VII SA/Wa 1718/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2019 r., znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA"), na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej: "ustawa o drogach") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku [...] o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej Nr [...] w [...] do nieruchomości, o nr ewid. [...] położonej w [...] – odmówił zezwolenia na lokalizację takiego zjazdu indywidualnego. Uzasadniając decyzję GDDKiA wyjaśnił, że wnioskiem z 26 kwietnia 2019 r. [...] wystąpił o udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] w [...] (w km ok. 9+530 strona prawa) do swej nieruchomości, o nr ewid. [...], gdyż na tej działce zamierza prowadzić gospodarstwo rolne, a szeroki zjazd niezbędny jest dla kombajnów, dużych traktorów i innych maszyn jeżdżących i służących do produkcji rolnej. Z analizy kopii aktu notarialnego z [...] kwietnia 2018 r., Rep [...] nr [...] z [...] kwietnia 2018 r., przedłożonego wraz z wnioskiem, wynika, że działka o nr ewid. [...] została nabyta przez wnioskodawcę na powiększenie własnego gospodarstwa rolnego. GDDKiA wyjaśnił też, że droga krajowa Nr [...], do której przylega działka o nr ewid. [...], zgodnie z zarządzeniem Nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] października 2018 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, została zakwalifikowana do dróg głównych klasy G. Zgodnie z § 3 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych. Zatem droga krajowa Nr [...] klasy G musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające tej klasie, w tym również w zakresie możliwości lokalizacji z niej zjazdów. Zarządca drogi udzielając zezwolenia na lokalizację lub przebudowę zjazdu (np. w celu zmiany jego funkcji), musi mieć na uwadze bezpieczeństwo użytkowników tej drogi, bowiem zapewnienie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze, którą zarządza stanowi jego cel nadrzędny. W zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi klasy G, obowiązujące przepisy wymagają, aby zapewniona była płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. W analizowanej sprawie działka nr ewid. [...] wprawdzie nie przylega do innej drogi niższej klasy, ale sąsiadująca z tą działką nieruchomość - działka o nr ewid. [...] stanowiące również własność wnioskodawcy - posiada własny zjazd indywidualny z drogi krajowej. W przedłożonym wraz z wnioskiem akcie notarialnym znajduje się oświadczenie [...], że znany jest mu stan prawny i fizyczny nabywanej nieruchomości oraz, że nabycia dokonuje na powiększenie własnego gospodarstwa rolnego. Konieczność ograniczenia liczby zjazdów z dróg głównych, z uwagi na ich funkcję (zapewnienie połączeń regionalnych ośrodków gospodarczych i administracyjnych między sobą i z innymi ośrodkami kraju oraz prowadzenie ruchu tranzytowego), wynika z potrzeby zapewnienia płynności i bezpieczeństwa ruchu, zaś zjazdy bezpośrednie stanowią potencjalne miejsca kolizji i wypadków drogowych. Zwalnianie, a następnie zatrzymywanie się pojazdu w celu wykonania manewru wjazdu na nieruchomość, wymusza na wszystkich uczestnikach ruchu na tej drodze konieczność zmniejszenia dozwolonej prędkości, a w konsekwencji powoduje ograniczenie płynności ruchu, ponadto długi czas oczekiwania na możliwość wykonania manewru skrętu może prowokować do wymuszenia pierwszeństwa przejazdu, a tym samym doprowadzić do kolizji czy też wypadków drogowych. Istotnym też według organu jest fakt, że działka nr ewid. [...] położona jest na odcinku drogi krajowej Nr [...], na którym dopuszczalna prędkość pojazdów (zgodnie z ustawą Prawo o ruchu drogowym) wynosi 90 km/h, stąd wykonywanie jakichkolwiek manewrów na tej drodze (wyłączenie lub włączenie się do ruchu) będzie powodować zagrożenie bezpieczeństwa. Z analizy zdarzeń drogowych na tej drodze, na odcinku od km 9+000 do 10+000 (przy którym położona jest działka), wynika że w latach 2013 - 2018 odnotowano 11 kolizji spowodowanych m.in. nieprawidłowym wymijaniem, niezachowaniem bezpiecznej odległości między pojazdami. Oczywistym jest, że każdy bezpośredni zjazd z drogi głównej zwiększa zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu, o czym świadczy choćby sam wymóg uzyskania zgody na wykonanie