VII SA/Wa 172/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2016 r., znak: [...] nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...]z [...] lipca 2016 r., znak: [...], nakazującej [...] Sp. z o.o. całkowitą rozbiórkę nośnika reklamowego, w postaci dwóch podświetlanych tablic o wymiarach 4 x 12 m, mocowanych do stalowej konstrukcji wsporczej, przytwierdzonej trwale do dachu budynku przy ul. [...] w [...], na działce nr ew. [...] w obrębie [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że [...] marca 2016 r. przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził kontrolę i stwierdził, że na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] zamontowany jest nośnik reklamowy dwustronny (o dwóch tablicach reklamowych). Następnie [...] maja 2016 r. przeprowadzono oględziny w w/w przedmiocie stwierdzając, że nośnik reklamowy zlokalizowany na dachu w/w budynku posiada dwie podświetlane tablice reklamowe o wymiarach każdej 4 x 12 m, konstrukcja nośnika składa się z belek stalowych dwuteowych połączonych parami, opartych na belkach usytuowanych na murkach attyki budynku. Zawiadomieniem z [...] maja 2014 r. organ powiatowy poinformował o wszczęciu z urzędu, postępowania administracyjnego w sprawie nośnika reklamowego usytuowanego na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]. Decyzją nr [...] z [...]lipca 2016 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego dla [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nakazał [...] Sp. z o.o. całkowitą rozbiórkę opisanego powyżej nośnika reklamowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że odwołanie od opisanej powyżej decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. Postępowanie dotyczy nośnika reklamowego, w postaci dwóch podświetlanych tablic o wymiarach 4 x 12 m, usytuowanego na dachu budynku przy ul. [...] w [...].[...] Sp. z o.o. nie kwestionuje własności przedmiotowego nośnika reklamowego. Spółka pismem z [...] marca 2003 r. zgłosiła zamiar montażu 1 szt. podświetlonego szyldu/tablicy reklamowej/kasetonu świetlnego o wymiarach 4 x 12 m na dachu budynku przy ul. [...] w [...]. Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2003 r. wniósł sprzeciw do w/w zgłoszenia, Wojewoda [...] oceniając, że sprzeciw został wniesiony z uchybieniem 30 - dniowego terminu przewidzianego przepisami prawa na jego zgłoszenie decyzją nr [...] z [...] lipca 2003 r. uchylił w/w rozstrzygniecie wnoszące sprzeciw i umorzył postępowanie organu I instancji. Z ustaleń własnych organu powiatowego wynika, że obecnie na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] zamontowany jest nośnik reklamowy posiadający dwie podświetlane tablice reklamowe o wymiarach każdej 4 x 12 m (48 m2 każda). W świetle przepisów ustawy Prawo budowlane możemy mówić, o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione, jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona, jako niewymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie, których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Na urządzenia reklamowe, o których jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym") składają się urządzenia niezwiązane trwale z gruntem, czyli takie, które podlegają instalacji np. na obiekcie budowlanym. W świetle art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3,00 m na obiektach budowlanych ("Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29-ust. 3 i 4: budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych"). Zdaniem organu drugiej instancji roboty budowlane polegające na zainstalowaniu na dachu budynku urządzenia reklamowego, składającego się ze stalowej konstrukcji wsporczej, do której przymocowane są dwie podświetlane tablice ekspozycyjne o wymiarach 4 x 12 m należy zakwalifikować, jako roboty określone w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4: wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt lb, 6, 9 oraz 11-12a). Wykonanie tych robót budowlanych nie wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, lecz objęte było obowiązkiem dokonania stosownego zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. O legalnej realizacji inwestycji na podstawie zgłoszenia można mówić tylko wtedy, gdy zamierzone roboty budowlane podlegają jedynie obowiązkowi zgłoszenia