VII SA/Wa 1716/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność organu w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599, dalej: "p.e.a.") oddalił skargę Z. S., na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] w związku z niepodjęciem działań mających na celu egzekucję decyzji z [...] stycznia 2014 r., nakładającej na [...] S.A. Oddział [...] Teren Rejon Energetyczny [...] obowiązek dokonania obostrzenia drugiego stopnia na stanowiskach słupowych nr 3 i 4 linii napowietrzno-kablowej 15 kV [...]-[...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...], na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakazał [...] S.A. Oddział [...] Teren Rejon Energetyczny [...] wykonanie obostrzenia 2° na stanowiskach słupowych nr 3 i 4 linii napowietrzno-kablowej 15kV "[...]-[...]" w terminie do dnia 31 maja 2014 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] zmienił ww. decyzję w zakresie terminu, ustalając nowy termin wykonania obowiązku na dzień 31 grudnia 2014 r. Kolejną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] zmienił ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w zakresie terminu, ustalając nowy termin wykonania obowiązku na dzień 31 grudnia 2015 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] zmienił ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w zakresie terminu, ustalając nowy termin wykonania obowiązku na dzień 31 grudnia 2016 r. Po raz kolejny, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] zmienił ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w zakresie terminu, ustalając nowy termin wykonania obowiązku na dzień 31 grudnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zmiany terminu wykonania decyzji wynikały z niewyrażenia zgody na udostępnienie nieruchomości przy ul. [...] przez uprawnione osoby, m. in. Z. S. Uniemożliwiło to wymianę stanowiska słupowego nr 3 linii 15kV [...]-[...] w [...]. W związku z powyższym toczy się postępowanie o zobowiązanie do udostępnienia odpowiednich działek na podstawie art. 124 b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Organ wyjaśnił, że art. 6 § 1a p.e.a. znajduje zastosowanie w przypadku bezczynności wierzyciela w zakresie podejmowania czynności zmierzających do wszczęcia egzekucji. Tymczasem w chwili wniesienia skargi i orzekania, termin na wykonanie obowiązku nie upłynął, zatem nie można żądać wykonania decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, skarga została oddalona jako niezasadna. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia Z. S., na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność organu w postępowaniu egzekucyjnym, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest ocena, czy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] pozostaje bezczynny w sprawie egzekucji obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Poza przedmiotem rozstrzygania pozostają kwestie merytorycznej poprawności decyzji zmieniających termin wykonania nałożonego obowiązku. Tak zakreślony przedmiot rozpatrywanej sprawy nie pozwolił na uznanie bezczynności organu powiatowego, co do egzekucji obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] nr [...] z dnia [...].02.2017 r., zmieniająca decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w zakresie terminu wykonania nałożonego nią obowiązku i ustalająca ten termin na dzień 31 grudnia 2017 r. Skoro termin wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] nr [...] z dnia [...].01.2014 r. nie upłynął, to nie można twierdzić, że zobowiązany uchyla się od wykonania nałożonego na niego obowiązku, a organ egzekucyjny pozostaje bezczynny w jego egzekwowaniu. Z. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na postanowienie GINB z dnia [...] czerwca 2017 r. Powyższe postanowienie zaskarżył w całości zarzucając naruszenie: 1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 16, art. 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego przez uznanie, że nie doszło do naruszenia terminu wykonania obowiązku obostrzenia linii energetycznej oraz bezczynności organu administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez niepodjęcie czynności zmierzających do egzekucji decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazał, że mimo upływu ponad 3 lat od wydania decyzji z [...] stycznia 2014 r., nakazującej dokonanie obostrzenia linii napowietrznej zgodnie z obowiązującymi normami, Powiatowy Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] nie przeprowadził egzekucji decyzji, a orzeczony obowiązek nie został przez dłużnika wykonany. Przedłużanie przez organ terminu wykonania obowiązku naruszało podstawowe zasady postępowania administracyjnego oraz zmierzało do obejścia prawa. Organ przesunął termin wykonania obowiązków czterokrotnie o łączny okres ponad 3 lat, bez podstawy prawnej i faktycznej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie występują. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z uwagi na to, że przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym - Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Zgodnie z art. 6 § 1a p.e.a. na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Przedmiot postępowania wywołanego wniesieniem takiej skargi (a także zażalenia na rozstrzygnięcie wydane na skutek rozpoznania skargi) stanowi wyłącznie kwestia, czy wierzyciel dopuścił się bezczynności w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Należy stwierdzić, że termin wykonania obowiązku, który został pierwotnie określony w decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], do chwili orzekania przez organ II instancji nie upłynął. Decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], była bowiem kilkukrotnie zmieniana w zakresie terminu: 1. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] na podstawie art. 155 k.p.a. zmienił ww. decyzję w zakresie terminu, ustalając nowy termin wykonania obowiązku na dzień 31 grudnia 2014 r.; 2. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] na podstawie art. 155 k.p.a. zmienił ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w zakresie terminu, ustalając nowy termin wykonania obowiązku na dzień 31 grudnia 2015 r.; 3. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] na podstawie art. 155 k.p.a. zmienił ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], w zakresie terminu, ustalając nowy termin wykonania obowiązku na dzień 31 grudnia 2016 r.; 4. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] na podstawie art. 155 k.p.a. zmienił ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w zakresie terminu, ustalając nowy termin wykonania obowiązku na dzień 31 grudnia 2017 r. W chwili wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. i orzekania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, termin wykonania obowiązku wynikał z tej ostatniej decyzji, tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...]. [...] S.A. Oddział [...] Teren Rejon Energetyczny [...], stosownie do tej decyzji miał do 31 grudnia 2017 r. wykonać obostrzenie 2° na stanowiskach słupowych nr 3 i 4 linii napowietrzno-kablowej 15kV "[...]-[...]". Zatem organ w dacie orzekania, nie mógł stwierdzić bezczynności w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...], w sprawie egzekucji obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] nie był uprawniony do podejmowania takich czynności, skoro termin do wykonania obowiązku jeszcze nie upłynął. Zarzuty skarżącego, dotyczące decyzji zmieniających decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], nie mogły być poddane ocenie organów działających na podstawie art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani obecnie Sądu. Podstawę prawną dla tych decyzji stanowił art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Jak wyjaśniono, zmiana terminu uzasadniona była faktem, że [...]S.A. Oddział [...] – Teren Rejon Energetyczny [...], nie mógł uzyskać zgód właścicieli działek na wejście na ich nieruchomości w celu wykonania prac, do których został zobowiązany. W tych okolicznościach podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, nadto Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.