VII SA/Wa 1724/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr), Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. H. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki skargę oddala. Postanowieniem wydanym [...] maja 2008r. znak [...] na podstawie art. 113 kodeksu postępowania administracyjnego Wojewódzki zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności sprostował oczywistą omyłkę we własnym orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] marca 2008r. w ten sposób, że w miejsce wpisanego nr dokumentu tożsamości osoby której dotyczyło orzeczenie tj. [...] postanowiono wpisać nr dokumentu "[...]". W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na fakt, iż zaszła oczywista omyłka w treści orzeczenia wskazuje m. in. fakt poprawnych zapisów nr przedstawionego dokumentu tak w protokole z posiedzenia składu orzekającego odbytego przed wydaniem orzeczenia w dniu [...] marca 2008r. jak i w pozostałej dokumentacji. Zażalenie na to postanowienie złożył A. H. podnosząc, że orzeczenie którego dotyczy postanowienie obarczone jest wadą nieważności bowiem zostało wydane na podstawie dowodu osobistego który stracił ważność [...] grudnia 2007r. Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem znak [...], wydanym [...] sierpnia 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ powołując treść art. 113 § 1 kpa podniósł, iż wpisanie błędnego numeru dowodu tożsamości żalącego się w orzeczeniu o stopniu jego niepełnosprawności wobec treści innych dokumentów w tej sprawie należy uznać za oczywistą omyłkę nie mającą wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. H., kwestionując merytoryczne rozstrzygnięcie co do stopnia jego niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 113 § 1 kpa organ administracji państwowej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sytuacje takie będą miały miejsce wówczas, gdy w decyzjach w sposób widoczny zastosowano mylną pisownię, opuszczono litery w wyrazie, dopuszczono się błędu w działaniu matematycznym lub innej tego rodzaju omyłki. Nie mogą być natomiast sprostowane w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Zaskarżone i poprzedzające je postanowienia nie wkraczają w ten zakres. Nie ulega wątpliwości, że błędem pisarskim czy omyłką w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 kpa było wadliwe przytoczenie w decyzji numeru dowodu osobistego osoby o stopniu niepełnosprawności której orzekano w sytuacji gdy w innych dokumentach wpisano prawidłowy numer dokumentu tożsamości oraz prawidłowe dane jej dotyczące. Sprostowania dokonał organ, który wydał decyzję dotkniętą wadą i nie był w tym ograniczony żadnym terminem. Postanowienie wydawane zostało w postępowaniu wszczętym z urzędu i zostało doręczone na piśmie wraz z uzasadnieniem stronom. Postanowienie to wydawane było na podstawie przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego, a nie na podstawie przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie, w której zapadło rozstrzygnięcie dotknięte wadami miało zatem charakter formalny. Omyłka która została sprostowana nie dotyczyła ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej ani ustalenia konsekwencji prawnych określonej normy prawnej. Nie prowadziło więc do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.