projektu ogrodzenia osiedla [...] Spółdzielni Mieszkaniowej. Usytuowany na tej działce budynek mieszkalny stanowi odrębną nieruchomość, która w żadnym przypadku nie stanowi wewnątrz-blokowej wspólnoty. Zdaniem odwołującej celem budowy ogrodzenia jest wyłącznie poprawa bezpieczeństwa mieszkańców i członków Spółdzielni. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji Prezydenta [...] Nr [...], a ponadto wskazał, iż obie działki Nr ew. [...] i [...] tworzą ze sobą wspólną przestrzeń osiedlową i wewnątrz-blokową, którą zaprojektowano i zrealizowano na tych działkach wspólne założenie urbanistyczne. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004r. złożyła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] [...]" wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko wyrażone w odwołaniu, zaprzeczając aby planowany do ogrodzenia teren miał wspólną komunikację z działką o Nr ew. [...] użytkowaną przez Wojskową Agencję Mieszkaniową. Obydwie nieruchomości mają w rzeczywistości odrębną komunikację z ul. M., ul. K. i ul. S.. Nie ma tu zatem wspólnej przestrzeni użytkowanej przez mieszkańców tych sąsiednich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Do nowelizacji Prawa budowlanego ustawą z dnia 22 sierpnia 1997r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. 1997 r. Nr 111 poz. 726), która weszła w życie z dniem 24 grudnia 1997r. budowa ogrodzeń przylegających do dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 7). Od dnia 24 grudnia 1997 r. już żadne ogrodzenia nie wymagają uzyskania pozwolenia na ich budowę. Jest to również zgodne z art. 29 ust. 1 pkt 23 obecnie obowiązującego prawa budowlanego. Brzmienie tego przepisu zostało powołane ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 718). Natomiast stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004r., zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, torów kolejowych, placów i innych miejsc publicznych oraz ogrodzenia o wysokości powyżej 2,20 m. Zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Jest to zarzut, na który Wojewoda [...] powołał się w zaskarżonej decyzji. Inwestycja została posadowiona na terenie określonym w planie zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. S. jako jednostka o symbolu [...]. Zgodnie z § 29 uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. .S. (publ. Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego poz. 7461) teren o symbolu [...] jest terenem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Na terenie tym znajdują się m.in. działki o Nr ew. [...] i [...], pomiędzy którymi znalazło się wewnętrzne ogrodzenie. Ogrodzenie w tym miejscu zostało zaprojektowane na terenie działek będących we władaniu skarżącej, ale nie od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu sprzeciwu organ wypowiedział się jedynie o tej części ogrodzenia, wskazując na nieprawidłowości odnośnie odcinka pomiędzy działkami Nr ew. [...] i [...]. Nie ustosunkował się do pozostałej części ogrodzenia, a mimo to zakwestionował w rozstrzygnięciu całość robót budowlanych. Tymczasem właśnie do tej części ogrodzenia organ nie powinien się wypowiadać, ponieważ tej części ogrodzenia nie dotyczy art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, który dotyczy jedynie ogrodzeń położonych od strony dróg ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20m. Zakwestionowane ogrodzenie od strony sąsiedniej działki należącej do Skarbu Państwa, a będącej we władaniu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, nie należy do katalogu wymienionego w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Jest to ogrodzenie wewnętrzne pomiędzy działkami należącymi do różnych właścicieli. Tak więc stwierdzić należy, że organy naruszyły przepisy prawa materialnego art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Sprzeciw dotyczył bowiem ogrodzenia wewnętrznego, którego wysokość nie przekraczała 2,20 m, ogrodzenia co do którego zgłoszenie w ogóle nie było wymagane. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a, art. 152 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.