zjazdu, a także przewidziane w warunkach technicznych zalecenie ograniczenia liczby i częstości zjazdów. Organ powołał się na wyrok NSA z 31 marca 1999 r. sygn. akt II S4 188/99, w którym ten Sąd stwierdził, że wynikająca z § 9 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia "naczelna zasada obowiązująca przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu indywidualnego - tj. zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Nadto, oczywistym jest, że istnienie dwóch zjazdów odrębnych obok siebie zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i stanowi większe zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym bierze się bowiem m. in. z ilości punktów kolizyjnych tworzonych poprzez budowę kolejnych zjazdów". Zgromadzone w sprawie dokumenty (m.in. ewidencja zjazdów prowadzona przez właściwy miejscowo Rejon, dokumenty potwierdzające tytuł prawny do nieruchomości, pozyskane podczas wcześniej prowadzonych postępowań administracyjnych z wniosku strony, zatwierdzona organizacja ruchu na drodze krajowej) pozwoliły uznać, że możliwe jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej działce o nr ewid. [...] za pośrednictwem przylegających do siebie działek o nr ewid. [...], będących własnością wnioskodawcy, a które posiadają bezpośrednie zjazdy z drogi krajowej (jeden zjazd publiczny i jeden zjazd indywidualny). Powyższe rozwiązanie pozwala na ograniczenie liczby zjazdów z drogi krajowej, a tym samym zmniejszenie potencjalnych punktów kolizji na tej drodze. Takie rozwiązanie dojazdu (istniejącymi zjazdami do działek nr ewid. [...]) może zapewnić działce o nr ewid. [...] dostęp do drogi publicznej, bez konieczności wykonywania kolejnego zjazdu z drogi krajowej Nr [...]. Dlatego też, pozytywne rozpatrzenie wniosku strony o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej Nr [...] do działki o nr ewid. [...], oznaczałoby naruszenie § 9 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia, stwarzając dodatkowy punkt kolizji na drodze krajowej Nr [...], zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego dla wszystkich użytkowników drogi i ograniczający jego płynność, w sytuacji gdy możliwe jest zapewnienie dojazdu do działki nr ewid. [...] istniejącymi zjazdami na nieruchomości należące do wnioskodawcy i z nią sąsiadujące. Jeśli wykonanie spornego zjazdu stanowi zagrożenie bezpieczeństwa dla ruchu drogowego, to jest to wystarczającą przesłanką do uznania, że interes społeczny nie zezwala na uwzględnienie takiego wniosku. Ponadto, zgodnie z art. 29 ust.4 ustawy o drogach, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na niespełnienie przez ten zjazd wymagań zawartych w cytowanym wyżej rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. GDDKiA, mając to na względzie, a w szczególności bezpieczeństwo ruchu na drodze krajowej Nr [...], przepisy powołanego j rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nakazujące ograniczenie liczby i częstości zjazdów z dróg klasy G, odmówił więc wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej Nr [...] do działki o nr ewid. [...], uznając tym samym, że wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem strony stanowiłoby naruszenie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Z tą decyzją nie zgodził się skarżący, wnosząc pismem datowanym na 19 czerwca 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji zarzucił "błąd w ustaleniach faktycznych poprzez ustalenie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, że działka nr [...] skoro jest częścią integralną gospodarstwa rolnego to istnieje możliwość zapewnienia wjazdu na nią przez sąsiednie działki o nr [...], podczas gdy wnioskodawca złożył wniosek o zezwolenie na zjazd do nowo zakupionej działki nr [...], która powinna mieć swój własny i odrębny zjazd z drogi publicznej, gdyż stanowi odrębna własność i nie jest integralną częścią innej działki, a jedynie wchodzi w skład gospodarstwa rolnego strony postępowania". Skarżący zarzucił ponadto "naruszenie prawa materialnego poprzez tłumaczenie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, że kolejny zjazd spowoduje kolizyjność i zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przecież droga krajowa Nr [...] klasy G zachowuje wszystkie parametry