VII SA/Wa 1719/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2008 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. S. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Sygn. VII SA/Wa 1719/07 UZASADNIENIE Prezydent [...] Warszawy decyzją z dnia [...] (nr [...]), na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36, 71 ust. 1 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 21 listopada 2003r. Nr. 207, poz. 2016 ze zm.), dalej Prawo budowlane i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. – o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w zw. z art. [...] ustawy z dnia [...] – [...] ([...]) - zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. J. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części poddasza nieużytkowego na lokal mieszkalny, w budynku przy ul. D. w W. (dz. ew. nr [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. S. wniosła uwagi do planowanej inwestycji. W związku ze zgłoszonymi zastrzeżeniami postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia uzupełnienia wykresu nasłonecznienia w sposób umożliwiający stwierdzenie, że planowana inwestycja nie narusza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W wykonaniu tego postanowienia inwestor przedstawił analizę nasłonecznienia, z której wynika, że projektowana przebudowa wpływa na czas nasłonecznienia dwóch jednopokojowych lokali mieszkalnych (okno A i B), jednakże zgodnie z § 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w zabudowie śródmiejskiej, nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia, co oznacza, że ww. inwestycja zgodna jest z ww. przepisem. Organ stwierdził ponadto, że załączony do wniosku projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy (nr [...]) z dnia [...], a inwestor spełnił wymagania przewidziane przepisami Prawa budowlanego. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa S. i S. K. wskazując, że warunki zabudowy inwestycji zabraniały nadbudowy i zmiany geometrii dachu. Podczas gdy lukarna wskazana w projekcie ma ok. 10 mb szerokości, kończy się na ścianie zewnętrznej budynku od strony podwórza i praktycznie stanowi nadbudowę tejże ściany o 2m. wysokości, zmieniając geometrię dachu. W praktyce oznacza to podniesienie linii nasłonecznienia budynku przy ul. S. Z analizy nasłonecznienia wynika, że pozbawione normatywnego światła będą jednopokojowy lokal nr [...] i dwupokojowy lokal nr [...]. Adaptacja poddasza naruszy zatem warunki techniczne, co w sposób odczuwalny, pogorszy warunki mieszkaniowe w budynku przy ul. S. Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1kpa – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w całości argumentację i stanowisko w niej wyrażone. Skargę na to rozstrzygnięcie wnieśli Wspólnota Mieszkaniowa S. i S.K., domagając się jego uchylenia oraz uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu skarżący powtórzyli zarzuty przedstawione w odwołaniu wskazując, że światła normatywnego będą pozbawione dwa dwupokojowe lokale na [...] i [...] piętrze, jak również inne lokale, których doświetlenie jest zbyt małe, niż to określają przepisy Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1271) dalej ppsa. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 i 77kpa, a w konsekwencji i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Zgodnie z treścią art. 7, 77 kpa organy zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W każdym przypadku, zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (por. wyrok NSA z dnia 29 września 1997r., sygn. akt I SA/Wr 700/97). W myśl zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy pełni kompetencje zarówno kontrolne, jak i merytoryczne. Oznacza to, że organ ten winien rozpatrzyć sprawę na nowo w jej całokształcie. Niezbędnym wymogiem merytorycznego orzekania przez organ drugiej instancji jest dostateczne i wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy (por. wyrok NSA 14 października 1999 r., IV SA 1313/98, LEX nr 48725). Tymczasem Wojewoda [...], z naruszeniem powołanych przepisów, bezkrytycznie, bez dokonania własnych ustaleń, zaaprobował stanowisko Prezydenta [...] wyrażone w decyzji pierwszoinstanycjnej. Wskazać bowiem trzeba, że w toku postępowania odwoławczego organ nie poczynił żadnych ustaleń, czy lokale A i B, o których mowa w opinii mgr inż. arch. S. S., są lokalami jedno, czy dwupokojowymi. Organ winien mieć na uwadze, że wymagania co do czasu nasłonecznienia mieszkania w zabudowie śródmiejskiej, określone w § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. – w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie mają zastosowania tylko do lokali mieszkalnych jednopokojowych w zabudowie śródmiejskiej. Obowiązkiem organu było zatem jednoznaczne wykazanie, jakim numerom mieszkań budynku przy ul. S. odpowiadają wskazane w opinii lokale A i B oraz czy lokale te są mieszkaniami jednopokojowymi. Organ nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w tym zakresie, jak również do zarzutów dotyczących braku zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na przebudowę przedmiotowego strychu z decyzją o warunkach zabudowy, wydaną dla tej inwestycji. Podkreślić należy, że w decyzji o warunkach zabudowy zabrania się nadbudowy i zmiany geometrii dachu. Natomiast z projektu zatwierdzonego ww. decyzją wynika, że na dachu zaplanowano wzniesienie lukarny o długości ok. 10mb i wysokości ok. 2m z portfenetrami, która w praktyce podwyższy ścianę budynku o 2m. W związku z powyższym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organu odwoławczego będzie przeprowadzenie postępowania z zachowaniem zasad określonych w art. 7 i 77 kpa i przedstawionym stanowiskiem Sądu. W świetle poczynionych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 i art. 200 ww. ustawy rozstrzygnięto jak w pkt II i III wyroku.