VII SA/Wa 1720/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2005 r. sprawy ze skargi B. i A. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. i A. K. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 1998 r. nr [...], którą nakazano B. i A. K. rozbiórkę wybudowanego bez pozwolenia na budowę ogrodzenia frontowego nieruchomości od strony ul. [...] w L., uznając brak przesłanek z art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Odwołanie od tej decyzji wnieśli B. i A. K. podnosząc, iż organ administracyjny, wydający decyzję rozbiórkową, nie podjął wszelkich działań celem ustalenia stanu faktycznego, przede wszystkim nie ustalając w sposób prawidłowy terminu wybudowanego ogrodzenia. Dokładna data budowy, postawienie podmurówki i słupków we wrześniu 1994 r. wskazuje, iż do tej budowy winny mieć zastosowanie przepisy prawa budowlanego z 1974 r. Ponadto budowa ogrodzenia wymagała jedynie zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. nr [...], na podstawie art. 134 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż decyzja organu I instancji została po raz pierwszy awizowana w dniu [...].08.2004 r., a więc od tej daty należy liczyć termin z art. 44 § 2 kpa. W świetle zastępczego doręczenia decyzji w dniu [...].08.2004 r. – termin do złożenia odwołania upłynął odwołującym w dniu 26.08.2004 r. Odwołanie zaś zostało przez nich złożone w dniu 13.09.2004 r. (koperta). Powyższe wskazuje jednoznacznie na uchybienie terminu. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia okoliczność powtórnego awizowania. Skargę na powyższe postanowienie złożyli B. i A. K. Powołali się oni na przepis art. 44 kpa, dający podstawę do przyjmowania fikcji prawnej doręczenia pism jedynie w przypadku, gdy nie można dokonać doręczenia właściwego. Organ ni zbadał, czy pracownik poczty dokonał obowiązku doręczenia zastępczego pisma. Nie wiadomo z ustaleń organu, czy skarżący zostali powiadomieni o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym na okres 7 dni. W rzeczywistości zaś skarżący nie mieli żadnych informacji o dokonanym pierwszym awizie. Powtórnie wysłana przesyłka została awizowana w dniu 26.08.2004 r., a następnie doręczona skarżącym w dniu 30.08.2004 r. Wniesione w dniu 13.09.2004 r. odwołanie nie uchybiało 14-dniowemu terminowi do złożenia środka odwoławczego od decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 44 kpa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, pismo to składa się na okres 7 dni w urzędzie pocztowym – telekomunikacyjnym lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postanowienie dotyczy – w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Organ odwoławczy uznał prawidłowość doręczenia skarżącym decyzji organu I instancji, dokonanego w trybie art. 44 kpa – w dniu 12.08.2004 r. i stwierdził, iż w stosunku do tego terminu skarżący złożyli odwołanie od decyzji po upływie wymaganego okresu czasu. W aktach sprawy brak jest natomiast dowodu, iż wymagania przewidziane w art. 44 kpa zostały spełnione przez doręczyciela. Z "potwierdzenia odbioru" wynika jedynie, że adresata pisma nie zastano, a "awizo w UP". Nie sposób zatem ustalić, gdzie umieszczono zawiadomienie dla skarżących, a przede wszystkim nie można nawet ustalić, czy w ogóle zawiadomienie zostało pozostawione. Jeżeli zaś nie wiadomo jak działał doręczający, doręczenia nie można uznać za skutecznie dokonanego. W okolicznościach sprawy nie można bowiem wykluczyć sytuacji, iż skarżący nie posiadali informacji o awizowanej przesyłce. Tym samym brak było podstaw do uznania, iż skarżący nie zachowali terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Ponieważ organ I instancji po raz drugi przesłał swoją decyzję skarżącym, należy uznać, iż również on nie uznał skuteczności doręczenia zastępczego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.