techniczne i liczne istniejące zjazdy do poszczególnych działek nie naruszają wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego, a tym bardziej nie naruszy go zjazd do działki nr ewid. [...], zwłaszcza, że będą tam wjeżdżały w sezonie co najwyżej ciągniki i maszyny rolnicze". W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i "udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej Nr [...] w miejscowości [...] do nieruchomości t.j. do działki o nr ewid, gruntów [...] położonej w miejscowości [...]". Uzasadniając skargę, skarżący wyjaśnił, że GDDKiA błędnie ustalił, że skoro działka nr ewid. [...] jest częścią integralną gospodarstwa rolnego, to istnieje możliwość zapewnienia wjazdu na nią przez sąsiednie działki o nr [...]. Podkreślił, że złożył wniosek o zezwolenie na zjazd do nowo zakupionej działki nr [...], która powinna mieć swój własny i odrębny zjazd z drogi publicznej, gdyż stanowi odrębną własność i nie jest integralną częścią innej działki, a jedynie wchodzi w skład gospodarstwa rolnego skarżącego.  Ponadto, zdaniem skarżącego, organ błędnie przyjął, że kolejny zjazd spowoduje kolizyjność i zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Droga krajowa Nr [...] klasy G zachowuje nadal wszystkie parametry techniczne i liczne istniejące zjazdy do poszczególnych działek nie naruszają wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego, a tym bardziej nie naruszy go zjazd do działki nr ewid. [...]. Zdaniem skarżącego tezę taką potwierdza fakt, że na działkę ewid. Nr [...] będą wjeżdżały w sezonie co najwyżej ciągniki i maszyny rolnicze. W obszernej odpowiedzi na skargę GDDKiA podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa, a skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że decyzja zarządcy drogi publicznej w przedmiocie zezwolenia lub odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że zarządca drogi (w niniejszej sprawie jest nim GDDKiA) orzeka w granicach luzu decyzyjnego. Rzecz jasna, nie może tego czynić dowolnie i sąd administracyjny, kontrolując decyzję organu, ma za zadanie sprawdzenie, czy owo uznanie administracyjne nie zostało w sposób nieuprawniony nadużyte przez organ. Brak określenia przez ustawodawcę w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych kryteriów koniecznych do wyrażenia zgody na budowę zjazdu, jak również zawarty w ust. 4 wskazanego przepisu zwrot "może odmówić" wskazuje, iż decyzja wydawana w tym zakresie stanowi decyzję uznaniową. Granice tego uznania, zgodnie z art. 7 k.p.a., wyznaczają interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Rozpatrując wniosek o lokalizację zjazdu, zarządca drogi jest obowiązany wnikliwie wyjaśnić i rozważyć wszystkie okoliczności sprawy, a następnie załatwić sprawę uwzględniając słuszny interes strony, o ile nie koliduje on z interesem społecznym, który w tym przypadku wyraża się w potrzebie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu wszystkim użytkownikom drogi. Nie ulega więc wątpliwości, że zarządca drogi, rozpatrując wniosek dotyczący lokalizacji nowego zjazdu publicznego, jest zobowiązany rozważyć, w jaki sposób wykonanie zjazdu oddziałuje na płynność ruchu pojazdów i czy lokalizacja tego zjazdu będzie miała znaczenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Natomiast na skarżącym, jako domagającym się udzielenia zgody na zajazd z drogi publicznej, spoczywa obowiązek wykazania wyjątkowości sytuacji o której mowa w § 9 ust. 1 pkt. 3 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W niniejszej sprawie GDDKiA orzekł poprawnie. Zgodnie z art. 11 k.p.a. wyjaśnił przesłanki swojej decyzji, wskazując na to, że prawnym wymogiem jest, aby na drodze krajowej o klasie "G" ograniczać ilość zjazdów. Organ prawidłowo przywołał w tym zakresie § 9 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Jednocześnie, co wprost wynika z akt sprawy, skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodzą przynajmniej 3 nieruchomości gruntowe – nr ewid. [...]