VII SA/Wa 1716/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.D.S.A. w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej T.D.S.A. w K. ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). Pismem z dnia 3 lipca 2015 r. T.D.S.A. w K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Z akt sprawy wynika, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 maja 2015 r. została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 5 czerwca 2015 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. Z uwagi na nieczytelną datę nadania skargi do Sądu na kopercie, w której została nadana powyższa skarga, w wykonaniu zarządzenia z dnia 28 września 2015 r. Sąd zwrócił się do Urzędu Pocztowego B. o podanie daty nadania przesyłki poleconej nr [...] zaadresowanej do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez T.D.S.A. w K. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 14 października 2015 r., Poczta Polska S.A. Biuro Ładu Korporacyjnego i Zgodności Dział Operacyjny w K. poinformowała, że przesyłka rejestrowana o nr [...] została nadana w dniu 7 lipca 2015 r. Zarządzeniem z dnia 3 września 2015 r. wezwano również profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej do wykazania daty złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] – w terminie 7 dni. W odpowiedzi, pismem z dnia 17 września 2015 r., profesjonalny pełnomocnik wskazał, że data skargi to dzień 3 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja z dnia 27 maja 2015 r. została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 5 czerwca 2015 r. – taka data została wpisana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru także przez pracownika wydającego przesyłkę. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 6 lipca 2015 r. (poniedziałek). Strona skarżąca natomiast wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 7 lipca 2015 r., co wynika z pisma Poczty Polskiej S.A w Katowicach z dnia 14 października 2015 r., a zatem z jednodniowym przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Ponieważ strona skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi, skargę należało odrzucić (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 1239/13 oraz z dnia 15 marca 213 r. sygn. akt I OSK 390/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 459/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1664/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem strona skarżąca złożyła skargę po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi, jako spóźnionej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.