oraz zostały one wykonane zgodnie z dokonanym zgłoszeniem, zaś właściwy organ nie wniósł w stosunku do tego zgłoszenia sprzeciwu w drodze decyzji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że inwestor zrealizował jednak inną inwestycję niż objęta zgłoszeniem - zgłoszenie dotyczyło nośnika jednostronnego o jednej tablicy, natomiast zrealizowano nośnik o dwóch tablicach reklamowych. Przepisy prawa budowlanego nie przewidują możliwości realizacji inwestycji z odstępstwami od dokonanego zgłoszenia. Tak, więc w związku z montażem nośnika reklamowego na dachu w/w budynku, innego niż to wynika z dokonanego zgłoszenia, tj. w warunkach samowoli budowlanej, gdyż inwestor nie dokonał zgłoszenia dotyczącego nośnika o istniejących parametrach (dwóch tablicach reklamowych) zasadne było podjęcie, na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, działań kompetencyjnych przez organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego. Przedmiotowy nośnik znajduje się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miasta [...] nr [...]z [...] stycznia 2010 r. dotyczący rejonu [...]. Przepis § 5 ust. 5 pkt 1 planu, ustala następujące wielkości powierzchni reklamowych: a) typ A do 3 m2 włącznie; b) typ B powyżej 3 do 9 m2 włącznie; c) typ C powyżej 9 do 18 m2 włącznie. Przedmiotowy nośnik reklamowy posiada tablice o powierzchni ekspozycyjnej 48 m 2 każda, a więc jest niezgodny z postanowieniami przepisów planistycznych. Odwołanie do aktualnych przepisów planistycznych jest zasadne, gdyż inwestor zrealizował urządzenie reklamowe o innych parametrach i cechach niż wynikające ze zgłoszenia i załączonej do niego dokumentacji technicznej. W ocenie organu drugiej instancji stwierdzonej niezgodności nie można wyeliminować w drodze nakazania wykonania dodatkowych robót budowlanych, zatem organ powiatowy prawidłowo nałożył na skarżącą spółkę obowiązek wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, polegający na nakazie rozbiórki przedmiotowego nośnika reklamowego wobec braku możliwości doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przy przedstawionych jak wyżej wskazaniach nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji organu I instancji, w związku, z czym należało utrzymać tę decyzję w mocy. Ponadto, odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie przepisów art. 50-51 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego ocenia wykonane roboty budowlane pod względem zgodności z obecnie obowiązującymi przepisami planistycznymi, bez względu na to, czy obiekt powstał przed czy po ich wejściu w życie. Natomiast w zakresie dotyczącym prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania w przedmiotowej sprawie w 2004 r. zauważyć należy, że nie zostało zakończone w formie decyzji administracyjnej. Z treści pisma organu powiatowego z [...]listopada 2016 r, wynika, że organ I instancji nie wydał decyzji kończącej postępowanie prowadzone wcześniej. W związku z powyższym, pomimo wydania dodatkowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania z [...] maja 2016 r., obecnie prowadzone postępowanie należy rozumieć, jako kontynuację wcześniej wszczętej procedury naprawczej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego M.Z.. Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 7 k.p.a., art 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy zebrany w sprawie, w szczególności zaniechanie wyjaśnienia i zebrania dowodów na okoliczność, czy po zakończeniu robót budowlanych dot. przedmiotowego nośnika reklamowego na budynku przy ul. [...] w marcu 2004 r. nośnik ten był przez skarżącą wyposażony od razu w dwie tablice reklamowe czy też tylko w jedną tablicę oraz zaniechanie podjęcia faktycznych ustaleń; kiedy została zamontowana druga z tablic reklamowych na tym nośniku i w przypadku ustalenia jej dobudowy w okresie późniejszym czy zostało dokonane odrębne zgłoszenie robót budowlanych dot. tej drugiej tablicy reklamowej, co doprowadziło organ do nieprawidłowego wniosku, że przedmiotowy nośnik reklamowy został zbudowanych od razu w sposób sprzeczny z treścią zgłoszonych robót budowlanych, a zatem w warunkach samowoli budowlanej trwającej w sposób ciągły od 2003 r., co doprowadziło organ w konsekwencji do nieprawidłowego wniosku, że cały