VII SA/Wa 1717/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...]. Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...]. Ostatnim wymienionym postanowieniem nałożono na [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł – w związku z niewypełnieniem obowiązku wynikającego z decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], polegającego na demontażu reklamy winylowej zamontowanej na elewacji hotelu [...] przy [...] w W. wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem – lampami halogenowymi. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji w całości ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżąca podniosła, że grzywna została nałożona w celu przymuszenia do wykonania obowiązku demontażu m.in. kotew wbudowanych w elewację hotelu. Możliwość demontażu kotew jest kwestionowana – właściciel budynku twierdzi, że kotwy wbudowane w elewację stanowią jego własność i wystąpił o ich wyłączenie spod egzekucji. Skarżąca wskazała ponadto, że wykonanie postanowienia o nałożeniu grzywny zmierza wprost do wymuszenia niedopuszczalnej ingerencji w sferę własności osoby trzeciej. Naruszenie elewacji budynku spowoduje bowiem narażenie się skarżącej na odpowiedzialność odszkodowawczą, a członków zarządu na odpowiedzialność karną. W przypadku egzekucji wykonanie obowiązku nie spowoduje także zwrotu całej wyegzekwowanej kwoty, a najwyżej jej 75 %. Podniesiono również, że wykonanie postanowienia zmierza w dalszej kolejności do wykonania zastępczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W istocie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz przedstawione w nim argumenty stanowią polemikę z merytorycznymi ustaleniami organów administracji publicznej, zmierzającą do podważenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. – nakładającej na skarżącą obowiązek demontażu reklamy winylowej zamontowanej na elewacji budynku hotelu wraz z konstrukcją wsporcza i oświetleniem – jak również tytułu wykonawczego wystawionego na podstawie tej decyzji. Sąd nie może natomiast oceniać na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie, czy nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest racjonalne oraz czy wykonanie obowiązku nakazanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. jest uzasadnione w świetle argumentów podnoszonych przez skarżącą. Powyższe kwestie nie mieszczą się bowiem w ramach przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, iż dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pamiętać trzeba, że funkcją grzywny w celu przymuszenia jest właśnie wywarcie presji na zobowiązanego, stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę do wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto, skarżąca może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. W razie wykonania obowiązku określonego w ww. decyzji nałożone, a nieziszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.). Nie jest również wyłączona możliwość zwrotu całej uiszczonej lub ściągniętej grzywny, gdyż zgodnie z art. 126 cyt. ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Reasumując stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto także z akt sprawy nie wynika, aby z wykonaniem zaskarżonego postanowienia wiązało się niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.