VII SA/Wa 1721/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o.o. w W. o sporządzenie uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1721/07 oddalającego wniosek o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia do obrotu preparatu postanawia: odrzucić wniosek T. Sp. z o.o. w W. o sporządzenie uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2008 r. oddalającego wniosek o uzupełnienie wyroku. Wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący reprezentowany przez adwokata J. D. wniósł o sporządzenie uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ogłoszonego na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2008 r., oddalającego wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2007 r. Stosownie do art. 163 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu. Należy zauważyć, że środków zaskarżenia nie można domniemywać, a tym bardziej nie można się ich doszukiwać wbrew ustawie. Zgodnie z art. 173 p.p.s.a., skarga kasacyjna przysługuje wyłącznie od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Nie budzi wątpliwości, że żaden środek rektyfikacyjny nie wszczyna postępowania w sprawie. Postanowienie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest więc postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 173 p.p.s.a. Za kończące postępowanie w sprawie można uznać tylko takie postanowienie, którego uprawomocnienie się zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez sąd danej instancji. Ponadto, wykładania celowościowa również przemawia przeciwko przyjęciu dopuszczalności skargi kasacyjnej od postanowienia odmawiającego uzupełnienia wyroku. Brak środka zaskarżenia takiego postanowienia nie narusza praw wnioskodawcy, skoro może on dochodzić zmiany zakwestionowanego wyroku równolegle w drodze skargi kasacyjnej, co też skarżący uczynił w niniejszej sprawie, podnosząc w treści skargi kasacyjnej m.in. jak we wniosku o uzupełnienie wyroku. Na postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku nie przysługuje także zażalenie na podstawie art. 194 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jest ono dopuszczalne wyłącznie w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiot został określony w pkt 1 – 10 ww. przepisu. Należy również wyjaśnić, że instytucja wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, uregulowana w art. 141 § 2 p.p.s.a., dotyczy wyłącznie wyroku oddalającego skargę. Ustawodawca nie przewidział takiej instytucji w odniesieniu do postanowień Sądu, gdyż jak już wskazano, postanowienia podlegające zaskarżeniu Sąd uzasadnia z urzędu. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia oddalającego wniosek o uzupełnienie wyroku należało zatem odrzucić jako niedopuszczalny. W związku z powyższym, na podstawie art. 163 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.