przedmiotowy nośnik, jako sprzeczny z treścią zgłoszenia robót budowlanych stanowi od tamtej pory samowolę budowlaną i podlega rozbiórce w całości, jako sprzeczny z obowiązującym obecnie od 2010 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a ponadto dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z przekroczeniem zasad swobodnej oceny tj. w sposób dowolny i arbitralny, poprzez nieocenienie szczegółowo dowodu w postaci wykonanego przez inż. B. K. projektu technicznego przedmiotowej tablicy reklamowej załączonego do zgłoszenia robót budowlanych dot. tego nośnika reklamowego z [...] kwietnia 2003 r, z którego wynika wprost (opis konstrukcji str. 3 oraz opis konstrukcji reklamy str. 4), że przedmiotowy nośnik reklamowy miał mieć więcej niż jedną tarczę reklamową i mowa jest tam wprost o dwóch tablicach reklamowych usztywnionych między sobą, co wynika również z przekroju pionowego tego nośnika reklamowego w skali 1: 50 w tym projekcie (rys. nr 4), podczas gdy prawidłowa ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że zgłoszenie robót budowlanych przez skarżącą obejmowało od razu nośnik dwutablicowy, a zatem nośnik znajdujący się obecnie na budynku przy ul. [...] jest zgodny z treścią ww. zgłoszenia a zatem nie stanów samowoli budowlanej. b) art 11 k.p.a. i art 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, mimo że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ drugiej instancji uznał wbrew poglądom zawartym w uzasadnieniu decyzji organu pierwszoinstancyjnego, że dla wzniesienia nośnika reklamowego na budynku właściwy był i jest tryb zgłoszenia robót budowlanych i nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz niewyjaśnienie, dlaczego organ odwoławczy uznał za spełnione warunki art. 50-51 Prawa budowlanego i utrzymał w mocy decyzję opartą na ich podstawie, mimo że organ pierwszej instancji wskazał, że w jego ocenie przedmiotowy nośnik reklamowy na budynku przy ul. [...] został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę, co oznacza, że zastosowanie w jego przypadku, jako podstawa prawna decyzji powinien był mieć przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane, który dotyczy przypadków wzniesienia obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, a zatem decyzja organu pierwszej instancji była oparta na rażąco wadliwej podstawie prawnej oraz poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...]z [...] lipca 2016 r. znak [...] o rozbiórce, c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art 138 § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...]z [...] lipca 2016 r. znak [...] o rozbiórce, w sytuacji, gdy należało tę decyzję uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, gdyż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności należało dokonać niezbędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, co do następujących okoliczności: czy objęty pierwotnym zgłoszeniem skarżącej był nośnik reklamowy jedno- czy dwutablicowy oraz na okoliczność, czy na podstawie tego zgłoszenia wykonano pierwotnie jedną czy dwie tablice reklamowe na tym nośniku, a jeśli wykonano jedynie jedną, to, kiedy została wzniesiona druga i czy została wzniesiona w ramach dozwolonego etapowania inwestycji przez inwestora, czy też została objęta drugim niezależnym zgłoszeniem inwestora, gdyż okoliczności te są rozstrzygające, aby ustalić, czy w przedmiotowej sprawie doszło do samowoli budowlanej, a jeśli tak, to, jaki jest zakres tej samowoli, tj. czy obejmuje on jedynie jedną tablicę reklamową założoną na tym nośniku reklamowym czy też cały ten nośnik z dwiema tablicami reklamowymi. Skarżąca spółka zarzuciła też naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art 51 ust 1 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 poz. 290 ze zm.) poprzez nakazanie od razu rozbiórki całego nośnika reklamowego w sytuacji, gdy został on wybudowany na podstawie ważnego zgłoszenia robót budowlanych i jednocześnie istniała możliwość nałożenia na stronę postępowania łagodniejszej sankcji w postaci obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia nośnika reklamowego do stanu zgodnego z prawem tj. zgodnego z treścią pierwotnego zgłoszenia, b) art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 poz. 778 ze zm.) przez