. Nieruchomości te sąsiadują ze sobą, zaś działki nr ewid. [...] mają urządzone zjazdy z drogi krajowej Nr [...] (jeden zjazd publiczny i jeden zjazd indywidualny). Słusznie zauważył GDDKiA, że – jak wynika z umowy nabycia przez skarżącego działki nr ewid. [...] – działka, na którą zjazd z drogi publicznej był przedmiotem wniosku skarżącego, była nabyta w celu powiększenia gospodarstwa rolnego (a więc m.in. działek nr ewid. [...]). Uzasadnieniem żądania skarżącego o udzielenie zezwolenia na zjazd z drogi krajowej na działkę nr ewid. [...] była chęć jej rolniczego użytkowania, jako części większego gospodarstwa rolnego. Gospodarstwem rolnym są zaś grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego (art. 553 Kodeksu cywilnego). Jak wynika z powyższego, gospodarstwo rolne skarżącego, składające się przynajmniej z 3 nieruchomości (w tym i z działki nr ewid. [...]), ma dwa zjazdy z drogi krajowej Nr [...]. Wszystkie 3 działki są własnością skarżącego; ma więc nieograniczony dostęp do drogi publicznej z działki nowo nabytej - przez dwie swoje działki, bez konieczności jakichkolwiek dodatkowych czynności prawnych, w tym nawet bez konieczności ustanawiania służebności. Skarżący ma więc dostęp do swego gospodarstwa rolnego, bez konieczności wykonywania kolejnego zjazdu. Skoro więc zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (art. 29 ust. 4 ustawy o drogach), o których była mowa powyżej, to GDDKiA mógł wydać zaskarżoną decyzję. Skoro bowiem uznaje się, że zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może także wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności, to jeżeli zarządca drogi uznaje, że w wypadku dodatkowej lokalizacji zjazdu będą one naruszone – ma obowiązek odmówić zezwolenia na lokalizację. Jak słusznie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny "Uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego nie są pojęciem abstrakcyjnym. Mają one bezpośrednie przełożenie na ochronę takich wartości jak zdrowie i życie ludzkie, które podobnie jak prawo własności są wartościami chronionymi przez Konstytucję RP" (wyrok z 27 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 951/16 – CBOSA). Jest ponadto oczywiste, że samo sąsiedztwo działki nr ewid. [...] z drogą krajową nie uzasadniania wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu na nieruchomość. O lokalizacji zjazdu nie może bowiem decydować subiektywne przekonanie skarżącego o konieczności lokalizacji zjazdu lub względy ekonomiczne i związane z uproszczeniem dostępu do działki. Zjazd z drogi ruchu przyśpieszonego jest dopuszczalny wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu (tak np. WSA w Warszawie w wyroku z 7 września 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2296/16 – CBOSA). GDDKiA uzasadnił swoją decyzję w sposób przewidziany w art. 107 § 3 k.p.a., zarówno prawnie, jak i faktycznie. Rozważył – co wynika z uzasadnienia – interes skarżącego (jako właściciela gospodarstwa rolnego, prowadzącego działalność rolniczą) i interes społeczny (zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym). Dokonał właściwej analizy prawnej tych przepisów, które miały zastosowanie w sprawie o udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu. Analiza ta pozwoliła organowi na ustalenie, że w konkretnym stanie faktycznym - biorąc pod uwagę parametry technicznej drogi krajowej o klasie "G", na której dopuszczalna maksymalna prędkość wynosi 90 km/h i na której dochodziło już do wypadków i kolizji drogowych oraz to, że wnioskowany zjazd miałby służyć pojazdom rolniczym, które mają dostęp do działki nr ewid. [...] przez sąsiednie działki skarżącego - prymat bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad interesem skarżącego jest niewątpliwy. Wprawdzie podejmowane w ramach uznania administracyjnego decyzje organów pozostają pod kontrolą sądu, ale jej zakres jest ograniczony. Sąd administracyjny bada bowiem, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej odmawiającej zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Sąd bada ponadto, czy organ nie przekroczył przy wydawaniu decyzji granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie zindywidualizowanymi przesłankami oraz czy uwzględnił słuszny interes społeczny i słuszny interes strony, a także czy respektował konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Kontrola zaskarżonej decyzji GDDKiA nie wykazała, aby zarządca drogi krajowej Nr [...] w jakikolwiek sposób uchybił powyższym obowiązkom, dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.