VII SA/Wa 1715/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego drogi krajowej skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 83 ust. 3 w związku z art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nakazał Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad usunięcie, w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r., stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego drogi krajowej nr [...], na odcinku od m. W. do m. D., od km [...] do km [...], tj.: 1) usunięcie spękań siatkowatych oraz fałd podłużnych, 2) dostosowanie zaniżonych i podwyższonych poboczy odcinków drogi do wysokości zgodnej z warunkami technicznymi, 3) zlikwidowanie ubytków, łat i zagłębień w nawierzchni asfaltowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 18 kwietnia 2011 r. przeprowadzono kontrolę stanu technicznego drogi krajowej nr [...], na odcinku od km [...] do km [...]. Kontrola ujawniła nieodpowiedni stan drogi w postaci spękań siatkowych (także w koleinach), sfałdowania podłużnego drogi, obniżenia poboczy drogi, ubytków i łat, zawyżonych poboczy. Zdaniem organu, droga jest w niewłaściwym stanie technicznym, kwalifikującym ją do natychmiastowego remontu, a stan ten może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 61 pkt 1 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 ww. ustawy, tj. w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, zarządcą drogi dla dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zarzucając naruszenie przepisów: art. 18-20 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych, art. 66 ust. 1 pkt 3 oraz 70 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane, art. 6 i 7 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, gdyż w jego ocenie została wydana z rażącym naruszeniem prawa procesowego i materialnego. Wskazał, że droga nr [...] jest drogą krajową. Zgodnie z art. 19 ustawy o drogach publicznych, zarządcą tej drogi jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, a stosownie do art. 20 ustawy o drogach publicznych, do zarządcy drogi należy m.in. - opracowywanie projektów planów finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich, - utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, - przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i drogowych obiektów inżynierskich oraz przepraw promowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, - wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających, - przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że zgodnie z art. 70 ustawy Prawo budowlane, właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego, na których spoczywają obowiązki w zakresie napraw, określone w przepisach odrębnych bądź umowach, są obowiązani w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1 ww. ustawy, usunąć stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem. Obowiązek ten powinien być potwierdzony w protokole z kontroli obiektu budowlanego. Osoba dokonująca kontroli jest obowiązana bezzwłocznie przesłać kopię protokołu do właściwego organu. Właściwy organ, po otrzymaniu kopii protokołu, przeprowadza bezzwłocznie kontrolę obiektu budowlanego w celu potwierdzenia usunięcia stwierdzonych uszkodzeń oraz uzupełnienia braków. Zdaniem skarżącego, wskazany przepis określa obowiązki, które ciążą na zarządcy obiektu budowlanego, wynikające z potrzeby usunięcia nieprawidłowości, stwierdzonych podczas kontroli obiektu, które mogą spowodować bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa życia, zdrowia lub mienia. Obowiązki te zostały nałożone na podmioty ustawowo zobowiązane do zapewnienia właściwego stanu technicznego obiekt. Jako zarządca drogi krajowej, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaliczany jest do kategorii podmiotów określonych w art. 70 ustawy Prawo budowlane. W tym stanie prawnym nałożenie obowiązków związanych z usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości nie wymaga wydawania przez właściwy organ decyzji nakładających obowiązek wykonania niezbędnych robót, ponieważ obowiązek ten wynika wprost z ustaleń przeprowadzonej kontroli. W ocenie skarżącego, prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie było bezprzedmiotowe, a oparcie decyzji na art. 66 Prawa budowlanego niewłaściwe. Przepis ten nie może bowiem być stosowany w stosunku do podmiotów wskazanych w art. 70 ustawy Prawo budowlane, albowiem zakresy stosowania tych przepisów są rozłączne. Jednocześnie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, iż organ nadzoru może uznać za nieodpowiedni stan techniczny wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko w takim zakresie może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W przedmiotowej sprawie organ nie wskazał, jaki przepis rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, został naruszony. Tym samym organ nadzoru budowlanego działał z naruszeniem art. 66 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Skarżący podkreślił, że dwukrotnie w ciągu roku przy pomocy systemu SOWA-1 dokonuje rejestracji uszkodzeń dróg o nawierzchni bitumicznej polegających na pęknięciach siatkowych, pęknięciach pojedynczych w tym pęknięciach podłużnych i poprzecznych oraz występowania łat, wybojów i ubytków ziaren lub lepiszcza. Badania te przeprowadza się za pomocą specjalnie do tego przystosowanych urządzeń pomiarowych. Na podstawie tych badań opracowywane są projekty planów finansowania budowy, przebudowy i ochrony dróg (art. 20 pkt. 2 ustawy o drogach publicznych) oraz uaktualniany jest plan działań na sieci drogowej 2011-2013. Organ nadzoru budowlanego na bieżąco był informowany, jakie zadania remontowe na drodze krajowej nr [...] wykonywane będą w roku bieżącym. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podniósł również, że stosownie do art. 3 ustawy o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego, zadania w zakresie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz zarządzania nimi finansowane są przez ministra właściwego do spraw transportu za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Dokonywanie wydatków na remonty dróg odbywać się może wyłącznie z zachowaniem przepisów ustawy o finansach publicznych, tj. w oparciu o sporządzony plan finansowy i harmonogram obejmujący wielkość wydatków planowanych do sfinansowania w poszczególnych miesiącach roku budżetowego. Dokonywanie wydatków przez dysponenta środków budżetowych następować może tylko i wyłącznie w granicach kwot określonych w harmonogramie. Wydatki na remonty dróg krajowych prognozowane są i planowane zgodnie z wieloletnim Programem Robót Utrzymańiowych na lata 2008-2012 oraz systemem oceny stanu nawierzchni SOSN, stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 9 Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 4.03.2002 r. Skarżący zarzucił, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie jest możliwe bez naruszenia ustawy o finansach publicznych, a w konsekwencji wiąże się również z odpowiedzialnością karną kierownika jednostki, na podstawie przepisów art. 10 i 11 ustawy z dnia 17.12.2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Dlatego zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 6 i 7 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wskazał, iż zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze, decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Podejmowane na podstawie tego przepisu rozstrzygnięcie ma charakter związany. Zatem jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że zachodzą okoliczności określone w przepisie, zobowiązany jest do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Organ odwoławczy zauważył, iż przeprowadzona w dniu 18.04.2011 r. kontrola drogi krajowej nr [...], na odcinku od m. W. do m. D., od km [...] do km [...], wykazała nieodpowiedni stan techniczny drogi. Stwierdzono m.in. następujące nieprawidłowości: 1) spękania siatkowe (także w koleinach) 2) sfałdowania podłużne drogi 3) obniżenia poboczy drogi 4) ubytki drogi o głębokości ok. 6 cm 5) zawyżone pobocze po prawej i po lewej stronie drogi na długości ok. 200m w km. [...]. W ocenie organu odwoławczego, stan techniczny drogi nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.), a w szczególności § 171 rozporządzenia, zgodnie z którym nawierzchnia jezdni drogi nowej, przebudowanej albo remontowanej, powinna spełniać wymagania w zakresie równości podłużnej, równości poprzecznej oraz właściwości przeciwpoślizgowych. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać nawierzchnie jezdni, określa załącznik nr 6 do rozporządzenia. Wobec ustalenia nieodpowiedniego stanu technicznego drogi oraz wynikających z tego stanu zagrożeń, organ I instancji prawidłowo zobowiązał zarządcę drogi do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych w decyzji robót budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego, brak wskazania przez organ I instancji, wymagań zawartych w obowiązujących przepisach, których nie spełnia przedmiotowy odcinek drogi, został konwalidowany przez przytoczenie w decyzji odwoławczej odpowiedniego przepisu rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Pozostałe zarzuty odwołania organ uznał za nieuzasadnione. Nie zgodził się ze stanowiskiem strony, iż prowadzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe, a oparcie decyzji na przepisie art. 66 ustawy Prawo budowlane niewłaściwe. W odniesieniu do zarzutu strony, że obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli stanu technicznego obiektu, o której mowa w art. 70 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie wymaga wydania decyzji, organ przypomniał, że przepis ten zawiera rozwiązanie o charakterze wyjątkowym, ponieważ upoważnia podmiot zobowiązany do utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym do wykonania stosownych robót budowlanych, choćby wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, jednak w tym przypadku możliwe jest ich wykonanie bez potrzeby wydawania pozwolenia, ale tylko w zakresie pozwalającym na usunięcie stanu zagrożenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że ustawodawca upoważnia do ww. działania tylko wtedy, gdy stwierdzone uszkodzenia oraz braki mogłyby zagrażać wskazanym w tym przepisie dobrom. Aby uniknąć zagrożeń, przepis nakazuje wykonać prace naprawcze w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli stanu technicznego obiektu budowlanego. Nie można natomiast uznać, jak interpretuje to strona, że art. 70 ustawy Prawo budowlane wyklucza możliwość wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji w oparciu o przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane. W przypadku zaniedbania przez właściciela lub zarządcę obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, na organie nadzoru budowlanego ciąży ustawowy obowiązek wydania decyzji w oparciu o przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane, nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja miała miejsce, gdyż zarządca drogi, pomimo stwierdzonych w dniu 17.04.2009 r., a następnie w dniu 26.03.2010 r. podczas okresowych kontroli, nieprawidłowości w stanie nawierzchni drogi krajowej, nie wykonał stosownych napraw. Odnosząc się z kolei do podnoszonej przez stronę okoliczności, iż remont drogi nie jest uwzględniony w planie finansowym GDDKiA, organ odwoławczy stwierdził, że nie może to stanowić przesłanki negatywnej do wydania decyzji w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane. Kwestie finansowe nie mają bowiem znaczenia w postępowaniach, kończących się decyzją nakazową. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zarzucając naruszenie przepisów: art. 18-20 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych, art. 66 ust. 1 pkt 3 oraz 70 ustawy z dnia 7.07. 1994 r. Prawo budowlane, art. 6 i 7 k.p.a. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji, że uchybienie organu I instancji polegające na niewskazaniu w decyzji, jakich wymagań obowiązujących przepisów nie spełnia przedmiotowy odcinek drogi, zostało konwalidowane poprzez wskazanie w decyzji organu odwoławczego § 171 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skarżący argumentował, że przepisy tego rozporządzenia mają zastosowanie przy projektowaniu, wykonywaniu dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także ich odbudowie, rozbudowie, przebudowie oraz przy remontach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, zatem ww. przepis odnosi się do wymogów nawierzchni jezdni drogi nowej, przebudowanej albo remontowanej. Zdaniem skarżącego, sytuacja drogi nr [...] na przedmiotowym odcinku nie pozwala na zaliczenie jej do żadnej z powyższych kategorii, zatem wymogi te nie mogą być stosowane w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, regulującego obowiązki w zakresie utrzymania obiektów. Skarżący zarzucił, że organ nie wskazał normy prawnej, której naruszenia dopuścić się miała strona. Organy działały z naruszeniem art. 66 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Droga nr [...] jest drogą krajową Dla dróg krajowych zarządcą, stosownie do zapisu art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad jest urzędem, przy pomocy którego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wykonuje swe zadania. Wykonuje ona jednocześnie funkcję zarządu dróg krajowych. Skarżący stwierdził, że stosownie do art. 20 ustawy o drogach publicznych, do zarządcy drogi należy m.in.: - opracowywanie projektów planów finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich, - utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, - przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i drogowych obiektów inżynierskich oraz przepraw promowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drogowego, - wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających, - przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników. Skarżący podał, iż jako zarządca drogi krajowej zaliczany jest do kategorii podmiotów wymienionych w przepisie art. 70 ustawy Prawo budowlane, określającym obowiązki, które ciążą na zarządcy obiektu budowlanego, wynikające z potrzeby usunięcia uszkodzeń i uzupełnienia braków, stwierdzonych podczas kontroli obiektu, które mogą spowodować bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa życia, zdrowia lub mienia. Nałożenie obowiązków związanych z usunięciem stwierdzonych uszkodzeń nie wymaga wydawania przez właściwy organ decyzji, nakładającej obowiązek wykonania niezbędnych robót w stopniu pozwalającym na usunięcie stanu zagrożenia. Obowiązek ten wynika bowiem wprost z ustaleń przeprowadzonej kontroli stanu technicznego obiektu. Prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie było bezprzedmiotowe, a oparcie decyzji na art. 66 Prawa budowlanego niewłaściwe, gdyż przepis ten nie może być stosowany wobec podmiotów wskazanych w art. 70 ustawy Prawo budowlane. Skarżący twierdził, iż zakresy stosowania tych przepisów są rozłączne. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad jest jednostką budżetową. Koszty związane z jej funkcjonowaniem i realizacją zadań statutowych są finansowane z budżetu państwa. Dokonywanie wydatków odbywać się może wyłącznie z zachowaniem przepisów ustawy z 27.08.2009 r. o finansach publicznych, tj. w oparciu o sporządzony plan finansowy, zgodny z ustawą budżetową. Zarządca drogi wykonuje nałożone na niego obowiązki w zakresie utrzymania dróg zgodnie z wieloletnim Programem Robót Utrzymańiowych na lata 2008-2012 oraz systemem oceny stanu nawierzchni SOSN, stanowiącym załącznik do zarządzenia nr 9 Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 4.03.2002 r. Skarżący wskazał, że zlecenie wykonania prac określonych w decyzji wymaga zastosowania ustawy o zamówieniach publicznych, jednak brak środków przeznaczonych na realizację zadania, skutkuje zakazem wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. W konsekwencji wykonanie zaskarżonej decyzji nie jest w tej sytuacji możliwe, bez naruszenia innych ustaw. W ocenie skarżącego, w celu uniknięcia kolizji przepisów ustawy Prawo budowlane i ustawy o finansach publicznych, ustawodawca przewidział odmienną regulację w art. 70 Prawa budowlanego. Skarżący twierdził, iż decyzje organów obu instancji wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, tym samym skarga musiała być oddalona. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze, decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Podejmowane na podstawie tego przepisu rozstrzygnięcie ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że zachodzą okoliczności określone w przepisie, zobowiązany jest do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Przeprowadzona przez wojewódzki organ nadzoru budowlanego w dniu 18.04.2011 r. kontrola drogi krajowej nr [...], na odcinku od m. W. do m. D., od km [...] do km [...], wykazała nieodpowiedni stan techniczny drogi. Stwierdzono m.in. następujące nieprawidłowości: 1) spękania siatkowe (także w koleinach) 2) sfałdowania podłużne drogi 3) obniżenia poboczy drogi 4) ubytki drogi o głębokości ok. 6 cm 5) zawyżone pobocze po prawej i po lewej stronie drogi na długości ok. 200m w km. [...]. Stwierdzony stan techniczny drogi nie spełniał wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.), a w szczególności § 171 rozporządzenia, zgodnie z którym nawierzchnia jezdni drogi nowej, przebudowanej albo remontowanej, powinna spełniać wymagania w zakresie równości podłużnej, równości poprzecznej oraz właściwości przeciwpoślizgowych. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać nawierzchnie jezdni, określa załącznik nr 6 do rozporządzenia. Wobec niewątpliwego ustalenia nieodpowiedniego stanu technicznego drogi oraz wynikających z tego stanu zagrożeń, organ prawidłowo zobowiązał zarządcę drogi do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych w decyzji robót budowlanych. Zdaniem Sądu organ odwoławczy, prawidłowo wskazał na wymagania zawarte w obowiązujących przepisach technicznych, których niespełniał przedmiotowy odcinek drogi. W decyzji odwoławczej organ przywołał właściwy przepis rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Oceniając zarzut skargi, że obowiązek usunięcia nieprawidłowości ujawnionych podczas kontroli stanu technicznego obiektu - wskazany w art. 70 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - nie wymaga wydania decyzji, należy zgodzić się z twierdzeniem organu, że przepis ten zawiera rozwiązanie o charakterze wyjątkowym. Nakłada on na zarządcę obiektu - co do którego, w trakcie przeprowadzonej kontroli technicznej stwierdzono uszkodzenia, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem - obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli stanu technicznego obiektu. Podmiot zobowiązany do utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, zobowiązany jest na mocy analizowanego przepisu do wykonania stosownych robót budowlanych, choćby wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, jednak w tym przypadku możliwe jest ich wykonanie bez potrzeby uzyskiwania pozwolenia. Dotyczy to jednak tylko sytuacji wystąpienia wskazanych w przepisie zagrożeń i w zakresie pozwalającym na usunięcie stanu zagrożenia. Należy podkreślić, że ustawodawca upoważnia do ww. działania tylko wtedy, gdy stwierdzone uszkodzenia oraz braki mogłyby zagrażać wskazanym, najwyżej chronionym dobrom, a stan tego zagrożenia jest maksymalnie wysoki. Aby uniknąć zagrożeń, przepis nakazuje wykonać prace naprawcze niezwłocznie - w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli stanu technicznego obiektu budowlanego. Nie można natomiast uznać, jak interpretuje to strona, że art. 70 ustawy Prawo budowlane wyklucza możliwość wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji w oparciu o przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane. W przypadku zaniedbania przez właściciela lub zarządcę, obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, na organie nadzoru budowlanego ciąży bowiem ustawowy obowiązek wydania decyzji w oparciu o przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane, nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja miała miejsce, gdyż zarządca drogi, pomimo stwierdzonych przez siebie w dniu 17.04.2009r., a następnie w dniu 26.03.2010r., podczas okresowych kontroli, nieprawidłowości w stanie nawierzchni drogi krajowej nr [...], nie wykonał stosownych napraw. Zatem organ nadzoru budowlanego mógł i powinien wydać stosowne, przewidziane w art. 66 Prawa budowlanego nakazy. Odnosząc się z kolei do podnoszonej przez skarżącego okoliczności, iż remont drogi nie został uwzględniony w planie finansowym GDDKiA, organ słusznie stwierdził, że nie może to stanowić negatywnej przesłanki uniemożliwiającej wydanie decyzji w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane. Skoro postępowanie prowadzone w trybie art. 66 Prawa budowlanego, kończy się rozstrzygnięciem o charakterze związanym - decyzją nakazową, to możliwości finansowe adresata nie mają znaczenia, tak samo zresztą jak wtedy gdy decyzje kierowane są do podmiotów będących osobami fizycznymi. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.