uznanie, że nośnik reklamowy na budynku przy ul. [...] podlega rozbiórce w całości ze względu na to, że jego wielkość przekracza maksymalną dopuszczalną wielkość reklam zgodnie z § 5 ust. 5 pkt 1 uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z [...] stycznia 2010 r. - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...], w sytuacji, gdy zgodnie z ww. przepisem uchwalony miejscowy planu zagospodarowania -przestrzennego, jeśli zmienia przeznaczenie danego terenu, to nie wpływa na legalność dotychczasowego sposobu jego zagospodarowania, chyba, że w planie tym uchwalono tymczasowy sposób zagospodarowania terenu, zatem pian ten nie eliminował legalności nośnika reklamowego wzniesionego zgodnie z treścią zgłoszenia robót budowlanych w 2004 r. na budynku przy ul. [...] w [...], c) §5 ust 5 pkt 1 w związku z § 2 ust. 1 pkt 45 i § 2 ust 1 pkt 43 uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z [...] stycznia 2010 r. - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...] przez jego niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji jego bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. ustalenie, że przepis ten ustanawia ograniczenia wielkościowe dla nośników reklamowych skutkujące nakazem rozbiórki nośnika reklamowego o większej powierzchni, podczas gdy ustanawia on jedynie maksymalne powierzchnie dopuszczalne dla prezentowanych na tych nośnikach reklamowych reklam rozumianych, jako treść graficzna, a nie, jako obiekty budowlane. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a., rozważenie zastosowania przez Sąd z urzędu art 135 p.p.s.a. i uchylenie również decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z [...] lipca 2016 r. znak [...]o rozbiórce, na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zgłoszony w skardze na podstawie art 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji znalazł odrębne rozpoznanie. Stanowisko skarżącej spółki znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącej spółki w toku postepowania administracyjnego, w którym zapadła zaskarżona decyzja nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie właściwie ustalono stan faktyczny w okolicznościach, którego konieczny okazał się nakaz rozbiórki przedmiotowego nośnika reklamowego. Prawidłowo ustalono, że nośnik powstał w warunkach samowoli budowlanej a nakaz o jego rozbiórce wynika z niezgodności jego usytuowania z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zasadnie, roboty budowlane polegające na zainstalowaniu na dachu budynku przedmiotowego urządzenia reklamowego, zakwalifikowano, jako roboty określone w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4: wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt lb, 6, 9 oraz 11-12a). Jak słusznie wskazał [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego o legalnej realizacji inwestycji na podstawie zgłoszenia można mówić tylko wtedy, gdy zamierzone roboty budowlane podlegają jedynie obowiązkowi zgłoszenia oraz zostały wykonane zgodnie z dokonanym zgłoszeniem, zaś właściwy organ nie wniósł w stosunku do tego zgłoszenia sprzeciwu w drodze decyzji. Inwestor zrealizował jednak inną inwestycję niż objęta zgłoszeniem - zgłoszenie dotyczyło nośnika jednostronnego o jednej tablicy, natomiast zrealizowano nośnik o dwóch tablicach reklamowych. Sąd stwierdza, że w okolicznościach zaistniałych w niniejszej sprawie zasadne było podjęcie działań oraz rozstrzygnięcia opartych na trybie przewidzianym w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Obiekt stanowi wynik montażu, innego nośnika niż ten, który był przedmiotem zgłoszenia. Powstał, zatem w warunkach samowoli budowlanej. Jak zasadnie stwierdził organ drugiej instancji przepisy prawa budowlanego nie przewidują możliwości legalizacji inwestycji zrealizowanej z odstępstwami od dokonanego zgłoszenia. Już tylko na marginesie Sąd zauważa, że nie jest prawidłowa teza uzasadnienia skargi - za samowolę budowlaną można byłoby uznać tylko realizację robót "in plus" w porównaniu ze zgłoszeniem robót lub pozwoleniem na budowę, a nie różnicę "in minus". Otóż samowolą jest wzniesienie obiektu, który nie odpowiada zgłoszeniu a właśnie z takim obiektem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W świetle przedstawionych powyżej wskazań nie jest zasadne twierdzenie skarżącej spółki, że przedmiotem postępowania organów i ich badania pod kątem "samowoli budowlanej" i nakładania ewentualnych sankcji z tego tytułu powinny w niniejszej sprawie podlegać jedynie roboty polegające na domontowaniu ww. lewej tablicy reklamowej w 2007 r., które jako takie powinny podlegać odrębnemu zgłoszeniu robót budowlanych. Sąd nie podziela też twierdzenia skarżącej spółki, że prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. dowodu w postaci Projektu technicznego budowlanego tablicy reklamowej zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] autorstwa inż. B. K., prowadzi do ustalenia, że nośnik znajdujący się obecnie na budynku przy ul. [...] jest zgodny z treścią ww. zgłoszenia i dlatego nie stanowi samowoli budowlanej. Zgłoszenie jednoznacznie do tyczyło innego obiektu. Sąd nie podziela też podniesionych w skardze zarzutów, co do naruszenia przepisów prawa materialnego. Jak wynika z przedstawionej powyżej argumentacji nie jest uzasadnione twierdzenie skarżącej spółki, że doszło do naruszenie art 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 51 ust 7 ustawy Prawo budowlane - nakazanie od razu rozbiórki całości nośnika, gdy można było nałożyć łagodniejszą sankcję. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie przyjął, że nośnik reklamowy na budynku przy ul. [...] podlega rozbiórce w całości ze względu na to, że jego wielkość przekracza maksymalną dopuszczalną wielkość reklam obowiązującą wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...] (§ 5 ust. 5 pkt 1 uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z [...] stycznia 2010 r.). Plan ten znajduje pełne zastosowanie do oceny możliwości legalizacji obiektu. Zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2013 r. sygn. II OPS 2/13 samowola budowlana jest zdarzeniem prawnym o charakterze ciągłym. Powstaje ono w chwili rozpoczęcia budowy bez wymaganego pozwolenia (w stanie faktycznym sprawy: bez zgłoszenia robót budowlanych) i trwa cały czas jej prowadzenia aż do chwili jej likwidacji. Dlatego przy doborze i wymiarze sankcji stosowanych do samowoli budowlanej stosuje się przepisy prawa miejscowego (w tym miejscowych planów zagospodarowania) aktualne w chwili orzekania przez organ w przedmiocie samowoli budowlanej. Wbrew zarzutom skargi nie doszło także do naruszenie przepisów uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z [...] stycznia 2010 r. - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu Starego [...] przez jego niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji jego bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie. W szczególności zapisy § 5 ust. 5 miejscowego planu jednoznacznie wskazują, że przedmiotowy obiekt nie spełnia przewidzianych tam parametrów. Oczywiście błędna jest teza zawarta w uzasadnieniu skargi, że uchwała ww. nie reguluje kwestii wielkości samych nośników reklamowych, które są odrębnie zdefiniowane w § 2 ust. 1 pkt 43 tej uchwały, jako obiekty składające się z konstrukcji nośnej oraz urządzenia reklamowego np. tablicy, którego wiodącą funkcją jest prezentacja reklam. Zaś z systematycznej i gramatycznej wykładni przepisów wynika, że sprzeczną z § 5 ust. 5 ww. uchwały może być jedynie sama reklama prezentowana na nośniku reklamowym, nigdy zaś sam nośnik, jako taki. Stwierdzić należy, że zasadnie powołane przez organ przepisy planu uznane zostały za podstawę nakazu rozbiórki nośnika reklamowego, jako obiektu budowlanego, którego integralna część, tablica reklamowa, przekracza rozmiary dopuszczone przepisami tego aktu prawa miejscowego. Zgodnie z planem dopuszczalna powierzchnia reklamowa wynosi 18 m² (§ 5 ust. 1 wymienionego wyżej planu). Przedmiotowy nośnik reklamowy zawierał dwie tablice o powierzchni 48 m² każda z nich tym samym nie spełniał wskazanego zapis planu. Wreszcie, w nawiązaniu do zarzutów skargi należy wskazać, że legalizacja obiektu, wobec brak jego zgodności z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie byłaby dopuszczalna także przy zastosowaniu trybu przewidzianego w art. 48 ustawy Prawo budowlane ani w trybie opisanym w art. 48 ustawy Prawo budowlane ani przewidzianym w art. 50 – 51 tej ustawy nie była możliwa. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).